اتحادخبر-زینب رنج‌کش: به دنبال اعلام نتایج آزمون کنکور، با دو تن از حائزین رتبه های دورقمی شهرستان دشتستان که هردو از یک رشته یکی با رتبه ۳۰و دیگری با رتبه ۷۵ کشوری در رشته الکترونیک درخشیدند به گفت‌وگو پرداختیم. با ماهمراه باشید.

«الکترونیک برای من از کودکی عشق بود»

 لطفاً خودتان را معرفی کنید.
- سلام، علی قاسمی هستم، 18ساله رشته الکترونیک، رتبه ۳۰ کشور و از هنرستان ثامن برازجان.

چه شد که رشته الکترونیک را انتخاب کردید؟
من از کودکی کارهای برقی را خیلی دوست داشتم؛ یعنی کلاً دستم تو کارهای برقی بود و بعضی چیزها را می‌ساختم یا تعمیر می‌کردم. وقتی وارد هنرستان شدیم، دو رشته وجود داشت: الکترونیک و تکنیک. این دو رشته کمی با هم فرق دارند؛ الکترونیک کارهای ظریف‌تر و مربوط به ساختن یا تعمیر کردن است، در حالی که تکنیک با برق قوی‌تر سروکار دارد و خطرش هم بیشتر است.

وقتی وارد هنرستان شدم، با استادم آقای بازدار که معلم درس تخصصی‌مان بود آشنا شدم. حدود یک ماه بعد از ورود به هنرستان، ایشان به من پیشنهاد دادند درباره پرینتر و دستگاه‌های اداری تحقیق کنم. در گوگل تحقیق کردم و سپس آقای بازدار گفت پاورپوینتی تهیه کن و در کلاس ارائه بده. این کار را انجام دادم و بعد از ارائه، خیلی از بچه‌ها علاقه‌مند شدند و جذب این کار شدند.

 این فعالیت‌ها چگونه ادامه پیدا کرد؟
آقای محمدزاده، رئیس کانون امام خمینی، یک کارگاه الکترونیک برای بچه‌های انجمن راه‌اندازی کرده بود. ما در تایم‌هایی که هنرستان نمی‌رفتیم، به آنجا می‌رفتیم و کارهایمان را انجام می‌دادیم. بعد هم یک کارگاه اختصاصی به ما دادند تا تعمیرات پرینتر و فتوکپی را انجام دهیم. گروهی که تشکیل داده بودم را وارد کانون کردیم.

در سال دهم حدود ۳۰ مدرسه را رفتیم و در آنها تبلیغ کردیم. دستگاه‌ها را یا همان‌جا تعمیر می‌کردیم یا برای تعمیر به کانون می‌آوردند. تعمیرات ما در کنار درس، درآمدزایی هم داشت؛ ما نسبت به تعمیرگاه‌های دیگر نیم‌بها حساب می‌کردیم و همین باعث شد دستگاه‌های بیشتری برای تعمیر به ما سپرده شود.

سال یازدهم اداره آموزش و پرورش برای ما نامه‌ای صادر کرد و به تمام مدارس فرستاد که تعمیرات پرینتر و فتوکپی در کانون امام خمینی انجام می‌شود. سال دوازدهم هم دوباره همین نامه ارسال شد.

در همان سال دهم، ما پوستری طراحی کردیم که روی آن نوشته بودیم «تعمیرات نیم‌بها ویژه مدارس» و آقای رییسی، مدیر هنرستان، آن را در گروه مدیران مدارس قرار داد. از این طریق هم دستگاه‌های بیشتری برای تعمیر به ما سپرده می‌شد.

شما از همان دوران هنرستان تدریس هم می‌کردید؟
بله، آقای بازدار برای تابستان سال دهم به من گفتند داخل کانون امام خمینی به‌عنوان دبیر الکترونیک تدریس کنم. در تابستان سال دهم حدود ۳۰ دانش‌آموز داشتم و آموزش‌ها کاملاً عملی بود. در سال یازدهم هم همین‌طور ادامه پیدا کرد و در سال دوازدهم تعداد دانش‌آموزان به حدود ۶۰ نفر رسید. دانش‌آموزان از مقاطع ابتدایی تا حتی افراد شاغل در کلاس‌ها شرکت می‌کردند.

