سعادت آیین پور

 

خط نشکسته

و خط چشمت

با این کوله پشتی دارند محاصره ام می کنند اطرافت که

یک لیوان، چند واژه ی جانباز

و کارزار موهای تو

نقشه را از چشمت به تاکتیک می برم

به جزیره ی مجنون باید حالا

با پدافندی سپید

و شعری پشت شلیک ِ بی امان کم خنده هات

آنجا؛

نخل ها با یک عکس روزنامه ای کنار می آیند

خودت که هزار تا پری در محله های نخلستانی

مهربان

آماده

3

2

1

خندیدی!

دوباره! ثابت

1

2

3

چیک!...

اینجا؛ اما نیزار که گُل می کند میان ِ «هورالعظیم»

خلخال و یال های این دختران ِ فانوس را در نوبت بعدا می گذارم

کنار شط

روی مین ها و آوازِ خمپاره ها

سارهای بی پلاک و سربند

همین روبان سیاه

که بر موهای تو می بندم، انتظار

آزادی را

و کشف خودش می کند

این شیشه ها

برای حالا خیابان های سنگی

و غربی تان

من صبح با گلوی یک دسته گل

باز که می شود خورشید

از میدان ها بالا می آیم

که پرنده از نفربَرها

و خونِ زمین

و ضدِ نفرها