علي رضا اسدي زاده بهبهاني:

اولين ساعات روز، مثل هميشه، با سرويس شرکت به محل يارد بوشهر رفتم. معمولاً براي فرار از گرمايِ طاقت فرسايِ مأموريت هايِ اطرافِ بوشهر که گاه و بي گاه با بچه هاي يارد مي رفتم؛ لباس آستين کوتاه وشلوار جين مي پوشيدم. روزي مثل بقيه روزا بود .من تويِ کانکس مشغول کار بودم وريدينگ هاي تهيه شده توسط «کوروش اسدي» (پيمانکار منطقه) رو مطالعه مي کردم که ناگهان آقاي «فرهمند» اومد توي کانکس وگفت:
-بچه ها کم کم آماده باشيد که مديرِ منطقه داره مياد بازديدِ ياردِ بوشهر
با وجود اين که اسم مدير منطقه رو توي نامه هاي اداري وصحبت هاي بقيه ي همکاران زياد شنيده بودم ولي خودشو از نزديک نديده بودم.آقاي «اکبر زارع» معروف به «حاجي زارع» که  نه مي شناختمش و نه نظري در موردش داشتم. سرم به کار خودم بود. نماز توي کانکس ديگه اي که مقابل کانکس رستوران يارد بود؛ برگزار مي شد که در بهترين حالت، اگه همه ي يارد هم براي نماز مي آمدند به سختي دوصف هفت نفره مي توانستند درست کنند. در بيشتر مواقع که بچه ها مأموريت بودند، تعداد نفرات به شدت پايين  مي آمد و به سختي مي شد يه صفِ کامل براي نماز جماعت تشکيل داد. امام جماعت هم بعضي از روز ها نمي رسيد وهمه به اجبار فرادا نماز مي خواندند.فکر کنم؛ هيچ کدوممون خودمون رو در حدي نمي ديديم که بريم وجلوي صف بايستيم که اين هم خودش موضوع جالبي براي من بود. «کيانوش چهره گشا» پاي ثابت همه بحث هاي مذ هبي واعتقادي چه در نماز خانه و چه در مأموريت ها بود. هميشه يه چيزي توي آستين داشت که توجه بقيه رو به خودش جلب کنه.

امروز يک مقدار يارد شلوغ تر از قبل بود. مدير منطقه وهيئت همراه براي بازديد از سايت يارد بوشهر آمده بودند. يک هيئت سه نفره شامل؛ «حاجي اکبر زارع»، مهندس «حميد خدري» و يه نفر ديگه که من نمي شناختمش، ولي همه بهش مهندس»حسين پور» مي گفتند. البته توي اين جمع سه نفره، اوني که من هميشه ديده بودمش و پاي کارايِ منطقه بود وحتي توي دوره ي کارآموزي يکي دو بار به «محمود آباد» آمد و با حاج «حيدر مرادي»-مدير اداري منطقه- پي گيرِ کاراي کار آموزها بود؛ همين مهندس «حميد خدري»بود. مردي با قدي متوسط، موهاي جو گندمي، معمولاً صورتشو مي زد. لباس آستين بلندِ ساده اي  پوشيده بود. چهره اش، سخت کوشي و پي گيري اش منو ياد مهندس»آصف» مي انداخت، ولي از همه متفاوت تر؛ حاج «اکبر زارع» بود. توي اون  گرما وشرجي، حاجي»اکبر زارع» کت وشلوار پوشيده بود. تيپي که اصلاً  از نظر من توي اين هواي گرم مناسب نبود.حتي اگر رئيس جمهور هم باشي،  لازم نيست توي اين گرما کت وشلوار تنت کني تا ثابت کني خيلي رسمي وجدي هستي.اصلاً اين طور پوشش لازمه؟ اين سؤالي بود که تا آخر حضور هيئت رئيسه توي يارد، اون روز در ذهن من مرور مي شد. نفر سوم؛ مهندس «حسين پور» با وجود اين که اولين بار بود که مي ديدمش؛ به نظر آدم خوب وکاري مي آمد. تقريباً هم تيپِ آقاي خدري ولي لاغر تر به نظر مي رسيد.موهاي مشکي و کوتاهي داشت. بچه هايي که باهاش کار کرده بودند و مي شناختنش؛ مي گفتند: «مهندس حسين پور خيلي کاري وپرتلاشه.» بعضي از بچه هاي يارد مي گفتند: «توي تحويل و تحول خطوط لوله از منطقه 5 به منطقه 10 بارها ديده بودند که؛ حسين پور در طول مسير خط لوله کيلومتر ها در کوه و کمرهاي صعب العبور پياده روي مي کنه. راستشو بگم؛ به اين اندام ظريف ونحيف نمي اومد که اين قد سفت ومحکم باشه.آقاي «مزارعي» بخش هاي مختلف يارد رو جلو افتاده بود و معرفي مي کرد.

