به نام یاس های بی قرار

مادرم روزت مبارک
بر شانه هایت تکیه زدم تا تکیه گاه امن خاطرات روزهای تنهاییم باشی، در دست های مهربانت گم شدم تا فردایم را بیابم. در آبی بی کران قلبت چون تکه پاره های کشتی، بی سرانجام غرق شدم، باشد که دست های دریایی ات تور نجات من باشد. دست های تو سایبان خستگی هایم است، بیا تا زیر چتر دستانت دمی بیارامم، سیب سرخ خنده بخورم و علف های هرز اندیشه را درو کنم، بیا تا زمین مال من باشد، بیا تا بر ارابه خوشبختی بنشینیم تا متولد شود ریل های راه آهن سعادت. تو در گوشه گوشه رویا هایم تعبیر خواب زندگی منی و اگر تو را در لابه لای رویاهایم نیابم، به خواب ابد خواهم رفت که بودن بی تو سراب است که پشت به آن کرده و به بیراهه تفکر خواهم گریخت تا نکند بی تو برخیزم. شب را، سکوت را و آتش را هم خانه وجود می کنم اگر تو نباشی، اگر همه آرزوهایم در زمین اجابت کاشته شود، بی تو به دروی هیچ کدامشان نخواهم رفت، سراغ خورشید برای جوانه زدنشان نخواهم رفت و گل آرزویی نخواهم چید تا همه بی تو بمیرند. بر گونه هایت بوسه عشق می زنم که عاشق هستی، در لنگرگاه عمر، پشت نامت سنگر خواهم گرفت تا قطره آبی به کشتی وجودم نخورد، بر دکل قلبم پرچم رخت را برخواهم افراشت تا فاتح سرزمین عشق باشم. بیا تا در محمل سبزینه قلبت شناور شوم و مدهوش بوی آغوشت در عاشقانه ترین لحظه بودنم که طواف کعبه رویت، زیباترین زیارتی است که نصیب من گردیده است. تو تک درخت تنومند آرزوی منی؛ بیا که در خانه های سیاه و سفید جدول زندگی مانده ام، نمی دانم به کدامین سمت حرکت کنم، اما نه! به افق می آیم، روی شن های داغ ساحل، گل یادت را در جای پای دریایی ات جستجو می کنم و خرچنگ وار، تمام شن های ساحل را برای یافتنت می بویم، اگر تو را یافتم اختاپوس می شوم و در بازوهای نحیف خود، گرفتارت می کنم، آن گاه تو می شوی گل سرخ توی گلدان چشمم و من می شوم قطره شبنم روی گلبرگ وجودت./ج