حدیث شادی:

درِ چوبی خانه با صدای باد زوزه می‌کشید. “نرگس” روی پله‌ی حیاط نشسته بود، پاهایش را بغل کرده و به افقِ آبی می‌نگریست. همان جایی که پدرش چند ماه پیش قایقش را برد و دیگر هیچ‌وقت برنگشت.

هر غروب، وقتی خورشید سرخ می‌شد و موج‌ها مثل دلش بی‌قرار می‌غلتیدند، نرگس گوش می‌داد؛ شاید صدای پاروی پدر را از دور بشنود. مادرش می‌گفت: «دریا آدم‌ها رو نمی‌بره دخترم، فقط نگه‌شون می‌داره پیش خودش.»



اما نرگس می‌دانست دريا فقط کسانی را نگه می‌دارد که دلش را بلد باشند. پدرش بلد بود با موج حرف بزند، بلد بود به ماهی بگوید «من فقط برای زنده‌ماندن تور می‌اندازم، نه برای طمع.»

گاهی شب‌ها در تاریکی، وقتی نسیم نمک‌سوز از سمت خلیج می‌آمد، نرگس صدای خنده‌ی پدر را از پس موج‌ها می‌شنید.
آرام می‌گفت: «بابا، من بزرگ شدم. قایقت رو درست کردم، هر روز روغنشو می‌زنم، فقط بیا ببینش...»

و دریا، مثل سال‌های پیش، جوابش را با صدای نرم موج می‌داد، انگار می‌گفت:«من نگهش داشتم، نرگس در دلِ آب، میانِ ماهی‌ها، هنوز می‌خندد.»
آن شب، دخترک نخ‌های تور پدر را جمع کرد، بوسید و در گنجه گذاشت.

از فردا تصمیم گرفت صبح‌ها به ساحل برود، تورش را بیندازد، نه برای شکار - فقط برای گفتن سلام به پدرش.
دریا، آرام‌تر از همیشه، نفس کشید.