اتحادخبر- سید محمدکاظم ماجدی: موضوع مهمی که امروزه در جامعه مطرح است، افزایش آمار جرم و جنایت می باشد. گرچه می دانم که ما جامعه فرهنگی -حتی پیشکسوتان آن-، دستمان به هیچ جا بند نیست ولی به قدرت شگرف و تاثیرگذاری این قشر در جامعه ایمان دارم. موضوع مهم این روزها قتلهای فجیعی است که به طور معمول سالیانه تعداد 3 الی 4 مورد از...
سید محمدکاظم ماجدی:
موضوع مهمی که امروزه در جامعه مطرح است، افزایش آمار جرم و جنایت می باشد. گرچه می دانم که ما جامعه فرهنگی -حتی پیشکسوتان آن-، دستمان به هیچ جا بند نیست ولی به قدرت شگرف و تاثیرگذاری این قشر در جامعه ایمان دارم.
موضوع مهم این روزها قتلهای فجیعی است که به طور معمول سالیانه تعداد 3 الی 4 مورد از این دست قتل ها در شهر ما اتفاق می افتد و اخیرا نیز جان سه جوان را گرفته است. چند ماه پیشتر نیز جان جوانی گرفته شد، قبل از آن هم موارد دیگری را داشتیم. این تعداد فقط در عرض یک سال جان خود را از دست داده اند و هر بار خانواده های زیادی را داغدار کرده و به سوگ و عزا می نشاند.
متاسفانه این اتفاقات و بازتاب خبری آن، شهر و دیار ما را به عنوان یک شهر توسعه نیافته از لحاظ فرهنگی، کم سواد و خشونت طلب و زورگو در سطح کشور معرفی کرده است. برازجان اکنون یکی از شهرهای با آمار جرم و جنایت بالا در سطح کشور مطرح می باشد، آیا شما عزیزان هیچ به این موضوع فکر کرده اید؟ دلایل و علتهای آن را از خود پرسیده اید که واقعا چرا مردم سرزمین ما به این وضعیت غم انگیز و تاسف بار سقوط کرده اند و همچنین آیا هرگز در مقام مقایسه برآمده اید که چرا استانی مانند یزد با آن همه تنوع قومی و دینی دارای کمترین آمار قتل و طلاق و بزهکاری در سطح کشور است و از آن طرف بالاترین درصد قبولی در دانشگاه ها را به خود اختصاص داده است؟ چه می تواند باشد؟ جز سطح فرهنگ... بله، دلیل این تفاوت حتما آگاهی ست و شعور. گرچه مسائل اجتماعی می تواند پاسخهای متفاوتی داشته باشد ولی فکر می کنم و شما هم حتما با من هم عقیده هستید که یکی از علتهای مهم و اساسی همان کم فرهنگی و کم سوادی می باشد. در اینجا قبح مسئله قتل و کشتار انسان ها شکسته شده است.
حال روی سخنم با شما متولیان عرصه ی فرهنگ است که کجای کار ما مشکل داشته و گره کور مشکل کجاست؟ کم کاری فرهنگی در چه حوزه ای انجام گرفته است؟ در حوزه سینما و در تئاتر؟ در گسترش کتابخانه ها؟ نمی دانم شاید همه اینها باشد. استادان عزیز و بزرگوار و معلمان دلسوز، ملتمسانه از شما می خواهم سرسری از کنار این فجایع شوم نگذرید. این پدیده شوم می تواند دامن هر خانواده ای را بگیرد، پس چاره ای بیاندیشید. حالا با طرح آن در شبکه های اجتماعی یا برپا کردن کنفرانسها، سمینارها، دعوت از صاحب نظران و کارشناسان خبره یا چه میدانم هر چه که صلاح می دانید، باید آسیب شناسی شود. حتما این مسئله راهکاری دارد، عزیزان به ناله و شیون مادران، گریه و بهانه گیری فرزندان خردسالشان گوش کنید و کاری هر چند اندک و کوچک انجام دهید./ص
*فرهنگی بازنشسته