در پاسخ به بیانات آقای اسکندر میگلی زیر عنوان «نماینده ی مردم دشتستان در کلیسای سنت ماری» که در آن هفته نامه، روز یکشنبه 29 بهمن ماه 1391 شماره 729 آمده، خواهشمند است طبق قانون مطبوعات این جوابیه را درج فرمایید.

 جناب آقای میگلی! آیا نشنیده اید که خون و گوشت و رگ و پی ما مردم ایران، آیین مداری و وطن پرستی را این گونه فریاد می زند (چو ایران نباشد، تن من مباد/ بدین بوم و بر، زنده یک تن مباد).

حالا کمی پایین تر می آییم؛ در یک گوشه از وطنمان، شما را می بینم که به نحوی جدایی جزیره ی ابوموسی صحه می گذارید و در مثالی دیگر خودمختاری و طغیان را به کردستان هدیه می دهید، آن هم از جیب نماینده ی دشتستان؟!

مقراضی به دست گرفته و به قطعه کردن های کوچک و کوچک تر، دست یازیده اید؟

افکار عمومی مردم اروپا، با کشف تجربی و علمی گالیله ی فیزیکدان، که به راستی سخن می گفت، با موضوعی ملی و بافتی تاریخی در گوشه ای از میهن عزیز ما، ایران، و باقیمانده ی منطقه ی کوچک شده ی دشتستان، هیچگونه سنخیت و مطابقتی ندارد؛ در اینجا خلطِ مطلب کرده اید. شما با این مثال، مانند این است که جزیره ی ابوموسی، تمامی قفقاز (گنجه، طالش، شکی و شیروان)، دریای کاسپین (مازندران)، بحرین و سایر نقاطی که به تدریج از پیکر وطن جدا گردید، را به ثمن بخس به دیگران هدیه نمایید.

جناب میگلی! ما مردم برازجان و توابع، مرتجع نیستیم؛ ما تاریخ یکپارچگی دشتستان بزرگ را به خاطر می آوریم که ادامه ی ایلام و «ایلام جنوبی» نامیده می شد. به فرموده ی پیر باستانشناسی، جناب آقای دکتر علی اکبر کارگر سرفراز که در نشست سال گذشته در سالن 9 دی در بوشهر فرمود: به شما بگویم که یک صد و بیست کاخ دیگر در دشتستان زیر خاک غنوده است؛ آیا این شناسنامه و سند هویت ما نیست؟ آیا مردم دشتستان کوچک شده باز هم، مرتجع هستند؟ این دو پاره کردن دشتستان کوچکتر شده، چه مفهومی دارد؟! خوب هر کجا که آمار ِ جمعیت آن به حد نصاب برسد، درجات خود را به بخش و شهر می رساند، یک شهرستان ممکن است دارای چند شهر و چندین بخش باشد، شمالی و جنوبی دیگر چه صیغه ایست؟ چین و آلمان از دیوار حد فاصل شمالی و جنوبی شان کدام نتیجه ی مطلوب را به دست آوردند؟ نوشته اید: «این موضوعی نیست که چند نفر در برازجان بنشینند و بخواهند تصمیم بگیرند»، آیا این توهین به نمایندگان مردم نیست؟

از لحاظ سوابق تاریخی، ما هنوز داغدار آن دشتستان بزرگ (از شمال دیلم و مهرویان تا جنوب دشتی) می باشیم. ما به سیادت دشتستان بزرگ با دست کم 120 کاخ نهفته در زیرزمین با 13 شهر و منطقه غبطه می خوریم که تواریخ مختلف، گویای آنست! از قبیل: بوشهر دشتستان، دیلم، ریگ، گناوه، اهرم، دشتیِ دشتستان، شبانکاره و ... .

بنگرید به وارونگی و زمان باژگونه که از بخت بد می گویند: دشتستانِ بوشهر، خرمای بوشهر، کشاورزی بوشهر!! شخص شما اگر منصف باشید، رضایت نمی دهید که فی المثل هزار تومان از جیب تان گم بشود، چگونه است که حالا از جیب نماینده مصرف کرده و حاتم بخش شده اید؟ و اگر مردمی غیرت مدار به حفظ آنچه که باقی مانده ی غارت کربلاست می کوشند و امانتداران صادق و پاکی هستند، آن ها را مرتجع می نامید؛ آیا این واژه ی مرتجع اهانت آشکار شما به تمامی مردم دشتستان نیست؟!

