قدرت مظاهری
.....
ای تو که قلم داری و کتابت می‌کنی؛
بشنو و بر مکتوبت بنگار.
بنگار که من از حکمرانی بر مردمان بیزار بودم و اگر اصرار آنان بر پذیرش حکومت نبود، آن را چون پوستینِ پاره‌ای که نه تَنی بپوشاند و نه استخوانی گرم کند، بر رودی روان می‌سپردم تا خروشِ آب، تار و پودش از هم بگسلاند و هیچ اثری از آن بر جای نگذارد.
بنگار که در زمانه‌ی شما نیز اگر بودم، جای یک ضربت، ردّ هزاران تیغه‌ی زهرآگین بر فرقم می‌نشست و جاهلانِ مُتنَسّک با پیشانی‌های پینه‌بسته در برابرم صف می‌بستند تا حکمِ خدای‌شان بر پیکرم جاری کنند.
بنگار من اگر بودم، پیه و چربیِ متولیانی را که از انباشته‌ی بیت‌المال بر تنِ‌شان نشسته بود، با دمنده‌هایی از لهیبِ آتش، آب می‌کردم و آنگونه از جبروتِ‌شان می‌کاستم که چون نهالی نازک و تازه‌سال با بادی کم‌رمق نیز به رکوع و رعشه درآیند.
واعظان را از مساجد و مداحان را از منابر دور می‌کردم و خدای مردمان را که دیرگاهی‌است از ذهنِ‌شان تهی شده است، با آنان آشتی می‌دادم.
بنگار من اگر در روزگارتان ظاهر می‌شدم، با عدالتی که می‌جُستم، مُفتیان روزی هزار بار فتوای قتلم می‌دادند و هزار ابن‌ملجم در همه‌ی زوایای شهر به کمینم می‌نشستند.
من اگر در زمانه‌تان بودم، گریه‌های دروغینِ خطیبانِ‌تان را تاب نمی‌آوردم و آنان را در باغ‌های بهشتیِ سرسبزی که از اموال مسلمین به یغما برده بودند، چنان به تازیانه‌ی سیاه می‌بستم که اشک‌های راستین، گونه‌های سرخِ‌شان را بسوزاند و کباب کند.
کتابت کن ای کاتب. بنگار دردهای درونِ سینه‌ام را که هزاروچهارصد سال است سنگینی آن را چون کوهی از هلاهل بر پُشتم حمل می‌کنم و یارای گفتنِ‌ ذره‌ای‌شان به مؤمن‌ترین کَسانم هم ندارم.
که شمایان اگر گوش می‌داشتید و صدایم از دلِ روزگار می‌شنیدید، هیچ‌گاه به سراغ چاهی خاموش و بینوا نمی‌رفتم تا ناله‌هایم را در اعماق آن به ودیعت سپارم.