
اکبر صابری:
«...من اصلاً حالم خوب نیست. شوخی نمیکنم به روح شیلا. یه وصیت نامه نوشتم تو کشو پایین تختمه لای کتاب دعا. خواستم تو جاشو بدونی. برام دعا کن و حلالم کن.» ساعت16و42 دقیقه روز شنبه 30 دی ماه 1391 این پیامک را از خانم انبارکی دریافت کردم. باهاش تماس گرفتم و گفتم این پیام چیه که فرستادی گفت حالم خوب نیست، کلیه ها و ...
«...من اصلاً حالم خوب نیست. شوخی نمیکنم به روح شیلا. یه وصیت نامه نوشتم تو کشو پایین تختمه لای کتاب دعا. خواستم تو جاشو بدونی. برام دعا کن و حلالم کن.» ساعت16و42 دقیقه روز شنبه 30 دی ماه 1391 این پیامک را از خانم انبارکی دریافت کردم.
باهاش تماس گرفتم و گفتم این پیام چیه که فرستادی گفت حالم خوب نیست، کلیه ها و دیالیز کم بود، درد پا هم اومده سراغم.
گفتم پا درد که مشکلی نیست خوب میشه؛ گفت نه دکترا گفتن رگ و عروق پایت گرفتگی داره و با این وضع حال من و سابقه چند سال پیش، میدونم این سری کارم تمامه.
مثل همیشه که وقتی حرف از مردن میزد باهاش شوخی میکردم و سعی میکردم روحیه بدم، بهش گفتم حضرت خضر کوزه آبش دستشه و پشت سرت راه میره تا حالت بد شد یه کم آب حیات بهت میده و دوباره جون میگیری، تو بمیر نیستی و خلاصه کلی روحیه بهش دادم. به نظر رسید از نظر روحی بهتره ولی رو وصیت نامش تاکید کرد و گفت الان نمی تونم به خانواده بگم چون بالاخره پدر و مادرن و تحمل ندارن، منم نمیخوام ناراحتشون کنم. از من خواست قول بدم جریان وصیت نامه را فراموش نمیکنم. مجبور شدم بهش قول بدم.
گفت قراره فردا خانواده ببرنم شیراز دکتر جریان درد و گرفتگی رگ پایم را پیگیری کنیم و با اینکه باطری قلبم چندماه دیگه وقت داره ولی دیگه باطری را هم عوض کنیم. برایش آرزوی سلامتی و شفا کردم و خداحافظی.
تا عصر دوشنبه بوشهر بودم؛ صبح سه شنبه به تلفن همراهش زنگ زدم تا احوالشو بپرسم، تلفنش خاموش بود نگران شدم، به یکی از اعضای خانواده اش زنگ زدم و جویای احوالش شدم. گفت شیراز بیمارستان اردیبهشت بستری هست و الهی شکر حالش هم بهتره. روی تلفن میترا پیامکی فرستادم تا وقتی تلفنش را روشن کرد جواب بده؛ نزدیکی ظهر بود به پیامم جواب داد و برایش نوشتم که امروز وسیله ندارم، فردا به عیادتش می روم.
عصر چهارشنبه 4 بهمن به بیمارستان رفتم. در بخش ccu بستری بود. وقتی رسیدم ساعت 3 بود، پدر و مادرش هر دو کنارش بودند. کمی گیج و خواب آلود بود، مادرش گفت به علت درد شدید پاهایش بهش مسکن زدند. چند دقیقه ای گذشت که چشماشو باز کرد؛ وقتی منو دید سلام کرد و منم احوالپرسی... رفته رفته سر حال تر شد و به پرستار گفت قسمت بالای سر تختش را بالا بیاره تا نیم نشسته باشه. تا 4 و ربع به اتفاق پدر و مادرش کنارش ماندم و از هر دری صحبت شد. از آقای علیزاده که به جایش خبرنگار اتحاد جنوب شده بود تا یونس جعفری و مریم خویینی و دایی جمشید و آقای خواجه شوهر خواهرش و خیلی های دیگه...
در همین حین دکتر قلبش (دکتر زیبایی نژاد) هم آمد، باهاش راحت بود و صمیمی؛ گفت تو چه دکتری پای مو خوب نمیکنی؟ گفت تو که بعد داروهایی که دادیم اگر رگ و عروق پاهات گرفتگی هم داشته برطرف شده و الان هیچ مشکلی نداری. میترا با همون لهجه بوشهری و البته با خنده گفت: مو از درد دارم میمیرم تو میگی مشکل نداری؟ دکتر گفت درد پاهات احتمالن از دیسک کمره و باید متخصص ارتوپد ببینت. میترا گفت: پس یه دکتر آرتوپد خوب بفرست منو ببینه؛ باز دکتر گفت حالا وقت دکتر آرتوپد نیست، بذار من فرداشب باطری قلبتو عوض کنم، از اینجا مرخصت کنم سر فرصت خودت برو دکتر آرتوپد؛ خلاصه این کل کل با دکتر نیم ساعتی ادامه داشت...