چه رسد که شخصی قیچی به دست از راه برسد و نیمی از مایملک و سند آباء و اجدادی شما را، کوه و دشت و فضای تنفس و طبیعت و محیط تغذیه و پرورش و افتخارات منطقه ای یکپارچه را از میان پاره کند؟

نماینده باید از ایجاد خط قطار به دشتستان پیامی امیدبخش داشته باشد؛ فرمانداری ویژه را به دشتستان ارزانی بدارد! اینگونه اقدامات عام المنفعه امیدواری و شادابی و عیدانه ی ماست.

نوشته اید: «این واکنش مردم غیرمعمولی» می باشد و در جای دیگر نوشته اید: کسانی که در مرکز شهرستان (برازجان) در مورد تصمیم آقای موسوی نژاد، واکنش نشان داده اند «در افکار گذشته مانده اند و درک شرایط جدید را نمی کنند»؛ خوبست شما زودتر از این دست بالا می زدید و نماینده هم می شدید، تمامی استان ها و شهرستان های وسیع تر از دشتستان را به قطعات کوچک و کوچکتر و در حد هاضمه ی رشمیز، خرد و خاکشیر می کردید تا هم شرایط را درک کرده و هم مرتجع نباشید!!

شما جناب میگلی! در چند سال پیش، خودتان شخصا مقالاتی در ایجاد دیوار برلن در دشتستان نوشتید و مخالفت و مقاومت خردمندانه ی فرهیخته گان دشتستانی را تجربه نموده اید با این تفاوت که در آلمان، شرقی و غربی بود لکن در اینجا شمالی و جنوبیست. باید دانسته باشید که دشتستان دارای افرادی با تحصیلات دانشگاهی فراوان، عالی و دکترا به تعداد دلخواه می باشد؛ واژه ی مرتجع توهین به تمامی آن هاست و آن فرصت طلبی گذشته را در این جا تکرار نموده اید.

راه برون رفت را دوپاره کردن دشتستان تصور نموده اید؛ برون رفت از کدام محرومیت و حق کشی؟ متاسفانه سن و سال شما قد نمی دهد تا ببینید در آن سال های سخت گذشته، معلمین فداکار و مستعد برازجانی با پای پیاده و دوچرخه های وارفته، چگونه سینه به رودخانه های بدون پل شور و شاپور می ساییدند و تا اقصی نقاط دشتستان، از دشتگور و میلک و پلنگی گرفته تا بهر و لای په و دهداران و مکابری و حسینکی و سرمل و چاه کوتاه و چاه پیر، با شور و شوق مدیر و معلم بودند و گاهی تا چند هفته با آب آلوده ی جوی ِ «گپ»، که در آن مرده هم می شستند و با نان خالی، تغذیه می کردند. آن روزها نبودید؛ این نویسنده مدت پنج سال، پیاده و با وانت بارهای عبوری و موتورسیکلت از طریق کتل های فلفلی، ملو، رودک و تنگ ترکان، از طریق کازرون به فراشبند و از آن جا حتی بدون یک قاشق آسفالت و جاده مناسب خود را به دفتر کارم در روستای «کلمه» می رساندم و در باد و باران بازدید از مدارس را هر ماهه انجام می دادم؛ با توقف، هر نوبت یک ماه، رنگ خانواده و بهداشت آنچنانی را به خود نمی دیدم؛ آن روزها، شما و آقای نماینده نبودید تا این تراژدی و افت و خیز عاشقانه را به نظاره بنشینید؟!! شما مشخص نکردید که از کدام برون رفت سخن می گویید و کدام حق از شمال دشتستان ضایع گردیده که مردم جنوب آن بهره مند بوده اند؟

امروزه، آن شن زار «درواهی، بویری و چاه موشی» سابق و کپرها و دیوارهای چوبی به تاسیساتی از قبیل بلوار پر گل و درخت، کوچه های آسفالته و خانه های آجری و سنگ نما تبدیل گردیده و به روستای کوچک کلمه، «شهر کلمه» می گویند. شهر ارم، شهر شبانکاره، شهر آبپخش و شهر سعدآباد و زیراه؛ همه مناطق دشتستان دارای آب لوله ی سالم و بهداشتی و مدارس در سطوح مختلف و گاز در حد پیشرفت و برق مناسب گردیده اند. امروزه استانداران و فرمانداران و زیر مجموعه ی آن ها برای کسب بودجه ی بیشتر تلاشی مضاعف دارند؛ به هر کجا و به هر فرد خیر چنگ می اندازند تا کمک های انسان دوستانه را جذب نموده و به کار گیرند. اگر نارسایی و مشکلاتی هست برای سراسر دشتستان است، نه یک قسمت خاص!! هیچکس نماینده ی دشتستان را تخریب نکرده و هیچ یک از ادعاهای جنابعالی مسموع نمی باشد.)ب