اتحاد جنوب ـ محمد محمد زاده فرد: دو هفته پیش مسابقات جهانی نجات غریق در استرالیا برگزار شد و همانطور که مطلع هستید صادق پاکدامن، ورزشکار جوان برازجانی موفق شد مدال طلای این رقابت ها را در رشته دوی 90*4 متر کسب کند. جوانی که از دوران کودکی ورزش را آغاز کرده و حالا پس از 20 سال نتیجه آن را می بیند. کسی که در دوران ورزشی خود با بی مهری های زیادی روبرو شده است و نقطه عطف دوران ورزشی خود را آشنایی با احمد دهقان، مربی این روزهایش می داند و اعلام می کند که این مدال و پیشرفت در ورزش را مدیون اوست. طبق قولی که به خوانندگان داده بودیم با وی به گفتگو نشستیم.
ـ خودت را بیشتر برای خوانندگان ما معرفی کن؟
صادق پاکدامن هستم. متولد 1365 در برازجان و دانشجوی رشته ی تربیت بدنی.
ـ ورزش را از چند سالگی شروع کردی و چه شد که به نجات غریق رسیدی؟
از 5 سالگی با تکواندو شروع کردم و تا سال 1375 زیر نظر عبدالکریم گلگون فعالیت می کردم و به کمربند قرمز نیز رسیده بودم که آن رشته را رها کردم. پس از آن در دوران مدرسه به دو و میدانی روی آوردم و در مسابقات آموزشگاه های کشور شرکت می کردم. در سال 77 به سمت کشتی کشیده شدم و در همان سال علی رغم اینکه رده سنی من نونهالان بود توانستم در رده نوجوانان قهرمان استان شوم. فعالیت در کشتی ادامه داشت تا سال 81 که دوباره به دو و میدانی رفتم. البته باید این را بگویم که طی این سال هایی که در کشتی بودم در مسابقات دو و میدانی آموزشگاه ها نیز شرکت داشتم. در سال 84 بار دیگر به کشتی رفتم و مراحل ترقی در این رشته را در حال طی کردن بودم و پس از کسب قهرمانی قرار بود در مسابقات انتخابی تیم ملی شرکت کنم که در سال 88 از ناحیه کتف مصدوم شدم و پس از آنکه مجبور به ترک این رشته گردیدم مجددا در سال 89 به دو و میدانی برگشتم و در رشته ده گانه به فعالیت پرداختم. در سال 90 نجات غریق را انتخاب کردم و به طور جدی به آن پرداختم تا به امروز.
ـ چه شد که این همه رشته عوض کردی؟
کسی نبود که ما را در یک رشته نگه دارد و مورد حمایت قرار دهد. من نیز بچه بودم و خواهان ترقی.
ـ چه مقام هایی تا به حال به دست آورده ای؟
 مقام های در سطح شهرستان و استان بسیار زیاد است اما مدال های کشوری من از زمان خدمت سربازی شروع شد که عبارتند از: نایب قهرمانی ارتش های کشور در کشتی سال 86، قهرمان ارتش های کشور در تکواندو سال 87، قهرمان کشتی ساحل کشور سال 87، نفر سوم کشتی با شال کشور سال 88، قهرمان کشتی با شال کشور سال 89، قهرمان مسابقات دو و میدانی در رشته پنج گانه سال 90، قهرمان کشتی با شال بسیج کشور سال 90، قهرمان نجات غریق کشور سال 90، قهرمان مسابقات دو و میدانی در رشته چهارگانه سال 91 و قهرمانی در دوی 90 * 4 متر مسابقات جهانی استرالیا در رشته نجات غریق سال 91.
