عبدالخالق عبدالهی :

پنج سال قبل که دکتر زارع به عنوان فرماندار دشتستان معرفی شد وقتی آن موهای  بور و چشمان زاغ  و آن چهره ای خندان یا به قول انگلیسی ها "هپی فیس" اش را دیدم از شما چه پنهان با خود گفتم این آدم بیشتر به دردِ معلم پرورشی دبیرستان می خورد تا فرماندار بزرگترین و سیاسی ترین شهرستان استان بوشهر، اما خیلی زود معلوم شد من و خیلی های دیگر در قضاوت خود اشتباه کرده ایم و او در مقام فرمانداری توانست کارنامه نسبتا موفقی از خود بر جای گذارد.

 شاید اولین نقطه قوت دکتر زارع این بود که توانست فعالین مدنی، روزنامه نگاران و کنشگران اجتماعی را دستکم در دشتستان با دولت آشتی دهد. امیدوارم به کسی بر نخورد اما قبلا ، بیشتر فرمانداران نه تنها به فعالین اجتماعی  و روزنامه نویسان بها نمی دادند و به بازی شان نمی گرفتند، حتی آنها را مزاحم، معاند و گاه برانداز می دانستند اما زارع به محض اینکه بر صندلی فرمانداری تکیه زد اولین کارش این بود که با کمک مشاور جوان و خوش فکر امور جوانانش، همان ماههای اول، فعالین مدنی را به دژ تسخیر ناپذیر فرمانداری  دعوت کرد و از آنها با چای و شیرینی و لبخند پذیرایی نمود تا نشان دهد چقدر به اهمیت و تاثیر قلم و رسانه در افکار عمومی واقف است.

درست است که با روی کار آمدن دولت روحانی، جذب، جلب رضایت و استفاده از پتانسیل فعالین اجتماعی از سیاستهای کلی دولت در همه جای کشور بود اما بپذیریم که دکتر زارع در پیاده کردن این سیاست در دشتستان، مجری توانا و تقریبا موفقی بود . دکتر زارع ارتباط بسیار خوبی با اصحاب رسانه و روزنامه نگاران داشت و با اینکه خودش می گفت فرصتی برای خواندن مطبوعات و سایتها ندارد اما خبر دارم که واتس آپ و اینستا گردی اش ترک نمی شد و هر روز صبح همه سایتهای خبری شهرستان را بدون استثنا می دید و می خواند و به قول معروف " یک کامنت هم از زیر دستش در نمی رفت".

 زارع معمولا منتقدان و مخالفانش را با سلاح لبخند خلع سلاح می کرد. به خاطر دارم دوسال قبل  یادداشت کوبنده ای به انتقاد از او نوشتم که چرا اجازه داده اداره کل دخانیات برازجان به بوشهر منتقل شود . یادداشت تند و تیز و با چاشنی " بی اُوچیشی " بود آنقدر تند که تا مدتها از روبرو شدن با او گریزان بودم تا اینکه یک شب یکی از دوستان بی خبر شماره تلفن زارع را گرفت و گفت: دکتر جان ، ما الان یه جایی هستیم ، فلانی هم هست گوشی رو میدم  دستشون.

بعد بدون هیچ آمادگی قبلی تلفن را بدستم داد. صدای دکتر از آن سوی خط شنیده می شد: سلام عزیزم! خوبی؟ کجایی؟ چرا سری به ما نمیزنی؟  من  منتظر بودم او به نوشته ام اعتراض کند یا دستکم گله و شکایت  کند  اما زارع سرد و گرم روزگار چشیده، آن شب آنقدر مهربانی کرد که گویی وظیفه اوست که از من پوزش بخواهد که محبت کرده ام و هر چه به قلمم آمده به انتقاد از او نوشته ام. در آخر، کلامش محبت آمیز تر شد: من همیشه مطالب شما را می خوانم و لذت می برم یه وقت فکر نکنی از چیزی که نوشتی نارحت شدما !! نه اصلااا، از قول من به همه دوستان سلام برسان به امید دیدار خدانگهدار . مکالمه که تمام شد دوستم پرسید : چی شد؟ مانند مرد شکست خورده ای گفتم: من دیگه نمی تونم از این مرد انتقاد کنم.

 البته روی خصلت روزنامه نویسی باز هم  از او انتقاد کردیم اما هر وقت من و دوستانم  را می دید نه تنها با بزرگواری نیشهایی که زده بودیم را  نادیده می گرفت بلکه هر بار گرم تر و مهربان تر از دفعه قبل برخورد می کرد. انگار در قاموس ارسلان زارع، گله گزاری، نق زدن، منگه دادن و اخم و تَخم جایی نداشت. البته این برخورد منحصر به ما نبود، زارع به دلیل ادب ذاتی و تربیت خانوادگی که فراوان داشت با همه به آرامی و مهربانی برخورد می کرد. این دکتر تاریخ خوانده ی سیاست پیشه که همیشه پرانرژی و خندان بود و گاهی از پنج صبح تا یک بعد از نصف شب یکسره کار می کرد و می دوید در مدت فرمانداری اش به دلیل دیدِ بازی که داشت آبروی خیلی از خانواده های محترم  دشتستانی را خرید و در مواردی اطلاع دارم حتی  شفیع اشتباهات بعضی افراد بود.

