عباس حیدری*

همیشه عواملی وجود دارد که تاثیر منفی بر فرد برای یک انتخاب صحیح و عاقلانه می گذارد. تاثیر این عوامل در مناطق کم جمعیت تر و البته سنتی تر به مراتب بیشتر است. انتخابات شورای شهر همیشه آوردگاه تخصص و تجربه در مقابل طایفه گرایی و سنت گرایی محض می باشد. این عوامل در شهرستان ها و بخش های کوچکتر به مراتب بیشتر از کلان شهر ها  به چشم می خورد.

شاید بگویید از الان تا 29 اردیبهشت سال 1396 زمان زیادی مانده، اما برای ما که هر دوره قربانی طایفه گرایی و خرافات می شویم و بعد از چند مدت فریاد اعتراضمان مبنی بر عملکرد ضعیف شورای شهرمان بلند می شود، وقت زیادی نمانده. بدون شک سرعت پیشرفت شهر ما در چند سال اخیر لاک پشتی بوده و مناطق دیگری که کمتر از ما با این پدیده دست و پنجه نرم می کنند با سرعت بیشتری در حال پیشرفت هستند.

طایفه گری و خرافات دوبال پرنده سیاه و شومیست که مدت هاست بر شهر ما در حال پرواز است. عدم پیشرفت کافی در پروژه های عمرانی، تشکیل باند های کوچک در خود شورا، دعوا و مشاجره بر سر مسائل مختلف و ...تنها بخشی از نتایج این دو پدیده شوم در طی سال های اخیر بوده. این نتایج تاسف بار تنها مختص به شورای فعلی نبوده است، اما سوال اینجاست چرا همیشه باید این پرنده شوم بر فراز شهر ما بال بگستراند؟ یا بهتر است بگوییم چرا تاکنون راه حلی برای آن پیدا نکرده ایم؟. نخست به بررسی این دو پدیده شوم خواهم پرداخت و پس از آن دو راه حل اساسی برای حل این بحران را خدمت شما دوستان گرامی ارائه خواهم کرد.

*خرافات در انتخابات:*

تفکر حاکم بر یک محیط روی باور های افراد تاثیر خود را می گذارد و در افزایش و کاهش خرافات یک عامل تعیین کننده به شمار می رود. خرافات اگرچه جزو پدیده هایی است که می تواند تمام طیف های جامعه را در بر گیرد اما در قشر مسن تر و فقیرتر جامعه بیشتر می باشد. راستش را بخواهید این دو طیف در جامعه ما کم نیستند و حقیقت تلخ ماجرا این است که کسب رای از آنها به مراتب راحت تر از سایر طیف های دیگر جامعه ماست. متاسفانه افرادی که به هر قیمت میخواهند در قامت یک عضو شورا در بیایند خوب می دانند چگونه از این طیف رای کسب کنند. این طیف توجه کمتری به شرایط یک فرد برای حضور موثر در شورا دارد. خرافات در انتخابات به طرق گوناگون صورت می گیرد اما شایع ترین آنها استفاده ابزاری افراد از اجداد فرد می باشد که در عمل کاری بسیار زشت به شمار می رود و گاها برای برخی از افراد که سن بیشتر و تحصیلات کمتری دارند، این ذهنیت ایجاد می شود که اگر به فرد مورد نظر رای ندهند، مورد غضب جد قابل احترام وی قرار می گیرند.

*طایفه گری در انتخابات:*

طایفه گری یعنی تقسیم بندی افراد به دو گروه خودی و غیر خودی، یعنی تغییر ماهیت انتخابات به یک مارتن طاقت فرسا برای به کرسی نشاندن خود یا کاندیدهایی از اقوام خود است. طایفه گری یعنی ما اگرچه یک فرد شایسته و لایق را می شناسیم که می تواند یک مدیر لایق باشد و ما را به سمت پیشرفت سوق دهد اما به علت عدم وابستگی فامیلی به ما، از انتخاب او سر می زنیم. یکی از عوامل محرومیت و محروم ماندن یک منطقه فارغ از هر دلیل دیگر وجود مدیران نالایق می باشد و این اصل را نمی شود فراموش کرد که معاونین نالایق نیز ثمره حضور این دسته از مدیران می باشند. افراد با سواد تر و دانا تر به سبب نداشتن طایفه پر جمعیت تر خانه نشین می شوند و سکان هدایت شهر در دستان افرادی می افتد که اولویت اول آنها منافع طایفه خودشان می باشد.

