حتما از شدت فشار کمبود فضاهای تفریحی و سرگرمی در آخر هفته، سری به برنامه های سینما ها و تئاتر های داخل تهران زدیده اید و بعد از دیدن لیست فیلم های سینماها، در سانس های نمایش برخی سینماها با نمایش هایی با اسامی عجیبی بر خورده اید که اسم آن ها بیانگر محتویات آن نمایش هاست. بی شک اکثر شما تجربه دیدن «تئاتر آزاد» را در تماشاخانه ها یا سالن های فرعی سینما ها داشته اید اما واقعا چه نامی می شود روی این نوع نمایش ها گذاشت؟

امیرحسین کاکایی در ادامه یادداشت خود در «جماران» نوشت: از نظر روانشناختی و جامعه شناسی، اگر نوعی حرکت جمعی و یا نوعی تفکر همگانی سرکوب شود، به شکل های مختلف دیگری از بدنه ی جامعه بیرون می زند و نمی توان جلوی آن را گرفت. بعد از انقلاب اسلامی به طبع و با نظر اکثریت محافل موسیقی عمومی که عموما به موسیقی های کوچه بازاری اختصاص داشت که در زبان موسیقی امروز، موسیقی مصرفی نامیده می شود، بسته شد و تا مدت های زیاد بساط موسیقی و نغمه خیلی در ایران باب نبود تا اولایل دهه هفتاد که فعالیت های جدیدی در حوزه موسیقی پاپ بعد از انقلاب توسط خواننده ها و آهنگساز های داخلی کشور انجام شد و تا پیش از آن موسیقی بیشتر در قالب مارش های نظامی و سرود های ملی و نغمه های مذهبی مورد استفاده قرار می گرفت.

 

امروزه بعد از گذشت سال های از انقلاب اسلامی، شاهد خیزش دوباره محافل موسیقی با موسیقی های مصرفی به همراه حرکات موزون توسط  مردم و مجریان این برنامه ها هستیم. اما برای شمایی که تئاتر های آزاد تهران را تجربه نکردید، این نوع نمایش را با معرفی چند آیتم ثابت که در تمامی آن ها مشترک است، معرفی می کنیم:

 

موسیقی تند و لس آنجلسی:

 

اولین چیزی که در این نمایش ها رخ می دهد، اجرای نوعی موسیقی تند و موسیقی به اصطلاح «شیش و هشت» است که توسط یک «دی جی» یا همان مطرب خودمان با دستگاه های الکترونیکی است که نشان دهنده آغاز نمایش است که این موسیقی در لابه لای نمایش بارها و بارها صورت می گیرد و هربار با شور بیشتری با حرکات موزون حاضرین و بازیگران همراه می شود. در ابتدای برنامه هم هرکدام از بازیگران این نمایش های چه زن و مرد و پیر و جوان با انجام حرکت موزون همراه با این موسیقی روی صحنه می آیند تا حاضرین آن ها را ببنید.

 

حرکات موزون:

 

یکی از جذب کننده ترین بخش های این نمایش ها، حرکات موزون یا همان رقص بازیگران است که این توضیح را اینجا باید اضافه کرد که برای اینکه بتوانید یک بازیگر خوب برای تئاتر های آزاد باشید، کافیست صدای قابل تحمل و رقص بسیار خوبی داشته باشید(جنسیت شما اهمیتی ندارد!). غالبا نمایش دهندگان اصلی این نمایش ها از رقص خوبی برخوردارند و متناسب با آهنگ های روز رقص هایی از همه نوع را ارائه می دهند و حاضرین هم آن ها را همراهی می کنند.

 

حرف ها و شوخی های غیر اخلاقی:

 

مهمترین نقطه ضعف این تئاتر ها که متاسفانه با اقبال مردم هم مواجه شده، به زبان آمدن کلمات و شوخی های غیر اخلاقی و به دور از فرهنگ خانواده ایرانی است که متاسفانه با خنده حضار و بعضا تشویق آن ها هم همراه می شود؛ لذا حضور در این نمایش ها برای کودکان زیر 16 سال و برای خانواده ها توصیه نمی شود.

 

حرف های مصرفی و کل کل های قدیمی:

 

این نمایش ها چون اساسا از نمایشنامه و محتوای خاصی برخوردار نیستند در هر بخش یک فصل جدیدی را باز می کنند که هیچ ارتباطی با کل نمایش ندارد و صرفا جهت به وجد آوردن حاضرین است مثل کل کل های تیمی و سر مسائل جنسیتی و ماه های تولد و... که کاملا ادبیات به اصطلاح کوچه بازاری و مصرفی مردم عام است.

 

کنسرت خواننده های لس آنجلسی:

 

یکی دیگر از جذاب ترین بخش های این نمایش های برای جوانان داخل کشور، اجرای آهنگ خواننده های لس آنجلسی همراه با خوانندگی بازیگران است که فضای نمایش را شبیه ساز کنسرت های لس آنجلسی می کنند.

 

در کل شاخص ترین ویژگی های این نمایش ها، به نمایش گذاشتن نوعی لودگی و فرهنگ لمپنی توسط یک گروه است که اگر بخواهند در قالب چهارچوب های نظام جمهوری اسلامی به اجرای طنز بپردازند، در نتیجه می شوند برنامه «خنده بازار» که نمونه کامل یک کمدی مضحک و بی مزه است. وجود چنین برنامه هایی به نظر خوب است که جوانان همه چیز را تجربه کنند و تا خودشان فرق بین طنز لودگی و طنز فاخر را متوجه شوند. در کل این نمایش های جای خالی دیسکو ها را در تهران پر کرده است. فقط نکته جالب در مورد این نمایش ها این است که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به محتوای این نمایش ها در قالب موسیقی و ادبیات باشد در قالب های خودشان مجوز نمی دهد اما به جمع آن ها در یک نمایش کمدی مجوز می دهد و آدم را یاد حکایت «دم خروس» می اندازد!