بی قانون بن بادگیر:
باب سوم ( اندر جرایم رانندگی )
زنهار ای پسر که حین رانندگی دست اندر گوش و بینی و دیگر سواریخ ( سوراخ های ) بالاتنه ات بنکنی که پلیس تو را متکلم التلیفون ( صحبت کننده با گوشی ) پندارد و بر تو جریمه همی بندد چنانک شاعری گوید:
چو رانندگی می کنی دست خویش
مکن در دماغت و یا توی ریش
به سوراخی اندر رود دست تو،
سزایش بود دیدن روی فیش
و بدان ای پسر که تو را از جرایم پلیس گریزی نباشد چنانکه من از پدرم و وی نیز از پدرش شنوده است که:
مردی را جریمه کثیر ( فراوان ) گشت، چندان که همه روزی اندر زیر برف پاکن ماشین برگه ای همی دیدی و دلش همی بریختی؛ پس روزی با خود گفت: مرا بهتر آن است که این قطعه ( برف پاکن ) از ماشین بگسلم تا پلیس را از جریمه گذاری منصرف همی کنم . چون مرد ماشین را به گوشه ای گذاشت، خویش در دکانی شد ( رفت ) پلیسی بیامد و این بار وی را دو قبضه بنمود . یکی از بهر عادت و یکی نبودن برف پاکن . و این حکایت را از آن جهت آوردم تا بدانی که تو را از پلیس رهایش نباشد به هیچ روی .
و دو دیگر آن که هرگز لباس تو را همرنگ با کمربند نباشد که که پلیس را به شبهه همی افکند.
و ای فرزند بدان که پلیسان اندر همه ممالک جهان باجگیر باشند جز اینجا و این را از آن روی گویم که مبادا این طایفه را به رشوتی دعوت همی نمایی که خود جرمی عظیم بود. حکایت:
چنین آورده اند که اندر ولایت شام، مردی بودی که او را بوالحسن گزمه فریب گفتندی و این بوالحسن را قصه بس دراز است و عجیب. و کار وی آن بودی که جامه ی پلیسان بر تن، در میانه ی راه کمین کردی و راکبان را ( رانندگان ) این تصور پیش آمدی که وی پلیس است، پس بوالحسن سد راه آنان همی شد و به رشوتی جیب ایشان خالی همی کرد و مردمان را گمان چنین بود که وی پلیس باشد و اندر شهر، شایع همی گشت که پلیس رشوه بگیرد. و چون روزگاری بگذشت، بوالحسن های گزمه فراوان گشتند چنان که دخل از مردمان درآوردند و این حکایت را از آن آوردم که به شایعات گوش ندهی و پلیسان پاکدست را متهم بنکنی که گناهی نابخشودنی باشد.