قدرت مظاهري*:

سلام آقاي وزير كشور. پس از سلام، سلامتي شما را از درگاه خداوند متعال خواهانم. انشاالله كه حال تان خوب است و در سلامت و عافيت كامل روزگار مي گذرانيد. اگر از احوال ما در استان بوشهر پرسيده باشيد، هيچ ملالي نيست بجز دوري شما ! به عبارت ديگر ، همه مان خوب ِ خوب ِ خوبيم.

اينجا همه مان – همه مان – به نجابت و خونگرمي و ميهمان نوازي شهره ايم . همه مان – همه مان ـ جوري غريبه پرستيم كه اگر همزمان برادرمان و غريبه اي را در حال غرق شدن در دريا ببينيم ، بي آن كه لحظه اي درنگ كنيم و يا اندكي ترديد به دل راه دهيم، قيد برادر را زده و براي نجات غريبه به سويش شيرجه مي رويم .

همه مان – همه مان – چنان نجيبيم كه اگر ببينيم غريبه يا غريبه هايي در روز روشن از جيب مان دزدي مي كنند، حتي رويمان را هم برنمي گردانيم كه نيم نگاهي به او كنيم مبادا از كارش خجالت زده شود. ما همه مان – همه مان – چنان بجوش و خونگرميم كه بي آن كه سر سوزني به غريبه هاي دور و نزديك مان شك كنيم ، در همان لحظه نخست آشنايي، تمام پته خود ، خانواده ، دوستان و ايل و تبارمان را برايش روي آب مي ريزيم . ما همه مان – جدي مي گويم ، همه مان ـ چنان ميهمان نوازيم كه هر غريبه اي را ميهمان تصور مي كنيم و حاضر مي شويم در گرماي پنجاه درجه تابستان اين ديار، تنها اتاق خنك خانه مان را به او بدهيم و خود و خانواده مان ، آن روز را در گرماي كپري داغ سپري كنيم.

آقاي وزير كشور ، ما همه ي اين خصايل و طبايع را داريم اما ... اما شما كه غريبه نيستيد آقاي وزير . ما مردمان اين استان، در كنار اين فضايل و اوصاف ، چندين و چند عيب كوچك و ناچيز هم داريم كه قرار است امروز به يكي از آنها اعتراف كنم.

يكي از عيوب كوچك ما اين است كه غريب نوازي و غريبه پرستي را تا جايي جايز، معقول و مقبول مي دانيم كه غريبه ي موصوف ، خارج از حدود ومرزهاي استان بوشهر بوده و به يكي از شهرستان ها، شهرها و يا آبادي هاي استان مان مربوط نباشد. اگر غريبه اي كه وارد ديارمان شده ، يكي از شهروندان استان خودمان باشد ، با جستاري سريع در زندگي خصوصي و شخصي اش و با غور در شجره نامه و از گور بيرون كشيدن اجداد چند هزار ساله اش ، به هزار كلك و لطايف الحيل سعي در چسبانيدن وصله اي به او مي كنيم و تا خون جگرش نكرده ايم ، دست از سرش برنمي داريم. حالا اگر اين غريبه ي هم استاني ، مورد اقبال و تحسين شما حضرات بالانشين هم قرار گرفته باشد، كه ديگر بايد پيه هر تهمت، افترا و برچسبي را بر تن خود، خانواده و ايل و تبارش ماليده و پاي لرز خربزه ي اقبالي كه خورده است، بنشيند.

نمونه ي اين روزهايش، همين جناب استاندار سالاري ، كه اتفاقا از مجموعه ي كاري شما و لاجرم معرف حضورتان هم هست. همانگونه كه خود مستحضريد، آقاي سالاري يكي از مديران مستعد و معتدل دولت آقاي روحاني بوده و در عين جواني ، آدمي بسيار كاركشته و توانمند است – قسم مي خورم كه هيچ نسبت فاميلي ، دوستي ، آشنايي و ... با ايشان نداشته و ندارم و طي اين چهارساله ي استانداري مشاراليه ، بجز يك بار و آن هم پيرامون تحليل موضوعي در مجموعه پارس جنوبي ، با وي هم كلام هم نشده ام .

