اتحاد خبر – ثریا شیری: روی نیمکتی در ساحل نشسته‌اند و چنان گرم حرف زدن هستند که حواسشان به اطرافشان نیست. شدت شرجی آنقدر زیاد است که به نظر می‌رسد آدم‌هایی که کاری خارج از منزل نداشته باشند ترجیح می‌دهند در خانه زیر کولر بنشینند تا اینکه در این هوای گرم به ساحل بوشهر بیایند و با هم‌سن و سالانشان حرف بزنند.

گرچه گرد پیری بر سر و صورتشان نشسته و سختی روزگار از ظاهرشان پیداست اما جز یکی باقی هنوز به عصا تکیه نکرده‌اند.

جلوتر می‌روم و می‌شنوم که یکی از آن‌ها صحبتش را با "چاره‌ای جز این نیست" به پایان می‌رساند. خودم را معرفی می‌کنم و می‌پرسم: "شرجی اذیتتان نمی‌کند؟" چند نفرشان می‌خندند و می‌گویند: "نه" اما یکی از آن‌ها که خودش را حبیب معرفی می‌کند می‌گوید: "از نشستن توی خانه بهتر است".

آن‌ها همه بازنشسته‌اند، رسول با خنده می‌گوید: "با زن نشسته" علی می‌گوید: " سی سال آرزوی همسرم این بود که بازنشسته بشوم و بیشتر کنار هم باشیم حالا که بازنشسته شدم از ماندنم در خانه گلایه می‌کند و نمی‌تواند تحمل کند"

علی، رسول، حبیب و جواد چهار مرد بالای 55 سال هستند که هر کدام از سازمان متفاوتی بازنشسته شده‌اند. جواد معتقد است: همه به بازنشستگی به عنوان مرحله‌ی پایانی زندگی در اجتماع نگاه می‌کنند. در صورتی که افرادی که بازنشسته می‌شوند تازه فراغت پیدا کرده‌اند که بیشتر در اجتماع حضور پیدا کنند.

علی ادامه‌ی حرف جواد را در پیش می‌گیرد: ما از سال‌های جوانی هر روز کار کرده‌ایم و حالا که بازنشسته شده‌ایم آنطور که باید، برای ما تدبیری اندیشیده نشده است.

حبیب با گلایه می‌گوید: هر سال روز بازنشسته که می‌شود مسئولین به یاد ما می‌افتند، در نهایت با چند لوح تقدیر پرونده‎ی آن روز را می‌بندند.

رسول اما علاوه بر گلایه از جامعه، از فرزندان خودش هم گله‌مند است، او می‌گوید: همه فکر می‌کنند چون ما بازنشسته شده‌ایم دیگر به درد انجام هیچ کاری نمی‌خوریم، حتی فرزندانمان به چشم یک موجود ضعیف و ناکارآمد به ما نگاه می‌کنند.

بعد انگار که با خودش حرف بزند، ادامه می‌دهد: البته حق هم دارند، 30 سال کار کرده‌ایم و حالا که وقت استراحتمان رسیده باید هر روز در مسیر مطب دکتر و خانه در رفت و آمد باشیم. 

آنچه که مسلم است بازنشستگی هرگز به معنای عدم فعالیت و بی‌تحرکی و تعطیل دائمی کار و فعالیت‌ها نیست. بلکه بازنشستگی هم مانند دیگر مراحل زندگی، یک مرحله جدید است که رفتارها و عملکردهای خاص خودش را دارد.

توجه به اوقات فراغت، برنامه‌های آموزشی، تفریحی، ورزشی و فرهنگی بازنشستگان امری ضروری است که تاثیر مستقیم در روان و انگیزه افراد بازنشسته دارد.
جواد بعد از بازنشستگی با اجاره مغازه‌ای علاوه بر کسب درآمد به گذران اوقات فراغت و تحرک و فعالیت مفید ادامه داده است، او می‌گوید: اگر کار نکنم یا به طریقی خودم را سرگرم نکنم دچار افسردگی می‌شوم.

حبیب می‌گوید: هنوز هم به سحرخیزی عادت دارم، صبح‌ زود از خانه بیرون می‌زنم و پیاده‌روی می‎‌کنم و عصر با دوستانم دور هم می‌نشینیم و گپ و گفت می‌کنیم.
رسول معتقد است بازنشستگی مرحله جدیدی برای رشد و بالندگی است او می‌گوید: حالا فرصت بیشتری برای مطالعه دارم، نمی‌خواهم به هیچ عنوان از دانش روز عقب بمانم به همین دلیل ساعات زیادی از روز را به مطالعه و معاشرت با آدم‌ها اختصاص می‌دهم.

علی می‌گوید: البته نمی‌شود همه اقداماتی که انجام شده است را نادیده گرفت، اما ما نیاز به کارهای فرهنگی بیشتری داریم که هم باعث حفظ نشاط و شادابی ما شود و هم اینکه حضور ما را در اجتماع حفظ کند و باعث انزوای جمعیت بازنشستگان نشود.

