کشور ایران با تمدنی باستانی و مثال زدنی و دارای قدمتی بسیار کهن با وسعتی مناسب و دارای فرهنگی غنی و سرشار از ادب، تفکر و اندیشه در سطح جهان از جایگاه بی نظیری برخوردار است. اسناد و لوح ها و سنگ نوشته ها و آثار متعدد باستانی و عتیقه جات همه و همه دلالت بر ابهت و بزرگی و آقایی این کشور دارد.حقوق بشر کورش، رفتار و گفتار و کردار نیک کورش و اقدامات او در زمان های مختلف و در مکان های متفاوت و نوع سلوکش با مردم دیار داخل و خارج بعد از ظفرمندیش در جنگ ها، همه و همه نشان دهنده ی روح سترگ این قطعه از دنیا به نام «خاک ایران» است. پادشاهان و سران و سفرا و حکمای دیگر بلاد و ملل و کشورها وقتی پای به این خاک می نهادند و از فرهنگ و تمدن این دیار از نزدیک آشنا می شوند. در دل و ضمیر و وجدان خود تحسین ها و آفرین ها و تمجیدها می گفتند.

این از نظر تمدن انسانی و فرهنگی در گذشته و امروز از نظر اقتصادی ایران در جایگاه اگر نگوییم بی نظیری اما در جایگاه کم نظیری قرار دارد. منابع فراوان و تمام نشدنی معدنی رو زمینی و زیر زمینی، خاک حاصلخیز، کشاورزی پویا همه و همه دلالت بر وفور ثروت سرشار الهی در این کشور دارد. امروز هر کجای خاک ایران کبریت روشن شود خطر برافروختگی و روشن شدن آتش احتمال می رود. چرا که در این کشور جای جای خاکش یا مخازن نفت است یا گاز! چاه نرگسی شمال مزارعی نفتش از نوع نفت دریای شمال «نفت برنت» است!! در سالی که هفته نامه مردمی و قَدَر «سفیر دشتستان» به عنوان «زبان گویای مردم این قطعه» انتشار می یافت جهت تهیه خبر به گمرک بوشهر از سکوی صادرات کالا از ایران به خارج همراه دوستان مسؤول نشریه بازدیدی داشتیم، آنجا وقتی چشمم به اقلام صادراتی افتاد هوش از کله ام پرید؛ پروردگارا چه نعمت بزرگی به این آب و خاک «کشور ایران» عطا فرموده ای، یعنی اکثر قریب به اتفاق عناصر «جدول مندلیف» در این کشور وجود دارد که هر یک خود به تنهایی قادر به تامین امور یک کشور است. در آنجا سنگ قلوه ـ سنگ لاشه ـ سنگ گچ ـ سنگ آهک ـ شن ـ ماسه ـ ماسه بادی و اقلامی دیگر که فکرش هم در مخیله ام خطور نمی کرد مشاهده کردم که برای صادرات بارگیری می شد. و این غیر از صدها کالایی بود که مثل نفت گاز ـ و مشتقات آن ثروت ملی و صدورآن، کار روزانه این کشور غنی است می باشد. نفت آبادان ـ نفت خارگ ـ نفت گچساران ـ نفت مسجد سلیمان ـ نفت تهران ـ نفت فارس ـ نفت بوشکان ـ نفت مزارعی و نفته همه جای این کشور، گرچه ما ایرانی ها در صنعت «میگن» خیلی پیشرفته ایم و مُتبهّر، اما بد نیست از قلم این نویسنده به یک «میگن» توجه کنید.