هر جايي که سؤالاتي براي حاج «اکبر زارع» پيش مي آمد و از توضيحات آقاي «مزارعي» قانع نمي شد؛ مهندس «حميد خدري» وارد بحث مي شد و توضيحات رو کامل مي کرد. اين چيزي بود که هميشه توي چشم مي آمد و ديده مي شد. در اون زمان معاونت ايستگاه ها رو آقاي خدري در اختيار داشت، ولي از نظر خيلي ها؛ نفر اول منطقه که حرفش در ميان بقيه هم نفوذ داشت؛ همين مهندس خدري بود .شايد به اين دليل که بخش عمده اي از نفراتِ باتجربه ي منطقه رو خودش از پالايشگاه «فجر جم» به منطقه ي ده جذب کرده بود و شناختِ خوبي از نفراتِ با تجربه که معمولاً در هِدِ کاراي اجرايي گذاشته شده بودند؛ داشت.

بعدها شنيدم؛ يکي از ايراداتي که حاج اکبر زارع توي يارد بوشهر ديده بود، اين که؛ کارمندانِ رسمي لباسِ آستين کوتاه پوشيده بودند.معمولاً توي روزاي ديگه، «فرهمند» هم آستين کوتاه مي پوشيد و بقيه ي بچه ها رو هم کم و بيش با لباس آستين کوتاه مي ديدم ولي اون روز تنها کسي که توي يارد بود و لباس استين کوتاه داشت؛ من بودم. پس نتيجه ي منطقي اش اينه که؛ مشکل اصلي اون لحظه ي يارد من بودم و لباس آستين کوتاهم، که بايد هر چه زودتر اونو برطرف مي کردم.جالب اين جا بود؛ همون طور که من به نظرم کت و شلوار پوشيدنِ حاجي خيلي عجيب بود. از نظر ايشون هم لباس آستين کوتاه پوشيدنِ من در محلِ کار، کاري غير عادي بود. شايد بايد؛ «چشمها را  شست طور ديگر بايد ديد.» اون مديره، توي دفتر کارش نشسته زير کولر و دستور مي ده. زير کولر که باشي؛ کت وشلوار که هيچ، مي توني توي چِلّه ي تابستون روي خودت پتو هم بکشي، پالتو هم بپوشي.پس اون بنده ي خدا درست مي گفت، چون کار خودشو ديده بود ولي من هم درست مي گفتم. رفتن توي بيابانِ بي آب وعلف  و اندازه گيري و کار اجرايي توي دماي 50 درجه فرصتي براي پوشيدن کت وشلوار پيش نمياره. شايد اون بنده ي خدا فکر مي کرد؛ نفرات رسمي اش مثل خودش زير کولرند واونا هم فقط نامه پاراف مي کنند. در صورتي که کار ما؛ اصلاً، ماهيتاً اين جوري نبود.گاهي از شدت آفتاب پوست مي انداختيم.هر چند دوستانم توي پالايشگاه، حتي از شنيدن کارهايي که ما به عنوان يک رسمي انجام مي داديم؛ اظهار تعجب مي کردند.

 بالاخره روز کاري به پايان رسيد و ما با سرويسِ شرکت به داخل  شهر برگشتيم.