از شرکت در نمایشگاه‌ها هم بگویید.
-سال دهم به نمایشگاه بین‌المللی «الفتا» در تهران دعوت شدیم و دو غرفه داشتیم. من مسئول ارائه پاورپوینت «چگونه هنرستان را تولیدی کنیم» بودم. از شبکه‌های یک و دو هم برای تهیه گزارش آمده بودند.

در سال‌های بعد به دو نمایشگاه استانی در بوشهر و برازجان دعوت شدیم. همان پروژه‌هایی را که در تهران ارائه داده بودیم، در این نمایشگاه‌ها هم نشان دادیم. شبکه بوشهر هم از ما گزارشی تهیه و پخش کرد.

علاوه بر این، ما در مدارس مختلف برازجان که دانش‌آموزان پایه نهم داشتند، حضور پیدا کردیم و رشته‌های الکترونیک و تکنیک را معرفی کردیم تا دانش‌آموزان با آگاهی انتخاب رشته کنند.

در انجمن الکترونیک چه فعالیت‌هایی داشتید؟
در انجمن، اولین فعالیت، کلاس الکترونیک بود که جنبه هدایت تحصیلی هم داشت، ولی کاملاً عملی برگزار می‌شد. بعد از آن، گروه تعمیرات پرینتر و فتوکپی را مدیریت می‌کردم. از پروژه‌های شاخص بچه‌ها می‌توانم به «زنگ هوشمند» ساخته عباس حاجیان (دانشجوی دانشگاه تهران)، «هل‌کلپاش هوشمند» کار دشتی (دانشجوی دانشگاه شیراز)، و «سی‌ان‌سی نقاش» اشاره کنم.

الان فعالیت‌ها گسترده‌تر شده؛ مثلاً تعمیر سیستم صوتی، کولر و پروژه‌های دیگر هم در کانون انجام می‌شود.

از فضای هنرستان ثامن بگویید.
-از وقتی وارد هنرستان شدم، کاملاً تغییر کردم. وجود استادانی مثل آقای بازدار و مدیری مانند آقای رییسی که به دانش‌آموزان اعتماد زیادی دارند، باعث رشد ما شد. مثلاً اگر قطعه‌ای لازم داشتیم، هزینه‌اش را می‌دادند تا خودمان خرید کنیم.

یکی از کارهایی که با پیشنهاد آقای رییسی انجام دادیم، پروژه «بوفه تعاونی» بود. ایشان مسئولیت کامل را به ما سپردند و گفتند باید خودتان همه کارها را انجام دهید. از همه کلاس‌ها خواستیم در این کار سهام‌دار شوند و حدود ۲۰ میلیون تومان سرمایه جمع شد که تا پایان سال دو برابر شد. این پروژه باعث شد بچه‌ها مسئولیت‌پذیری را به‌طور واقعی تجربه کنند.

خود من مدیریت بوفه را بر عهده داشتم و گروه‌های مختلفی مثل خرید، فروش، حسابداری و نظافت تشکیل دادیم.

چرا دانشگاه بوشهر را انتخاب کردید؟
یکی از دلایل انتخابم نزدیکی مسیر بین بوشهر و برازجان بود تا بتوانم راحت‌تر در کانون حضور داشته باشم. چون ما هنوز گروه تعمیرات پرینتر و فتوکپی داریم و جانشین‌پروری برای نسل بعدی انجام می‌دهیم.

از طرفی احتمال دارد بتوانیم شرکت دانش‌بنیان راه‌اندازی کنیم، بنابراین حضورم در نزدیکی کانون ضروری است. در نمایشگاه‌ها هم از ما خواسته بودند که برای تولید انبوه پروژه‌ها، شرکت دانش‌بنیان تشکیل دهیم.

شغل آینده‌تان را در چه زمینه‌ای می‌بینید؟
-برای آینده یا به کارهای دولتی مثل کارخانه سیمان، انرژی پارس یا نیروگاه اتمی فکر می‌کنم، یا اگر آن مسیرها فراهم نشود، قطعاً شرکت دانش‌بنیان خودمان را راه‌اندازی می‌کنیم. چون پتانسیل و پروژه‌های آماده را داریم.