«میگن» یه روز در پارس جنوبی وقتی یکی از کارگران ایرانی یا هر که، وقتی صبح را با صدقه آغاز می کرده و یک اسکناس 100 تومانی در «صندوق کمیته امداد» می انداخته و یک متخصص کُره ای نیز شاهد ماجرا بوده از فرد صدقه دهنده می پرسد: این صندوق چیه و چه عملیاتی انجام می دهید؟ طفلکی فکر کرده خود پردازه یا کارت خوان یا ... طرف ایرانی جوابش می دهد. این صندوق صدقات است برای کمک به فقرا، نیازمندان، گرسنگان است!!! کره ای دهانش از تعجب باز می ماند و خشکش می زند، وقتی سبب این بهت و حیرت را ازش می پرسند یک نگاهی به عظمت فازهای گاز و علمک ها می اندازد و می گوید با این همه علمک، فقیر!! نیازمند! گرسنه!؟ بعد می گوید اگر تنها یک علمک از این 30 علمک عسلویه در کشور ما بود در جهان آقایی می کردیم! همه ی این مطالب را نوشتم تا مقدمه ای باشد بر این درد دل و عملی که باعث عقده ام شده و آن را بازگو می کنم، اکثر افراد دیار ما حتی خود خواننده فعلی مطلب نیز شاید این اتفاق برایش رخ داده باشد که در نهایت خستگی حاصل از دوندگی اداری آن گاه که در لحظه آخر کار ارباب رجوع و ساعت پایانی وقت اداری، آن هنگام که توقع داری نامه ات را جواب دهد یا بگوید تکمیل است و آن را پاکت کند تا به بوشهر یا اداره مقصد ارسال کند به یک باره و باور نکردنی چند فرم کاغذ که فرم شماره 1 یا 2 یا 3 خورده به دستت می دهد می گوید برو یکی دو سه کپی از روشون بگیر بیاور؟! عرق سردی از شرم و تعجب تمام پهنه  پیشانیت را خیس می کند. مضاف بر این که توصیه می کند اگر به تعداد بیشتری روشون کپی بگیری کار «صوابی» کردی و خدا خوشش می آید چون کار یک نفر دیگر را میشه باهاش انجام داد! شرم می کنی که آیا در یک اداره ی صاحب شخصیت و پرستیژ کشورت هستی و با این همه ثروت خدادادی اینگونه می بینی و می شنوی و تعجب از این که آیا هیبت و صلابت و بزرگی کشور ما اینقدر «خرد شده، شکسته و متکدی شده که در نظام اداری اش عاجز مانده که یک برگ کپی را به دست ارباب رجوع می دهد تا نظام متحمل هزینه نگردد؟ آیا کشور را اینقده آب برده و فلاکتش افزون گشته که شأن و شئون و بزرگی این کشور را به پایش قربانی کنیم؟ حاشا که نه چنین است. بحث بر سر یک برگ کپی صد یا پنجاه تومانی نیست بحث بر سر خرد شدن ابهت کشوری است که ده ها کشور عربی آفریقایی مسلمان و غیر مسلمان از امکاناتش بهرمند می گردند اما در داخل خودش برای ملت محق خودش، برای گرفتن یک کپی در مضیقه است! کدام «ارباب؟ وا... کسی با «نوکر رجوع» هم، چنین رفتاری نمی کند، در پایان ساعت کار اداری کپی به دستش بدهند بگویند برو کپی بیار ـ حالا اگر مرکز اخذ کپی هم نزدیک باشد که فبها! گاهی باید 2000 تومان بدهی کرایه تاکسی بیایی محل اخذ کپی، بگیری و برگردی، وامصیبتا از آن ساعت که وقتی «ارباب رجوع ـ نه نوکر رجوع» مراجعه می کند تا وقت اداری تمام شده یا فرد مامور کارهای او، به نماز رفته و آن جا به خانه!!! بارها اتفاق افتاد شهروندان با ماموران کارهای اداره جات بر سر همین موضوع دعوای لفظی و فیزیکی بینشان به وجود آمده ـ شاهد بوده ام که طرف اظهار کرده آقا کپی بگیرید پولشان را ازمان بگیرید ـ می گویند قدغن است، اما در اداره ای دیگر که اسمش را نمی برم و اهل خرد خوب می دانند ـ آمده اند از ملک دولتی که «اموال عمومی ـ بیت المال» است قسمتی از اداره را در اختیار عده ای نور چشمی گذاشته اند به نام کارهای بخش خصوصی، کار می کنند. پس کجاست اهمیت فصل سوم قانون اساسی به نام «حقوق» ملت، کدام ملت؟ ملتی که میرود آب خوردنش را به اعتماد این که تحت نظارت دولت و مرکز بهداشت و پاسداشت حقوق ملت است  از «آب تصفیه» کن ها می خرد می آورد و می خورد و چون هم اعتماد به نظام و امور نظارتی اش دارد هم «تلقین» دارد که این آب «تصفیه» شده است. می خورد اما نمی داند که کمتر نظارتی بر این اماکن هست و صاحبان این «تصفیه» باید در یک مدت معین نسبت به تعویض فیلتر مخصوص اقدام کنند یا بعضی از قطعات را ترمیم کند! آیا می کند؟ آیا نظارت می شود؟ آیا مرجعی هست که شهروندان به آن مراجعه و حصول اطمینان کنند که آب آشامیدنش سالم نان خوردنش با کیفیت و دارای وزن تعیین شده است؟

