به گزارش اتحادخبر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که شکاف جهانی تفاوت بین کل امید به زندگی و سال‌های زندگی سالم، تقریباً دو سال در یک نسل افزایش یافته و از ۸.۸ سال در سال ۱۹۹۰ به ۱۰.۷ سال در سال ۲۰۲۳ رسیده است.

محققان دریافتند که بدتر از همه، این وضعیت بد سلامت در طول عمر بزرگسالان پراکنده شده است، نه در سال‌های پایانی زندگی شان، که نشان می‌دهد مردم سال‌های بیشتری را با بیماری و ناتوانی زندگی می‌کنند.

دکتر «کریستوفر موری» مدیر موسسه سنجش و ارزیابی سلامت در دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن و محقق ارشد این مطالعه گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که دستاوردهای آینده در سلامت جمعیت نه تنها از کمک به افراد برای زندگی طولانی‌تر، بلکه از کمک به آنها برای زندگی سالم‌تر حاصل خواهد شد.»

موری در یک بیانیه خبری گفت: «پیشرفت در سالمندی سالم نه تنها باید با طول عمر، بلکه با طول عمر سلامت، با سرمایه‌گذاری بیشتر در پیشگیری، مدیریت طولانی‌مدت بیماری و مراقبت‌های مزمن برای کاهش سال‌های زندگی در شرایط نامناسب سلامت نیز سنجیده شود.»

برای این مطالعه، محققان روندهای سالمندی سالم را از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۳ بررسی کردند و تغییرات در امید به زندگی و امید به زندگی سالم را ردیابی کردند.

این مطالعه نشان داد که امید به زندگی کلی در این دوره از زیر ۶۵ سال به تقریباً ۷۴ سال افزایش یافته است.

امید به زندگی سالم نیز افزایش یافته است، اما نه به سرعت- از حدود ۵۶ سال در سال ۱۹۹۰ به ۶۳ سال در سال ۲۰۲۳.

ایالات متحده بزرگترین شکاف ملی در میزان ابتلا به بیماری را داشت، به طور متوسط ۱۴ سال در شرایط نامناسب سلامت، پس از آن استرالیا با ۱۳.۹ سال و کانادا با ۱۳.۷ سال قرار داشتند.

اما این الگو در سطح جهانی ثابت بود، به طوری که مردم در همه جا افزایش طول عمر و سال‌های سپری شده با بیماری یا ناتوانی را تجربه می‌کردند.

کشورهای پردرآمد با میانگین تقریباً ۱۳ سال، بیشترین شکاف مرگ و میر را داشتند، در حالی که کشورهای جنوب صحرای آفریقا با ۹ سال، کمترین شکاف را داشتند.

در تمام مناطق، زنان به طور مداوم بیشتر از مردان عمر می‌کردند، اما سال‌های بیشتری را نیز در وضعیت سلامت نامناسب سپری می‌کردند. میانگین شکاف مرگ و میر برای زنان حدود ۱۲ سال است، در حالی که این رقم برای مردان کمی بیش از ۹ سال است.

محققان گفتند که کمردرد و سایر اختلالات اسکلتی-عضلانی، محرک‌های اصلی شکاف مرگ و میر بودند و پس از آن اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب قرار داشتند. سایر محرک‌ها شامل کاهش شنوایی مرتبط با سن، زمین خوردن و آسیب‌های غیرعمدی و بیماری‌های مزمن بودند.

سال‌های طولانی سلامت نامناسب با عوامل خطر قابل پیشگیری یا قابل کنترل، از جمله قند خون بالا، وزن اضافی بدن، سوء تغذیه و مصرف دخانیات مرتبط بود.