میترا انبارکی خبرنگار باسابقه و پرتلاش بوشهری ساعت 21 پنجشنبه شب 5 بهمن ماه 1391 در گذشت.

وی که مدتی است از ناراحتی قلب و کلیه رنج می برد چهار روز پیش در بیمارستان اردیبهشت شیراز بستری شد وقرار بود پنجشنبه شب در بیمارستان مذکور باطری قلبش تعویض شود که متاسفانه ساعتی قبل از فرا رسیدن وقت عمل تعویض باطری قلب دچار نارسایی شدید کلیوی و مشکل تنفسی حاد می گردد که متاسفانه تلاش پزشکان و کادر درمانی بیمارستان موثر واقع نشد و این خبرنگار پرتلاش دار فانی را وداع می گوید.

میترا انبارکی متولد شهریور 1352 بود و حدود 8 سال است که با مطبوعات استان بویژه هفته نامه اتحاد جنوب و هفته نامه بیرمی همکاری فعالی داشت... روحش شاد.

اتحاد جنوب ضایعه درگذشت این خبرنگار پرتلاش را به خانواده آن مرحومه و جامعه مطبوعاتی استان بوشهر تسلیت عرض می نماید.

مراسم تشییع زنده یاد میترا انبارکی شنبه 91/11/7 ساعت 14 بعد از ظهر برگزار خواهد شد. پدر آن زنده یاد همچنین به اتحاد جنوب گفت: طبق وصیت مکتوب میترا که چندی پیش نوشته بوده است پیکر آن مرحومه در کنار خواهر فقیدش شیلا در آرامگاه روستای انبارک از توابع تنگستان به خاک سپرده خواهد شد.  مراسم تشییع از ساعت 2 بعدازظهر و از مقابل بهشت صادق بوشهر آغاز خواهد شد.

گفتنی است مراسم ختم آن مرحومه روز یکشنبه 8 بهمن صبح و بعدازظهر و روز دوشنبه 9 بهمن فقط صبح در حسینیه حاج ماشاءالله واقع در خیابان باغ زهرا بوشهر برگزار می گردد.

* * * * *

من گلی بودم در رگ هر برگ لرزانم خزیده عطر بس افسون در شبی تاریک روییدم تشنه لب بر ساحل کارون برتنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید یا لب سوزنده مردی که با چشمان خاموشش سرزنش میکرد دستی را که از هر شاخه ای سرسبز غنچه نشکفته ای می چید. (آنچه میترا برای معرفی خودش روی وبلاگ شخصیش قرار داده بود)

* * * * *

آخرین یادداشتی که "میترا" برای اتحاد جنوب نوشت 22 روز پیش بود که مربوط  می شد به هفتمین سال کوچ خواهر سفر کرده اش زنده یاد شیلا؛ این یادداشت را بار دیگر با هم می خوانیم:        

هیچ گاه فکر نمی کردم چهچهه پرنده ها آنقدر غم انگیز شود که باصدای دلنشینشان که در رثای نبودن تو می خوانند: گونه هایم را میهمان اشک گرمم کند هیچگاه فکر نمیکردم آوارهایی از سال وماه هفته وروز ساعت و دقیقه وثانیه که نشان بی تو بودن را در خود دارند چنان بر من سرازیر شود که زنده بودن را به دست فراموشی بسپارم اینک هفت سال است که ثانیه ها بی تپش وجود تو زمان را می بلعد ومرا کشان کشان در دالان زمان پیش می برد تا شاید دستم به تو برسد واز تو گله کنم که چرا تنهایم گذاشتی؟ چرا اشکها ی سیلابیم را نمی بینی و شاهد نیستی که لحظه های تهی از تو چقدر سنگین و عذاب آوراست؟ اما با همه اینها با همه سنگینی درد وعذاب نبودنت قلبمان با خدا حرف میزند و به رضای او راضی هستیم روز 13 دی ماه امسال هفت سال است که از دیدنت محروم شده ایم در این روز آرامگاهت را با گل تزیین کردیم وبا اشک مزارت را شستیم تا باور کنی بی تو لحظه ای آرام نبوده ایم...

شبی در عالم تنهایی خویش / در دل را به غمها بازکردم

درآن خلوت سرای بی کسی ها / خدا را دم به دم آواز کردم 

به یاد خواهرم اشکی فشاندم /  غم دیرینه را آغاز کردم 

 خواهرت میترا انبارکی