به گزارش مهر، چهار سال صدرنشینی متوالی در رقابت‌های جهانی کشتی فرنگی نوجوانان، امسال به پایان رسید. تیم ایران که در سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ عنوان قهرمانی جهان را در اختیار داشت، این بار با کسب دو مدال طلا، دو مدال برنز و مجموع ۹۶ امتیاز در جایگاه سوم ایستاد تا روسیه و جمهوری آذربایجان بالاتر از شاگردان محسن سوریان قرار بگیرند. این در حالی است که ملی‌پوشان نوجوان ایران سال گذشته با ۱۲۵ امتیاز مقتدرانه قهرمان جهان شده بودند.

با بازگشت روسیه به مسابقات جهانی، رقابت‌ برای مدعیان سخت‌تر شد. روس‌ها که همواره در کشتی آزاد جزو مدعیان به حساب می‌آیند، حالا در کشتی فرنگی نیز با سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی هدفمند، خود را به عنوان مدعی اصلی معرفی کرده‌اند. علاوه بر روسیه، تیم‌هایی مانند جمهوری آذربایجان، قزاقستان و ازبکستان نیز نشان دادند فاصله خود را با قدرت‌های سنتی این رشته کم کردند و رقابت در سال‌های آینده دشوارتر خواهد شد.

با این حال، جایگاه ایران را نمی‌توان تنها به پیشرفت رقبا نسبت داد. یکی از تلخ‌ترین اتفاقات این رقابت‌ها، حذف آرمین اسماعیلی از ادامه مسابقات بود؛ اتفاقی که به دلیل نرسیدن این کشتی‌گیر به دیدار نیمه‌نهایی رخ داد و او بدون حضور روی تشک از جدول رقابت‌ها کنار رفت. این اشتباه نه تنها یک فرصت مدال را از ایران گرفت، بلکه امتیازات ارزشمند تیمی را نیز از بین برد.

هرچند سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی نوجوانان، تغییر زمان مسابقات و فاصله محل اقامت تا سالن مسابقات را دلیل این اتفاق عنوان کرد، اما از آنجا که برنامه برگزاری مسابقات از قبل مشخص شده بود، این توضیح نتوانست قانع کننده باشد و مانع از انتقادها نسبت به نحوه عملکرد تیم شود. عملکرد فنی تیم نیز با انتقادهایی همراه بود. در بسیاری از اوزان، کشتی‌گیران ایران از نظر آمادگی بدنی و اجرای فنون، فاصله محسوسی با رقبای خود داشتند؛ موضوعی که باعث شد روند همیشگی تیم ملی در کسب امتیازات بالا تکرار نشود.

از سوی دیگر، شنیده‌ها حاکی از آن است که سرمربی تیم ملی در مقاطعی حضور مستمری در تمرینات نداشته و برخی تصمیمات مربوط به انتخاب اعضای کادر فنی نیز با انتقادهایی روبه‌رو بوده است. اگرچه این موارد به طور رسمی تأیید نشده، اما همزمانی چنین حواشی با افت محسوس نتایج، پرسش‌هایی را درباره روند آماده‌سازی تیم ایجاد کرده است.

سقوط از قهرمانی جهان به جایگاه سوم، بیش از آنکه یک ناکامی مقطعی باشد، هشداری جدی برای کشتی فرنگی ایران است. در شرایطی که رقبای آسیایی و اروپایی با سرعت در حال پیشرفت هستند، باید مشکلات مدیریتی، فنی هرچه زودتر برطرف شود؛ در غیر این صورت حفظ جایگاه ایران در رده‌های پایه و بزرگسالان در کشتی فرنگی آسان نخواهد بود.