ئی هفته زیاد سرتونه درد نمیارم. قصه و روات هم نمی خوام تعریف کنم. فقط یه موضوعی سیم پیش اومده که یه چن روزیه فکرمه به خوش مشغول کرده. یعنی جوری واویده که به هر چی فکر می کنم، یه مرتوه فکرم می ره سراق ئی موضوع کو! حتما ور خوتون می گین ئی چه موضوعیه که فکر و ذکر عبدو جوکره به خوش مشغول کرده و ذهن و حواسشه تو هم بریزو کرده. الآن عرض می کنم خذمت تون. عارضم به حضورتون که ما تو بین تموم کشورل دنیا، یه هف هش ده تا کشور دوس داریم و باقیش هم پاک پامون دشمنن. یکی از کشورل دوسمون، چینه و یکی از دشمنل مون هم آمریکایه. چن روز پیش ریس جمهور کشور دشمنمون یعنی ریس جمهور آمریکا، فرارسیدن ماه موارک رمضونه به تموم مسلمونل جهان تبریک گفت و از مسلمونل آمریکا هم به خاطر خدمات شون تشکر کرد و گفت به همی زودی به ضیافت افطاری تو کاخ سفید دعوت شون می کنه. یه دو سه روز بعدش نخُُس وزیر کشور دوسمون یعنی نخُُس وزیر چین هم یه مرتوه یه دستوری درباره ماه موارک رمضون داد که نزیک بی از تعجب دوتا شاخ ری سرم درآ! نخُُس وزیر چین یه بخشنومه ای صادر کرد و دستور داد که تو بعضی جایل مسلمون نشین چین، روزه گرفتن ممنوعه و ای کسی روزه بگیره، می ره زندان! بعدش هم دستور داده که تو ئی مناطق غذای مفتی بین مردم بهر کنن تا کسی هوس روزه گرفتن نکنه. خلاصه ئی موضوعی که ئی روزل فکر و ذهن مونه به خوش مشغول کرده، همی جریانه. می خوام یکی یه جواو دُرُسی به مو بده بینم حق پی کموشونه! پی دشمن مون ریس جمهور آمریکا یا پی دوس مون نخُُس وزیر چین! هی؟/ج