به گزارش مهر، احمد نجاتیان گفت: فکر می‌کردیم در قرن بیست‌ویکم با تجربه‌هایی که انسان‌ها در قرن بیستم بعد از دو جنگ جهانی داشتند، انتظار جنگ و خونریزی و کشتن دختران و پسران دانش‌آموز و پرستاران و پزشکان امر سختی است.

وی افزود: فکر می‌کردیم نهادهای بین‌المللی که بعد از این جنگ‌ها ایجاد شدند که جلو این خونریزی‌ها را بگیرند، نقش مهمی دارند؛ اما تجربه زیسته ما در این ۴۷ سال نشان داد این حرف‌ها برای جای دیگری است و این نهادها برای چیز دیگری به‌وجود آمده‌اند.

نجاتیان ادامه داد: متاسفیم که در این جنگ شاهد بودیم بیمارستان، آمبولانس، دبستان با بیش از صد کودک آسیب دید؛ اما نهادهای بین‌المللی تنها به یک اظهار تاسف بسنده کردند و هنوز مشخص نیست نتیجه بررسی‌های آنها برای حمله به کودکان میناب چه شد.

وی اضافه کرد: باید پرسید چرا این ۲۷ همکار پرستار و پزشک ما که در حال خدمت بودند شهید شدند و چه کسی مسئولیت آن را به‌عهده می‌گیرد. به‌نظر می‌رسد دنیا آن چیزی که فکر می‌کردیم نیست و باید خودمان را قوی کنیم تا خودمان را نجات دهیم.

نجاتیان افزود: جامعه پزشکی در این جنگ تلاش‌های زیادی کرد و کاش می‌توانستیم روایت‌گر درستی از این اتفاقات باشیم. منزل هر کدام از این عزیزان که می‌رویم داستان‌هایی دارند. دنیا دنیای روایت‌گری است و باید روایت‌های سلامت را ببینند.

وی ادامه داد: تخلیه هفت بیمارستان کار ساده‌ای نیست. نجات جان‌هایی که اتفاق افتاد. نیروهای داوطلبی که به بیمارستان‌ها آمدند. روایت پرستاری که در منزل بوده است و اطراف خانه‌اش بمباران می‌شود و برای نجات کنار نیروهای امداد می‌رود و در بمباران دوباره شهید می‌شود، باید گفته شود.