شهروندی می گفت هیچ نظارتی بر«اوزان» کالاهای وزنی نیست، شما وقتی به عامل های فروش سیمان مراجعه می کنی در رابطه با وزن «پاکت سیمان» به ویژه سیمان «گونی» که توسط کارگر به صورت دستی «پر» می شود گرچه به ظاهر ماشینی است. وقتی از قیمت سیمان گونی «دست پر» می پرسی جواب های متفاوت می شنوی 4400 تومان 45000 تومان و گاهی بیشتر! وقتی از «وزن» آن می پرسی یک جواب سر بالایی می شنوی که مثلا 48 کیلو است. اما وقتی جدی تر از وی می خواهی که وزن حقیقی را بگوید می گوید 47،48،49 و یا 50 کیلو است؟! باز می پرسی از این چهار وزن ابراز شده کدومش؟ می گوید نمی دانم؟ در صورتی که مصوب و دستورالعمل اداره صنعت و معدن 50 کیلو و کمتر از 49 کیلو «جرم» محسوب می گردد. در صورتی که وقتی سیمان پاکتی را دریافت می کنی اوزان ثابتی ندارند به خصوص سیمان «گونی، دست پُر» که گاهی تا 46 کیلو تنزل پیدا می کند و شما حساب کنید اگر فردی هر روز 50 گونی سیمان بخرد 50 تا 5 کیلو (250) کیلو و چیزی معادل 5 پاکت سیمان ضرر کرده حقوق حقه اش ضایع شده است ـ به کی و کجا باید مراجعه کرد و کدام نهاد و اداره مسؤول جلوگیری از این حقوق عمومی است و همین طور است. و صدها موارد دیگر در بلوار طالقانی (خ سازمانی) دو عدد غذاپزی وجود دارد یکی چلومرغ را 5 هزار تومان دیگری با همان کیفیت و کمیت چلومرغ را 4 هزار تومان حساب می کند. کدام نظارت صورت گرفته که آیا اونکه 5 هزار تومان می دهد آیا تخلف قانونی کرده یا اونکه 4 هزار تومان می دهد از مخلفات کم فروشی می کند. خادم و خائن یکی است نه درست کار تشویق می گردد نه خلاف کار عقوبت...

مردم در شبانه روز وقتی به نانوایی ها و مراکز پمپ بنزین یا ایستگاه گاز جهت سوخت گیری مراجعه می کنند حداقل هر نفر به باقی مانده پولی که بهای سوخت را پرداخته تحت عنوان نداشتن خرد است نمی رسد و هر فرد در هر روز صد و پنجاه یا 200 تومان و گاهی بیشتر پولش در دخل نانوا دار یا پمپ دار می ماند هیچ کس هم پاسخگو نیست اما در گرما گرم اعصاب خردی ارباب رجوع یک برگ به دستش می دهند تا برود «کپی» بگیرد بیاورد!!!

باور کنیم این نه در شأن نظام نه به نفع نظام و نه دردی از دردهای نظام را درمان می کند و الا اینکه پرستیژ و ابهت کشور را در اذهان مردم تحت شعاع قرار می دهد و این خسارت کمی نیست که مردم یک کشور حس کنند با این همه ثروت خدادادی این خاک، دارند تحقیر می شوند.

حسین رویین تن