خدیجه جوکار برازجانی

انتشار شماره ی هزارگان اتحاد جنوب بهانه اي شد تا تعريف كنم كه چه چيزي باعث شد وارد دنياي خبرنگاري و روزنامه نگاري شوم: «تابستان سال ٨٣ بود، عمويم كه شغلش آموزگاری بود طبق روال هر سال به همراه خانواده به مسافرت مي رفتند و پدرم نیز هر شب به منزل عمو مي رفت و به لحاظ رعایت مسائل امنيتي آنجا مي ماند. هر روز صبح كه پدر به خانه برمی گشت، از خارك رسيده ی نخل حاج باقري منزل عمو برایمان مي آورد. روزي از اون روزها صبح زود كه پدر از منزل عمو بر می گشت دیدم تا يه نسخه نشريه به نام اتحاد جنوب در دست دارد. با شگفتی پرسیدم پدر اين نشريه كجا بوده؟ گفت: پستچي زير درب منزل عموت انداخته بود چون كه درب اتاقها رو قفل كرده بودم حوصله نكردم بزارم داخل اتاقشون، ديگه با خودم آوردمش.
 همانطور كه پلاستيك پر از خارك را از دست پدر می گرفتم نشريه اتحاد جنوب را هم مطالعه مي كردم ديدم در صفحه اول نشريه آگهي استخدام خبرنگار زده. من هم اون موقع (سال 1383) دانشجوي سال سوم -دوره كارشناسي- رشته علوم اجتماعي بودم (البته این را هم بگویم که هميشه علاقه شديدي به فعاليتهاي اجتماعي داشتم اما هيچ وقت اهل خواندن و خريد روزنامه نبودم) موقعي كه آگهي رو ديدم برق از سرم پرید. همون موقع با دفتر اتحاد جنوب تماس گرفتم؛ گفتند چند نفر درخواست همكاري كردند، شما هم فردا تشريف بياريد تا ازتون مصاحبه بگيريم. از ظهر تو فكر بودم كه یعنی تو مصاحبه چي ميخوان ازم بپرسن. يه جورایي استرس گرفته بودم. بالاخره فرداش رفتم دفتر اتحاد جنوب، بعد از پرسیدن چند تا سئوال اجتماعي و فرهنگي اسم و مشخصات ما رو گرفتند و گفتند چون از چند نفر ديگه هم مصاحبه گرفتيم تا بررسي كنيم نتيجه رو بهتون اعلام مي كنيم. من كلا بيخيالشون شدم و با خودم گفتم اينا حتما نيروي خودشون رو انتخاب كردند.
يك هفته از مصاحبه گذشت كه يك روز صبح تلفن خونه زنگ خورد و یکی از پشت خط گفت که از اتحاد جنوب تماس مي گيرد. بعد هم اضافه کرد: شما به عنوان خبرنگار از فردا به مدت يك ماه آزمايشي تشريف بياريد و مشغول به كار بشيد. از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم. رفتن ما به اتحاد جنوب همانا و ماندن ما همانا ... (97-83). بالاخره پس از چند سال كار خبرنگاري چند سالي هم در جاي ديگر مشغول به كار شدم اما دوباره با اشتياق بيشتري به اتحاد جنوب پيوستم البته اين بار كارهاي طراحي و صفحه آرايي نشريه به من سپرده شد.
تا امروز که این سطرها را می نویسم، لحظه های شیرین و فراموش نشدنی زیادی در اینجا داشته ام و مهمترین اتفاقات زندگی ام در همین دوره روی داد و من هميشه مي گویم که هر چه دارم از اتحاد جنوب (مديرمسئول و همكاران عزيزم) دارم چون كه ناخودآگاه منو در وادي آگاهي و شناخت از دنياي اطراف انداختند.»