او نسبتا خوش محضر و خندان بود و کلام گرم و گیرایی داشت و معمولا برای نشان دادن مراتب صمیمت، بیشترِ اهالی رسانه  و فعالین فضای مجازی را با اسم کوچک صدا می زد " مهدی جان، خالو جان، ممد جان" خلاصه آنقدر خودمانی برخورد می کرد که آدم دلش می خواست ساعتها بنشیند به او خیره شود و صحبتهایش را بشنود.

البته در کنار این محاسن، معایبی هم داشت. مثلا در معضل آب، خیلی ها  معتقد بودند با  زیرکی، سربزنگاهها غیبش می زند و معاونین یا امام جمعه را جلو می فرستاد تا آنها با مردم عصبانی روبرو شوند.

بعضی از منتقدانش هم می گفتند  این اخلاق خوب و چهره خندان برای اداره دشتستان همیشه کارساز نیست حتی گاهی باعث بلوا و گسستن رشته امور می شود. شاید هم درست می گفتند، می گویند سالیانی که دکتر مصدق نخست وزیر بود هیئت دولت را در خانه شخصی و در حالیکه روی تخت دراز کشیده بود، می پذیرفت و همین بهانه به دست مخالفین داده بود که بگویند "مملکت را از زیر پتو نمی توان اداره کرد" دکتر زارع هم گاهی در تساهل و تسامح و خوش خلقی و لبخند زدن آنقدر افراط می کرد که منتقدانش این مضمون را برایش کوک می کردند که "با لبخند نمی شود یک شهرستان را اداره کرد". بنظر من اگر خودش هم نمی خواست یا نمی توانست سختگیری کند لازم بود یکی - دو تن از معاونین ایشان  گاهی تندی و سختی کنند تا تعادلی در امور برقرار شود. دوستی می گفت: یکی به فرماندار محترم بگوید اینجا دشتستان است، همه اش که نمی شود قهوه و هندوانه و انار خورد بالاخره گاهی چای نبات و زنجبیل هم لازم است تا سردی نکنید. اما خوشبختانه یا بدبختانه فرماندار، آرام و نیک نفس، و معاونین، آرامتر و نجیب تر بودند و در یک کلام "انگار قحطی تندی و فلفل بود در فرمانداری " 

انتقاد دیگری که بر عملکرد پنج ساله دکتر زارع وارد است این بود که فرمانداری دشتستان هیچگاه روابط عمومی محکم و کارآمدی نداشت و در بسیاری موارد شخص فرماندار علاوه بر امور روزمره، بار سنگین روابط عمومی را نیز خودش دوش می کشید.

انتقادات دیگری هم بود مثلا اینکه دکتر زارع در مقابل عزل و نصب های دستوری و سفارشی زیاد اهل مقاومت کردن نبود و جَلدی وا می داد که البته موافقانش این  ویژگی را نقطه قوتش می دانستند و آن را نوعی پلتیک، انعطاف و یا ابزار راضی کردن مخالفان  می دیدند.

و اما کلام آخر :

بنده  هیچگاه روابط ویژه ای یا دوستی خاصی با دکتر زارع  نداشتم و هیچ منفعت شخصی در  ماندن و رفتن او نداشته و ندارم و به قول معروف "نه خر در قافله دارم نه بار در آسیاب" پس اگر امروز قلم به دست گرفته ام و بر خلاف عادت، از مسئولی تعریف و تمجید می کنم به این دلیل است که او دیگر نیست و مسئولیتی در اینجا ندارد اما جدأ معتقدم با این ویژگی های منحصر بفردی که دکتر زارع داشت و توقعی بالایی که در مردم دشتستان ایجاد  نمود، کار فرماندار بعد از او سخت و شاید هم بسیار سخت باشد.

نکته پایانی هم اینکه نمی دانم فیلم "گوزنها" را دیده اید یا نه؟  هنرپیشه اول فیلم وقتی بعد از سالها دوری ، دوستش را که می بیند به او می گوید "وقتی رفتی نفهمیدم کی رفته، حالا که اومدی می فهمم کی اومده " اجازه بدهید کلام آن سوپراستار سابق سینما را اینطور تغییر بدهم "دکتر زارع تا بود نفهمیدیم کی بود ، حالا که رفته تازه می فهمیم کی رفته "

برای این مرد  همیشه خندان و خانواده محترم ایشان آرزوی سلامتی دارم و امیدوارم در پست جدید موفق و پیروز باشند.