به نظر رسید حال روحی و رنگ و روی جسمی میترا ظرف همین یکساعته و ربع خیلی بهتر شده، چون نیم ساعت آخری که کنارش بودم بیشتر به شوخی و خنده گذشت. اصلاً وضع و حال بیمار خیلی بد حال را نداشت و تصور مرگ هم برای او با شرایطی که من دیدم فرض محالی بود.
حدود یکساعت بعد از اینکه از بیمارستان رفتم به من زنگ زد و از روی ادب خانوادگی و محبتی که داشت از اینکه به عیادتش در بیمارستان رفته بودم اظهار خوشحالی و تشکر کرد. بهش گفتم فرداشب باطری تو عوض کن، جمعه قبل از ترخیص باز سری بهت میزنم.
پنجشنبه شب ساعت 11 بود که "لیلا" خواهر داغدار میترا با صدای هق هق گریه اش خبری را داد که تا ساعتی فقط بهت زده و شوکه مانده بودم که چه شنیدم؟ منظور لیلا از اینکه گفت: حاجی میترا تمام کرد چه بود؟
در حالی که هنوز شوکه بودم به آقای یونس جعفری و خانم مریم خویینی از دوستان میترا زنگ زدم و پرسیدم از حال خانم انبارکی چه خبر؟ هر دو از حال دیروز و پریروزش گفتند که بد نبوده؛ گفتم به خانوادش زنگ بزنید و حالشو بپرسید و منم خبر کنید... دقایقی بعد صدای بهت زده آقای جعفری و خانم خویینی صحت آنچه را شنیده بودم تایید کرد.
و من صبح جمعه همانطور که به میترا قول داده بودم به بیمارستان رفتم؛ اما نه برای دیدنش که برای تحویل جنازه اش. 20 دقیقه بعد دایی جمشید و علی و احمد هم آمدند.
به اتفاق دایی جمشید به بخش سی سی یو رفتم و تخت خالیش را که دیدم...
خانم خدمتکاری بود گفت دیروز عصر وقتی من رفتم منزل، میترا حالش خوب بود، صبح که آمدم سر کار و خبر فوتش را شنیدم شوکه شدم. تسلیت گفت و ابراز همدردی.
از خانم پرستاری که تا آخرین لحظه عمر میترا بالای سرش بود ماجرای فوت ناگهانیش را پرسیدم و او گفت: همه چیز توی یکساعت اتفاق افتاد، اولش صدامون زد و گفت نفسم تنگه، بعدش از شدت درد گله می کرد و میخواست بهش مسکن بزنیم که ما این کار را نکردیم، میخواستیم توی درد باشه تا دکترهاش برسند و بشه دردشو تشخیص داد. سریع به دو تا از دکتراش زنگ زدیم که حال فلانی بده و خودتونو برسونید، چند دقیقه گذشت و حال میترا بدتر شد، ازمون خواست پدر و مادرشو اطلاع بدیم بیان بالای سرش که زنگ زدیم به خانواده و گفتیم سریع خودتونو برسونید. چند دقیقه بعد دردش و تنگی نفسش بیشتر شد.
پرستار از من پرسید؛ راستی شیلا کیه؟ گفتم چرا؟ گفت: چند دقیقه آخر عمرش مرتب یه اسمی بنام شیلا را صدا میزد و می گفت دارم میام پیشت و کجایی و از این حرفها.... گفتم: شیلا خواهر خدابیامرزش هست که 6 – 7 سال پیش رحمت خدا رفته... گفت: ببخشید من فکر میکردم داره هذیان میگه ولی نه مثل اینکه واقعاً یه چیزایی می دیده یا حس میکرده.
پرستار ادامه داد چند دقیقه بعد در حالی که پرستارها و کادر بیمارستان دورش جمع شده بودیم و هرکاری که از دستمون برمی اومد برایش انجام دادیم، او تمام کرد...
جعبه باطری قلب و لباس و وسایل شخصیش را به اتفاق دایی میترا از بخش سی سی یو تحویل گرفتیم و به امور تسویه حساب و ترخیص جنازه پرداختیم...
بدین ترتیب پرونده 14383 روز زندگی میترا انبارکی در این دنیا بسته شد تا زندگی جاودانه ای را در کنار خواهرش شیلا آغاز کند.
زنده یاد میترا انبارکی حدود هفت سال پیش برای اولین بار کار خبرنگاری را به هفته نامه اتحاد جنوب آغاز کرد و پس از آن با هفته نامه وزین بیرمی نیز به همکاری پرداخت. او خبرنگاری پرتلاش و در کارش بسیار جدی و پی گیر بود و نسبت به وظیفه ای که برعهده گرفته بود بسیار احساس مسئولیت می کرد. چنانچه بعضی اوقات عصبی می شد و با همکاری تندی می کرد در اولین فرصت خود او بود که سعی داشت از دل طرف مقابل در بیاورد. مهربانی، امانت داری و صداقت در کار از دیگر ویژگی های این خبرنگار پرتلاش بود.
اینجانب مصیبت درگذشت این خبرنگار صادق و دلسوز را به خانواده معزز و داغدار آن مرحومه و همچنین جامعه رسانه ای استان بوشهر تسلیت عرض نموده، شادی روح آن سفرکرده به دیار باقی و صبر و شکیبایی برای بازماندگان از خداوند متعال مسالت دارم.
روحش شاد و یادش مانا...