 نقش خانواده در موفقیت شما چه بود؟
-پدر، مادر و خواهر و برادرم همیشه حامی و مشوق من بودند و از کارهایم خیلی استقبال می‌کردند.

 سخن پایانی؟
-توصیه من به دانش‌آموزان این است که رشته خود را آگاهانه انتخاب کنند؛ چون بعضی‌ها بدون شناخت وارد رشته‌ای می‌شوند و بعد پشیمان می‌شوند. 

هدف ما هم از معرفی رشته‌ها این بود که دانش‌آموزان با چشم باز تصمیم بگیرند و تفاوت بین الکترونیک و تکنیک را بدانند. خوشبختانه الان دانش‌آموزان جدید دقیقاً می‌دانند هر رشته چیست و چه آینده‌ای دارد.




بخش دوم : گفت‌وگو با علی پرهیزکار، رتبه ۷۵ کنکور رشته الکترونیک

لطفاً خودتان را معرفی کنید.
-من علی پرهیزکار هستم در رشته الکترونیک عمومی در دانشگاه فنی و مهارت بوشهر.

رتبه کنکورتان چند شد؟
-رتبه ۷۵ رشته الکترونیک.

چه شد که رشته الکترونیک را به عنوان رشته هنرستان انتخاب کردید؟
-زمانی که ما فارغ‌التحصیل شدیم، برای رشته انسانی و الکترونیک هر دو آزمون ورودی داشتیم. هر دو را قبول شدم؛ هم رشته انسانی در دبیرستان دکتر حسابی و هم رشته الکترونیک در هنرستان. بعد با مشورت مدیر راهنمایم، جناب آقای رضایی، و همچنین با علاقه‌ای که خودم به رشته الکترونیک داشتم، وارد هنرستان فنی و حرفه‌ای الکترونیک شدم.

معدل نهایی شما چند بود؟
-معدل خرداد سال نهمم ۱۹/۲۵ بود که باعث شد در رشته الکترونیک رتبه ۷۵ کشور را کسب کنم.

از علاقه‌تان به الکترونیک بگویید.
-من از قبل می‌دانستم برق چیست ولی الکترونیک را عملی‌تر می‌دیدم. پدرم خودش در زمینه برق فعالیت داشت و کارمند دانشگاه بود که بعداً بازنشسته شد. با مشورت خانواده و جستجوهایی که انجام دادم، بین رشته انسانی و فنی، رشته الکترونیک را انتخاب کردم.

 آینده خود را در چه مسیری می‌بینید؟
 -بیشترین هدف ما این است که در دوران دانشگاه بتوانیم یک شرکت دانشجویی تشکیل دهیم و در زمینه‌ای که بهتر هستیم فعالیت کنیم.

ایده خاصی برای کار یا پروژه دارید؟
-فعلاً ایده‌هایی در ذهنم هست؛ مثلاً ساخت دستگاهی که بتواند بردهای الکترونیکی را در کسری از زمان عیب‌یابی کند. این موضوع را فعلاً در ذهن دارم و قصد دارم در آینده آن را توسعه دهم.

آیا شما هم عضو انجمن کانون امام خمینی هستید؟
-بله. ما هر کدام گروهی تشکیل دادیم. من، علی قاسمی و چند نفر دیگر در گروه تعمیر پرینتر و کپی فعالیت داشتیم. عباس حاجیان و چند نفر دیگر هم پروژه زنگ هوشمند را ساختند. گروه‌های دیگری هم داشتیم مثل کارگاه کولر، لباس‌دوزی و... فعلاً گروه تعمیر پرینتر و کپی را ادامه می‌دهیم تا بعد از شروع دانشگاه، ببینیم در چه زمینه‌ای علاقه‌مندیم.

آیا قصد دارید کارآفرینی کنید؟
-بله، کارآفرینی هدف اصلی ماست. فعلاً هم به صورت واحدی با مدارس همکاری می‌کنیم و تعمیرات انجام می‌دهیم.