ـ در مورد مسابقات استرالیا برای ما توضیحاتی بده؟
مسابقات در 3 رده سنی جوانان، بزرگسالان و پیشکسوتان در شهر آدلاید استرالیا برگزار شد. تیم ایران کسب 3 مدال را در این مسابقات پیش بینی کرده بود. سطح مسابقات بسیار بالا بود و همه کشورهای شرکت کننده برای به دست آوردن مدال به آنجا آمده بودند و من نیز عزمم را جزم کرده بودم که مدال بگیرم و طی سه مرحله مسابقه به همراه دوستان توانستیم مقام اول را از بین 42 کشور به دست آوریم و در مجموع نیز تیم ایران موفق شد 14 مدال شامل 8 طلا، 3 نقره و 3 برنز به دست آورد و عملکرد خوبی از خود نشان دهد.
ـ در رشته پرچم نیز به صورت انفرادی شرکت داشتی؛ چه شد که نتوانستی به مدال برسی؟
دو روز قبل از اعزام در اردوی آخر از ناحیه کمر آسیب دیدم و با دو روز استراحت خوب نمی شد. در تمرینات قبل از بازی ها درد آن بیشتر شد و در مسابقات گریبان گیرم شد وگرنه دوست داشتم در آن نیز مدال بگیرم. دوی پرچم رشته ای است که تمرکز بالایی می خواهد، ما هم در 90 * 4 مدال گرفته بودیم و از این نظر مشکل روانی نداشتم ولی کمردرد ذهن من را خراب کرد و البته نفر دهم جهان شدن هم بد نیست و جزو بهترین عملکردهای تاریخ نجات غریق در رشته پرچم است.
ـ چند خواهر و برادر هستید؟ آن ها هم اهل ورزش هستند؟
2 برادر و 3 خواهر هستیم. ما دو برادر و یکی از خواهرهایم در رشته دو و میدانی و نجات غریق در حال فعالیت هستیم.
ـ خانواده چه نقشی در قهرمانی تو داشته است؟
فکر نمی کنم پدر و مادری باشند که فرزند خود را مورد تشویق قرار ندهند و خانواده من هم بی اندازه به من کمک کرده اند. در خصوص آمادگی برای مسابقات امسال نیز همین اندازه بگویم که طی این یک سال همه برنامه هایشان را به خاطر من کنسل کرده اند.
ـ برنامه آینده ات در ورزش چیست؟
فعلا که در استراحت هستم و برنامه ریزی خود را روی مسابقات آسیایی ژاپن در سال آینده و جهانی فرانسه که دو سال دیگر است متمرکز خواهم داد.
ـ قبل از مسابقات که با تو صحبت می کردم حرف از طرد شدن از دو و میدانی می زدی، کمی درباره آن به خوانندگان ما توضیحاتی بده؟
 مدت ها بود دو و میدانی کار می کردم تا اینکه یکی از دوستان ما را مهره های سوخته ورزش دشتستان معرفی کرد. آقای احمد دهقان مربی گری ما مهره های سوخته را بر عهده گرفت و دور هم جمع کرد و پرورش داد. سوخته ها شامل محمد حسن زاده که قهرمان آسیا شد، علیرضا رفیعی که قهرمانی غرب آسیا را به دست آورد، رحیم نوذری که قهرمان ارتش های کشور شد و من بودند و باید این را بگویم که من مدال و در کل ورزش خود را مدیون احمد دهقان هستم.
ـ پس از بازگشت از بازی ها از تو تقدیر به عمل آمده است؟
تنها از طرف عباسی، رییس هیات نجات غریق دشتستان یک ربع سکه به من داده شده است و فعلا از دیگر مسئولین استان و شهرستان خبری نیست.
ـ حرف آخر؟
 در اینجا باید از چند نفر تشکر کنم. اول احمد دهقان که زحمت زیادی برای من کشیده است. از خانواده ام نیز کمال تشکر را دارم، همچنین از کسانی که از ما انتقاد بی مورد کردند و می گفتند ما هیچ کاری نمی توانیم بکنیم هم تشکر می کنم چون باعث شدند تا ما بیشتر به خود فشار بیاوریم و قهرمانی را کسب کنیم و در پایان از تمام اقوام و دوستانی که در مراسم استقبال من شرکت کرده بودند سپاسگزاری می کنم.