معصومه خدادادی :


آقای دکتر خیلی وقته اینجوری شدم. زمانش دقیق یادم نمیاد ولی چشمهام، نسبت به خیلی چیزها  بی تفاوت شده، یه زمانی دست و دل و چشمم، عاشق قفسه های کتابخونه بود، اما حالا مرتب دنبال ریخت و پاش بچه هاست، یا بین حبوبات و برنج دو دو می زنه، گاهی حقیقت را تار میبینه، و از دروغ شنیدن بی اختیار اشک می ریزه. دست هام که اصلن مال خودم نیستن، با دسته ی جارو و کفگیر و کارد آشپزخونه ریختن رو هم، از صبح تا شب با هم در تماسن، ولی دریغ از لمس چند ثانیه ای بُرس مو. گاهی پام ،دلمو گول می زنه، تا برنج دم بیاد می کشوندم پای دار قالی، دستهام چندتا گره می زنه، ولی جنون همیشگی میاد سراغ پاهام.

مجبورم میکنه بلند شم. اصلن یه جا بند نمیشه، دائم بین هال و آشپزخونه اتاق خواب ها رفت و آمد میکنه، یه وقت هایی سر و صدای زانو و کمرم بلند میشه، تا میام جوابشونو بدم، می‌بینم دستهام درگیرِ شستن حمام و توالت شدن. دلم به شدت دیوانه است، خواهش میکنم یه دارو براش تجویز کنید، رو قیمت اجناس حساس شده، و با بالا رفتن نرخ هر کوفت و زهرماری تیر میکشه، تا گوشم میاد سمت اخبار، ضربانش تند میشه، تازگی ها تمرکز حواس ندارم، مثلاً الان دو روزه هر کاری میکنم ۹۲ هزار میلیارد تومان را بنویسم ، نمی تونم، یعنی نمی دونم چندتا صفر داره.

یه لیوان آب می خورم و به خودم میگم چه بهتر که ما نه پولداریم نه بچه ی ریس جمهور و وزیر و ریس شرکت، چون مطمئنم اگه بودیم برامون نامبارک بود. دستم میره سمت قرص استامینوفن و یادم میاد میوه و سبزی را نریختم توی آبکش، تپش قلب می گیرم میشینم وسط آشپزشخونه، لباسشویی توی سرم شروع میکنه به دور خوردن، و من تکه هایی از روزمرگی را بالا میارم. آقای دکتر خدا کنه شما مریض نشین. اگه تحریم ها برداشته بشه دارو برای دردهای من وارد میشه... حالا دارویی، درمانی... چیزی هست که موقتاً حال منو خوب کنه... ؟؟؟
 
  روز پزشک مبارک