جواد می‌گوید: حق بازنشسته‌ها این نیست، در یک جایی دارد کم‌کاری می‌شود، گاهی اوقات فکر می‌کنم که ما فراموش شده‌ایم اصلا کسی ما را می‌بیند؟
چیزی که بدیهی و روشن است، نارضایتی بازنشستگان از وضعیت موجود است. پای درد دل هر کدامشان که بنشینیم هزار مشکل ریز و درشت را بیان می‌کنند. بازنشستگانی که تعدادشان کم نیست و روز به روز بیشتر هم می‌شود.

پدران و مادرانی که بعد از 30 سال خدمت و کار حالا بازنشسته شده‌اند و باید آسوده به زندگی بپردازند اما دغدغه‌ها و مشکلاتی که بیشترشان ریشه در مسائل مالی دارد دست‌ از سرشان برنمی‌دارد.

در حق بازنشسته‌ها اجحاف شده است

رئیس شورای کانون‌های بازنشستگان کشوری استان بوشهر با گلایه از اجرا نشدن نظام هماهنگ پرداخت برای بازنشستگان توسط دستگاه‌های اجرایی می‌گوید: بر اساس ماده ۶۴ قانون مدیریت خدمات کشوری باید مبنای تعیین حقوق و مزایای کارمندان و بازنشستگان و مستمری‌بگیران و نظام پرداخت کارکنان دستگاه‌های اجرایی هماهنگ دیده شود اما بی‌اعتنایی به این قانون، موجب نارضایتی و اجحاف به بازنشسته ها شده است.
عالی بازدار که خود فرهنگی بازنشسته است ادامه می‌دهد: به درخواست‌ مکرر  کانون‌های بازنشستگی کشوری در استان بوشهر برای ساخت خانه امید در استان، احداث خانه‌های امید از سال ۱۳۸۶ با هدف ایجاد شرایط رفاهی و تفریحی، استفاده و بهره‌برداری از توانمندی‌های بازنشستگان و گذران اوقات فراغت در سطح کشور آغاز شده است. خانه‌های امید با همکاری شهرداری‌ها برای اختصاص زمین و با اعتبار صندوق بازنشستگی کشوری احداث می‌شود اما علیرغم اینکه در حدود ۵۰ شهر این خانه ساخته شده‌ است ولی در استان بوشهر به این خواسته مهم بازنشستگان بی‌توجهی شده و حتی یک خانه امید هم در این استان ساخته نشده است.

20 میلیارد تومان تسهیلات

مدیر صندوق بازنشستگی کشوری استان بوشهر می‌گوید: در استان بوشهر ۱۵ هزار و ۳۰۰ نفر بارنشسته زیر مجموعه این صندوق هستند و ماهیانه ۴۴ میلیارد تومان حقوق با متوسط ۲ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان پرداخت می‌شود.

داریوش کشتکار  از سرپیچی دستگاه‌های اجرایی برای اجرای تکلیف قانونی تحت بیمه تکمیلی بازنشستگان انتقاد می‌کند و می‌گوید: به دلیل این سرپیچی صندوق بازنشستگی کشوری اقدام به بیمه تکمیلی بازنشستگان کرده است.

کشتکار به بیش از 20 میلیارد تومان در قالب تسهیلات قرض‌الحسنه پنج میلیون تومانی از جمله اقدامات رفاهی این صندوق در یک سال گذشته اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: بهره‌مندی هزار و 400 نفر با دریافت کمک‌هزینه 740 هزار تومانی در یک سال گذشته از جمله اقدامات رفاهی این صندوق است.

مدیر صندوق بازنشستگی کشوری استان بوشهر برگزاری جشنواره فرهنگی ورزشی بازنشستگان را یکی دیگر از اقدامات صندوق بازنشستگی کشوری نام می‌برد و می‌افزاید: با هدف ترویج فرهنگ ورزش سلامت‌محور و ایجاد نشاط و شادابی سومین دوره جشنواره ورزشی با شرکت 200 ورزشکار بازنشسته و در شش رشته برگزار شده است و نفرات برگزیده به مسابقات کشوری اعزام می‌شوند.

استان بوشهر تنها استان بدون خانه امید است. این را کشتکار می‌گوید و ادامه می‌دهد: انتظار داریم شهرداری و اداره‌کل راه و شهرسازی استان در خصوص اختصاص زمین جهت ساخت خانه امید همکاری لازم را داشته باشند.

امید است حرکت مثبتی در جهت رفاه حال بازنشستگان برداشته شود و پدران و مادرانی که روزهای جوانی خود را صرف کار و خدمت کرده‌اند و سهمشان از زندگی جز سختی و نگرانی نبوده است، بتوانند سال‌های بازنشستگی خود را آسوده خیال باشند.