خانواده در انتخاب رشته چقدر نقش داشتند؟
-خانواده‌ام دستم را باز گذاشتند که خودم تصمیم بگیرم. خودم هم با مشورت مدیر و مشاور، دیدم الکترونیک آینده و بازار کار بهتری نسبت به انسانی دارد، برای همین انتخابش کردم.

در طول تحصیل، چقدر برای مطالعه و کار وقت می‌گذاشتید؟
-صبح ساعت ۷:۳۰ تا ظهر سر کلاس بودم. بعد از کمی استراحت، از ساعت ۴ تا ۵ عصر می‌رفتم سر کار، بیشتر در زمینه تعمیرات پرینتر گاهی درآمد داشتیم، اما بیشتر پول قطعات به مدرسه برمی‌گشت. بعضی وقت‌ها هم دستمزد می‌گرفتیم، فقط شب ها برای مطالعه وقت داشتم. 

اگر قرار بود رشته دیگری انتخاب کنید، چه رشته‌ای را انتخاب می‌کردید؟
-اگر رشته دیگری انتخاب می‌کردم، باز هم به رشته‌ انسانی می‌رفتم، چون بعد از الکترونیک به آنها علاقه بیشتری دارم.

چند سال دارید و فرزند چندم خانواده هستید؟
 -۱۹ ساله‌ام، فرزند دوم خانواده و بچه آخر هستم. یک برادر بزرگ‌تر دارم که الان سرباز معلم است.

 توصیه شما به دانش‌آموزانی که می‌خواهند وارد رشته الکترونیک شوند چیست؟
 -توصیه من این است که قبل از انتخاب رشته، تحقیق کنند و ببینند واقعاً به چه رشته‌ای علاقه دارند و چه توانایی‌هایی دارند. فقط به درآمد رشته نگاه نکنند. خانواده‌ها هم بهتر است راهنمایی کنند اما اجازه دهند بچه‌ها خودشان تصمیم بگیرند.

 آیا علاقه به مهاجرت دارید؟
-بله، در صورت حمایت خانواده، به مهاجرت علاقه دارم تا تجربه‌های جدید کسب کنم.

بعد از فارغ‌التحصیلی دوست دارید در چه شغلی مشغول شوید؟
-علاقه دارم در شرکت‌های بزرگ مثل نیروگاه اتمی بوشهر، پارس جنوبی کار کنم. البته نظرم این است که انسان مستقل‌تر باشد بهتر است، ولی این مشاغل را دوست دارم.

آینده شغلی خود را در کجا می‌بینید؟
-اولویت من نیروگاه اتمی، کارخانه سیمان یا پارس جنوبی است. البته این مراکز آزمون دارند، ولی هدفم کار در این زمینه‌هاست.

اگر پیامی برای مسئولان حوزه آموزش و هدایت تحصیلی دارید، چیست؟
-دوست دارم هدایت تحصیلی در مدارس جدی‌تر گرفته شود. ما هم بعد از فارغ‌التحصیلی باز عضو انجمن هستیم و در مدارس مختلف برای معرفی رشته‌ها می‌رویم. این کار باعث می‌شود دانش‌آموزان با آگاهی انتخاب رشته کنند. حتی بعد از اتمام هنرستان هم از ما به‌عنوان پیشکسوت انجمن دعوت می‌کنند.

سخن پایانی؟
 -تشکر می‌کنم از خانواده‌ام که همیشه حامی من بودند، از مدیر راهنمایی ام جناب آقای رضایی و از همه کادر هنرستان و کانون امام خمینی که ما را در مسیر پیشرفت حمایت کردند.

در پایان گفت‌وگو با هردو مهمانان پرتلاش و پر افتخار اتحادخبر، با توجه به اختراع دستگاه‌های مختلف از جمله زنگ هوشمند توسط انجمن کانون خود، همکاران رسانه‌ای پایگاه خبری اتحادخبر به پارک علم و فناوری خلیج فارس استان بوشهر اطلاعات مورد نظر دستگاه و اسامی را با رضایت دو نفر داد تا در صورت امکان در رسیدن به هدف خود برای راه اندازی یک شرکت دانش بنیان سهمی هرچند اندک داشته باشد.