اين روزها اما ، هم استاني هاي من – چه آنها كه از آغاز بر طبل مخالفت با وي كوبيده اند و چه آنان كه به نوعي همراه ِ لنگان ايشان بوده اند – همه ي توانمندي ها ، خلاقيت ها ، ابتكارات و تلاش هاي او براي استان را ناديده گرفته و به جرم هم استاني بودن ايشان، با چسبانيدن برچسب هاي ناچسب به وي ، خواهان كنار گذاشتن اش شده اند !

يكي از ده ها برچسب ناچسبي كه ذكر مي كنند، عدم كارايي و ناتواني او در اين جايگاه است. جناب وزير؛ شما خود بسيار بهتر و نيكوتر ايشان را مي شناسيد و ذكر خلقيات و محسنات وي براي جنابعالي ، نوعي زيره به كرمان بردن است اما اشاره به همين نكته هم بسنده است كه آيا استاندار سالاري با كوله بار چهار ساله اي از تجربه هاي سرد و گرم، بسيار توانمندتر و كارآمدتر از سالاري جوان چهارسال پيش بنظر نمي رسد!؟

با توجه به نبودن مناقشه در مَثَل، تزريقاتچي ساده اي را درنظر بگيريد كه در اوان دوران كاري خود، گرچه بيماران را بهبود مي بخشد اما به دليل بي تجربه گي ، با آمپول هايش عضله يا عضلاتي را به درد آورده و بعضا كبودشان مي كند . پنج شش ماه بعد، شايد هم يك سال و يا بيشتر از آن، اين تزريقاتچي تازه كار ، به آدمي متبحر، باتجربه و استاد تبديل شده كه هيچ عضله اي با آمپول هايش كبود نشده و هيچ درد ناچيزي نصيب بيمارش نمي شود. در چنين شرايطي كدام عقل سليمي ترجيح مي دهد اين آدم كاركشته و باتجربه– كه بيمارستان و بيمارانش را خوب مي شناسد- را كنار گذاشته و آدمي غريبه با اوضاع و احوال آن مجموعه درماني را در آنجا به كار بگمارد!

آقاي وزير ؛ چهار سال زحمت و تلاش شبانه روزي براي دوباره سازي استاني كه استانداران غير بومي قبلي به بيغوله اش شبيه كرده بودند و با لهجه ، نوع تكلم و گفتمان مردم اين ديار نيز بيگانه بودند ، كاري است كه اگر كارستان نباشد ، چيزكي هم از كارستان كم ندارد.
امروزه و اين روزها اما شاهد هجمه هاي همه جانبه اي از سوي مخالفان و حتي موافقان نيمه راه آقاي استاندار هستيم كه كمي به عقب فلاش بك نمي زنند و آن همه ويراني ها ، خرابي ها و خستگي هاي چهره استان را نمي بينند كه آقاي سالاري – نستوه و خستگي ناپذير – در پي ترميم و تعميرشان برآمد و در قد و قواره ي يك استاندار ، بسيار هم موفق و كارآمد جلوه كرد.

آقاي وزير عزيز، سرتان را بيشتر به درد نمي آورم. همان گونه كه ابتداي اين عرايض هم آوردم ،  درد ِ اين هم استاني هاي من ، درد استان و شهر و آبادي و اين قبيل قضايا نيست. درد ِ آنها، احساس راحت بودن با استانداري است كه بچه ي خودشان است و با زبان ِ مادري شان با آنها حرف مي زند و حرف هاشان را مي فهمد . درد ِ آنها ، زبان مشتركي است كه – انگار– گاهي هم نبايد آنقدر نزديك و مشترك شود.

آقاي وزير؛ شما بي تجربه ترين، خام ترين و ناكارآمدترين غريبه اي را كه سراغ داريد، برايشان به استانداري بگمار. برايش چنان كف و سوت خواهند زد كه بزودي احساس مي كند بايد اعلام پيامبري كند. حال از چهارديواري همين استان ، موسي و عصايش را به آنها هديه بده. دو روز بيشتر طول نخواهد كشيد كه سامري وار ، گوساله اي را برايش رو خواهند كرد و از او خواهند خواست معجزه كرده و از ريزگردهاي خفه كننده ي تابستان، برايشان دانه هاي لعل و ياقوت بسازد.
آقاي وزير، دوباره اعتراف مي كنم: ما اهالي استان بوشهر، حال مان خوب ِ خوب ِ خوب است اما ... اما تو باور مكن!/ص