در حرکت منشا به سمت دروازه تراکتور صلابتی وجود داشت که در بسیاری از کارهای فصل گذشته او در تیم مجید جلالی رویت می‌شد؛ یک‌ مهاجم و دلاور، ماجراجو، صاحب قوه حمل توپ، توانا در مانور و دریبل‌زنی و در نهایت شوتزنی معمولا دقیق در چارچوب دروازه و منشا تقریبا همه این کارها را طی آن حرکتش در مقابل تراکتورسازی انجام داد و هر سه نفر را پشت سر گذاشت و مدافعان حریف را طوری به هم ریخت که انگار آنها نمی‌دانند هدف و مقصد اصلی وی چیست. فقط ضربه آخر او که از نقطه‌ای مماس به خط 18 قدم نواخته شد، خوب نبود و یک مدافع تیم تبریزی با تکل نشستن مقابل پای منشا شوت او را به کرنر هدایت کرد و از آن کرنر هم چیزی نصیب پرسپولیس نشد.

عده دیگری که بدبین‌تر هستند می‌گویند اگر او در پیکان می‌درخشید به این سبب بود که این تیم اصولا ستارگان چندانی نداشته است و هنوز هم ندارد (و درخشش آقاخان در پیکان امسال را نیز همچون فروغ سال گذشته منشا سند صحت این فرضیه می‌دانند) و اگر او در پرسپولیس نمی‌درخشد به این دلیل است که در این تیم آنقدر ستاره وجود دارد که وی عرصه لازم را برای ابراز وجود نمی‌یابد و طبق این فرضیه او به واقع متوسط بودنش را در پرسپولیس به اثبات رسانده است.

پیدا کردن دلیل اصلی این فرآیند را به کارشناسان و خوانندگان این سطور می‌سپاریم و فقط متذکر می‌شویم که اگر منشا هر چه زودتر بیدار و همان منشای پیکان نشود، با احتساب بازگشت قریب‌الوقوع طارمی به ترکیب سرخ‌ها جای او تنگ و تنگ‌تر و فرصت ابراز وجودش کم و کمتر می‌شود و شاید روزی در جمع افراد پرشماری قرار گیرد که خریدهای زاید پرسپولیس در طول تاریخ حیات این باشگاه برشمرده شده‌اند.