اما گفتن در باره مشکلات پیش رو تنها کافی نیست و ما اگر نتوانیم برای مشکلاتی که قصد بازکردنشان را داریم راه حلی ارائه دهیم، هیچ کار مفیدی انجام نداده ایم. دوستان عزیز برای این دو مشکل دو راه حل اساسی وجود دارد. اول استفاده از فضای مجازی به خصوص NGO ها و دوم بازی دادن بیشتر احزاب در انتخابات شورای شهر که در مناطق محروم کمتر صورت می گیرد. بهتر است که بررسی این دو راه حل بپردازیم:

*دنیای مجازی:*

در این دوره یک چیز مسجل و قطعی است و آنهم  بالاتر رفتن سطح رقابت انتخاباتی ست. یکی از علل بالاتر رفتن سطح رقابت، افزایش سطح آگاهی مردم و افزایش تسلط فضای مجازی بر زندگی آنها می باشد. همانگونه که شاهد تاثیر محیط های مجازی بر انتخابات مجلس شورای اسلامی بودیم، شکی در آن نیست که بر انتخابات شورای شهر نیز بی تاثیر نخواهند بود.

گستردگی دنیای مجازی این فرصت را ایجاد کرده تا با آموزش و آگاه سازی افراد در مقابل طایفه گرایی و خرافه گرایی، باهزینه به مراتب کمتری انجام گیرد. شما نیازی به اجاره یک مکان و هزینه های پیش روی آن و صرف کردن وقت و هزینه زیاد برای جمع کردن نیروی انسانی نخواهید داشت و البته از همه مهمتر از کلاسی برخوردار هستید که وقت آن کاملا نامحدود است و در هر ساعتی از شبانه روز به شما امکان فعالیت و آگاه سازی را می دهد. فضای مجازی فرصت بسیار مناسبی برای کاهش این دو پدیده برای ماست که وسواس داریم کارهایمان را با کمترین هزینه در پیش ببریم. خوشبختانه فضای مجازی در شهر ما نیز مشتریان زیادی دارد و چندین سمن (سازمان مردم نهاد) با عناوین مختلف برای توسعه عمرانی و پیشرفت سطح فرهنگی شهر در تلاشند و انصافا نتایج مثبتی حاصل شده هرچند که رسیدن به هدف نهایی کمی زمانبر می باشد.

*احزاب:*

اگرچه در کشور ما احزاب به نوعی بعد از سال 76 به بعد توسعه یافتند اما در حال حاضر تنها نقطه پر تپش فعالیت های آنها کلان شهرهاست. متاسفانه  احزاب در مناطق محروم تنها به چند اسم روی کاغذ منتهی می شوند و به وقت انتخابات شورای شهر نه تنها کاری از آنها بر نمی آید بلکه کاملا در سایه طایفه گری قرار می گیرند. احزاب در کشور های پیشرفته و اروپایی محل سیقل دادن شخصیت سیاسی افراد و آموزش آنها برای مدیریت در سطوح مختلف است. به نوعی می توان گفت وظیفه احزاب سهیم کردن تمام افراد در قدرت سیاسی یک جامعه می باشد. از طرفی اکثر افراد زبده سیاسی که ما امروز در سطح کشور مشاهده می کنیم تعلیم یافته احزاب خود هستند و این احزاب آنها بوده که ضمن پرورششان نقش اساسی در معرفی آنها به مردم داشته اند. همین افرادند که بعد ها توسط مردم انتخاب و به مناصب حکومتی می رسند. بدین طریق که توضیح داده شد پست ها و مناصب دولتی بر اساس شایسته سالاری و نه بر اساس قشر گری یا طایفه گری تقسیم می گردد. اکنون این توضیحات را در مقیاس کوچکتر یعنی شهرمان تصور کنیم که با انجام آن شاهد چه تغییرات مثبتی خواهیم بود.

در آخر باید بگویم که عیب کار ما این است که همه چیزمان را میگذاریم دقیقه نود، مثل دانشجویی که در طول ترم وقتش را صرف دیگر مسائل کرده و شب امتحان به خودش فشار می آورد و اگر خیلی خوش شانس باشد از استاد 10 می گیرد که فاصلش تا بیست 10 عدد است. ما همیشه از آن 10 عدد محروم بوده ایم. یا زیر ده گرفته ایم یا با انفاق ده شده و تفاوت ما و دیگر مناطق پیشرفته در همینجاست که آنها می خواهند فاصله خود را تا بیست که همان بهترین است روز به روز کمتر کنند. این کمتر کردن فاصله کار چند روز نیست بلکه چندین ماه و سال زمان می برد. اگر میخواهیم فاصله مان را با بهترین کمتر کنیم باید از همین امروز شروع کنیم. دوستان عزیزم تا همین امروز هم کلی وقت از دست داده ایم.

*عضو شورای حزب کار گزاران سازندگی شاخه دشتستان