اتحاد خبر _ امید زاهد:فیلم سینمایی مُروا که روز جمعه 26 آبان ماه 1396 در شبکه دو سیما به روی آنتن رفت، یک بار دیگر هنر سینماگران بوشهری و اوج کار هنرمندان بومی را به نمایش گذاشت. سکانس های چرخشی در بافت قدیم با نوای بخشو و همگام با آدم‌هایی که خودشان هستند، همچون بافت درهم تنیده، سمفونی فرهنگ و هنر شورانگیز بوشهر را ...
امید زاهد
فیلم سینمایی مُروا که روز جمعه 26 آبان ماه 1396 در شبکه دو سیما به روی آنتن رفت، یک بار دیگر هنر سینماگران بوشهری و اوج کار هنرمندان بومی را به نمایش گذاشت. سکانس های چرخشی در بافت قدیم با نوای بخشو و همگام با آدم‌هایی که خودشان هستند، همچون بافت درهم تنیده، سمفونی فرهنگ و هنر شورانگیز بوشهر را برای همگان تداعی کردند. هر چند بافت تاریخی بوشهر فرسوده و خسته بود، اما با خنده و گریه های شورانگیز آدمهایش بار دیگر در قاب دوربین خودی نشان داد. بعد از درخشش فیلم های دیگر سینماگران بوشهری این بار فیلم سینمایی مُروا با بازیگران بومی خود یک تجربه سینمایی متفاوت را ارائه کرد. فیلم سینمایی مُروا ما را به بوشهر قدیم و جدید می برد و در کشاکش سنت و مدرنیته فرهنگ زنده و پویای بوشهر را فریاد می کند. حالا اگر این فرهنگ در خیابان شانزه‌لیزه پاریس باشد یا در جفره، فرقی نمی کند! مروا درخشید بخاطر آن حس صمیمت و سادگی جنوبی ها، درخشید بخاطر بازیگرانی که خودشان بودند و نقشی بازی نکردند که در هیاهوی آن ناپدید شوند، خودشان بودند و خودشان!
نوای حزین نوحه های بخشو به تنهایی در کنار سمفونی معماری بوشهر و رقص اسب عباس(شاهین بهرام نژاد) در کوچه پس کوچه‌ها یادآوری حس دریغناکی(نوستالژیک) بوشهر قدیم بود. فیلم مروا بار دیگر به مسئولین فرهنگی استان ما تلنگری زد که حمایت هنرمندان در عرصه های هنری و فرهنگی می تواند بوشهر را بیش از پیش معرفی نماید. کارنامه درخشان فرهنگ بوشهر این مجال را به هنرمندان ما می دهد تا هم خود و هم بوشهر را جاودانه نمایند. فرصتی که باید ایجاد شود. این ظرفیت فرهنگ و هنر بوشهر است که بار دیگر توانست اهالی فرهنگ و هنر را به ستایش فرهنگ و هنر بوشهر وا دارد.
و آخر اینکه بوشهر و بوشهری مثل همیشه نجیب و محجوب، دیگر بار با رعایت حریم و حرمت ها این بار در قاب دوربین کریم فائقیان، فرهنگ خودساخته اش را به نمایش گذاشت و با همان مدارا و حس آزاد اندیشی خود، تلویزیون ملی را هم به چالش دعوت کرد! چالشی برای درآمیختگی فرهنگ و هنری که فقط در اوج است و به تاریکی پای چراغ نمی‌اندیشد و نگاههایش همواره به افق های دور دست است! آنجا که سخن از پرآوازه ساختن فرهنگ بوشهر در آن سوی کره خاکی است! آیا بوشهر را دوباره بایست با همین حس دریغناکی دنبال کنیم؟ حالا که ریتم‌ها و ضرب آهنگ‌های سنج و دمام های بوشهری، نوحه و نواهای سوزناک و حزن انگیز ما را احاطه کرده و زندگی بدون آنها و بدون موسیقی دشوار و جانکاه است، باید مثل مُروا، همچنان طرح های نو افکند. مُروا آمد تا شکوه دیرینه بوشهر را به نمایش بگذارد. بوشهر شهر گفتگو و مدارا، شهر خرده فرهنگ ها، چه آرام و پرشکوه نشسته بر کناره خلیج فارس ... بوشهر با مُروا همه ساله شد.مثل تاریخش و این همت و تلاش قابل ستایش است... .