دکتر پروین تاج محمدی

واقعه یاسوج  نماد، پارادوکس بزرگی به نام «شادی گزینشی» است. شادی در ایران، گونه دار شده است:

*شادیِ طبقاتی؛ از فرش قرمز تا مدرسه محلی*

 تضاد فاحش بین آزادی عمل  هنرمندان و سلبریتی‌ها در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی (مانند جشنواره فیلم فجر) بر روی انواع «فرش ها». آنان اغلب با پوشش و آرایشی که در فضاهای عمومی برای دیگر زنان تبعات دارد، ظاهر می‌شوند. آنان در شبکه‌های اجتماعی به آواز خواندن می‌پردازند، در مهمانی‌های خصوصی با حضور چهره‌های شناخته شده، به رقص می‌پردازند و این محتواها بدون بازخورد جدی نهادهای نظارتی منتشر می‌شود. این فضا برای آنان یک «حاشیه امن» ایجاد کرده است.
  *محدودیت برای جامعه عادی: در مقابل، دانش‌آموزان یک مدرسه در یاسوج به جرم خواندن یک سرود محلی و تکان دادن دستمال* مورد بازخورد رسمی و تشکیل پرونده قرار می‌گیرند.
  *به نظر می‌رسد شادی و آزادی عمل، به یک کالای لوکس و طبقاتی تبدیل شده است که تنها در اختیار «الیت» خاصی قرار دارد. این گروه به دلیل موقعیت اجتماعی و ارتباطات، از «مصونیت» نسبی برخوردارند،* در حالی که همان رفتارها در سطح عامه مردم، «تهدید» و «انحراف» تعبیر می‌شود. این دوگانگی، به وضوح نشان می‌دهد که قواعد، برای همه یکسان اجرا نمی‌شود و شادی، مجازاتی گزینشی دارد. واقعه یاسوج یک نشانه است از یک بیماری بزرگ، ترس از شادی خودجوش و غیرقابل کنترل. این سیاست «شادی گزینشی» در بلندمدت به «شادی‌ستیزی نهادینه شده» و «دوگانگی هویتی» در نسل جوان دامن می‌زند. جوانان می‌آموزند که شادی آنان همیشه در معرض قضاوت و ممیزی است. جامعه فرهنگی و هنری ایران برای تدوین ماهیت خود، طبقاتی شده است.
*در حوزه آموزش و پرورش و آموزش عالی تمرکز بر حاشیه به جای متن است.*
بحران در نظام تعلیم و تربیت ایران، فراموشی معضلات ساختاری عظیمی مانند «افت تحصیلی شدید»، «فرسودگی روشهای تدریس، «نظام آموزشی حافظه‌محور» و «فقر امکانات» است. به جای حل این مشکلات اساسی، انرژی نظام بوروکراتیک صرف کنترل های بی محتوا از جمله  دست‌زدن و آواز خواندن دانش‌آموزان می‌شود. *واقعه یاسوج نمونه بارز این انحراف توجه است.*
 عدم انسجام فرهنگی در مدارس متنوع ایران *ضربات توجیه ناپذیری در پی خواهد داشت.* در *مسئله شادی صبحگاهی در مدرسه یاسوج*  نشان‌دهنده فقدان یک برنامه فرهنگی منسجم و یکپارچه است.
متولیان تعیین فرمت های شادی، در راستای عدم سلیقه زدگی ضروری است به:
 تدوین «سند راهبردی شادی و نشاط اجتماعی
 یکپارچه‌سازی سیاست‌های فرهنگی در تمام دستگاه‌ها
 تأسیس «شورای عالی مشورتی متشکل از روانشناسان، جامعه‌شناسان و کارشناسان فرهنگی  بپردازند.