عبدالرسول عمادی:
خبر مرگ مسعود رجوی از آن اخباری نیست که بتوان راحت از کنارش گذشت.
مرگ از حکمت های خداوند است اگر چه مرگ رهبران فرقه ها به معنای مرگ فرقه نیست و ای بسا تا مدتها تخم لفی که رهبر یک فرقه در زمین ذهن و روان آدمیان کاشته هم چنان شجره زقوم به بار آورد و گاه یک فرقه گمراه که توسط یک شیاد جاه طلب بنیان گذاری می شود تا قرن ها دوام می آورد و مایه دردسر برای جامعه بشری می شود.
سازمان مجاهدین خلق ایران که در دهه 40 شمسی به دست عده ای از جوانان عضو نهضت آزادی ایران تشکیل شد و قبل از انقلاب در کار مبارزه با رژیم شاهنشاهی ایران بود پس از انقلاب و بعد از آن که معلوم شد که در شاکله حکومت جدید جایگاهی ندارد به مخالفت با اصل حکومت برخاست و خیلی زود وارد فاز نظامی و براندازی نظام شد و چون از ترورهای کور و کشت و کشتار وحشتناک مردم کوچه و بازار به عنوان مزدوران حکومت هم طرفی نبست و بنیان های مردمی جمهوری اسلامی محکم تر از آن بود که با نبرد خیابانی چند هزار میلبشبای بی هدف او از هم بپاشد ناگزیر به فرار از کشور و پناه بردن در دامان دشمنان ایران شد.
این سازمان سیاسی که تبدیل به یک گروه نظامی خشن شده بود به تدریج به یک فرقه منحرف و گمراه تغییر ماهیت داد. استقرار در اردوگاههایی در عراق و تنظیم مناسباتی بهره جویانه میان شخص رجوی و افراد چشم و گوش بسته عضو این فرقه کم کم افراد و اعضای فرقه را از خوی انسانی تهی کرد و آنها را به ابزارهایی سخیف در دست سرکرده این گروهک تبدیل ساخت.
قتل اشرف زن مسعود رجوی در خانه تیمی گروهک در تهران ازدواج رجوی با فیروزه دختر ابوالحسن بنی صدر و سپس جدایی آنها به ازدواج سومی ختم شد که نشان از انحراف اساسی این گروهک داشت. مسعود رجوی در یک افتضاح اخلاقی به نام انقلاب ایدئولوژیک یک شبه زن مهدی ابریشم چی را از او ربود و ابریشم چی نیز با اعلام این که مشیت رجوی همان مشیت خداوند است در مراسم ازدواج مسعود و مریم کف زد و در واقع کف کرد و یا به قول امروزی ها کفش برید.
از آن پس مسعود رجوی رهبر یک سازمان سیاسی نبود که در قالب مرام نامه و اساس نامه ای معین عمل می کند بلکه رهبر یک فرقه مذهبی بود که مبتنی بر خواست مسعود می چرخید. مسعود و مریم و خدا. این سه مقدسات این فرقه بود معمولا رهبران فرقه ها خدا را هم در جوف خود می آورند تا حقیقت فرقه را که به کرسی نشاندن خواست ها و تمایلات خویش است توجیه کنند و در واقع خدا نام دیگر خودشان است.
این جریان که بیشترین عضو گیری خود را پس از انقلاب به انجام رسانده بود بخش عمده ای از نیروهای جوان و کارآمد کشور را به نابودی کشاند و صرف ارضای امیال حیوانی و شهوانی خود کرد.
مسعود رجوی که زمانی در ابتدای انقلاب در قالب رهبر سازمان مجاهدین در پشت چهره ای از یک جوان مومن به آرمان های انقلابی پنهان بود تبدیل به جاسوس صدام حسین در جنگ میان ایران و عراق شد و برای این که نان شب چند هزار آدم مستاصل مانده در چنگ خود را تامین کند رسما به مزدوری دشمنان ایران پرداخت.
هر چه زمان می گذشت چهره اصلی این عنصر ناپاک بیشتر و بیشتر عیان می شد و تار عنکبوتی این سازمان بر سر مشتی آدم سفیل و مستاصل بیشتر آشکار می شد. افرادی که در سال های اخیر در اردوگاه مسعود رجوی مانده بودند بیش از آن که دیگر آرمانی برای دفاع یا هدفی برای جنگیدن داشته باشند به دنبال سرپناهی برای زنده ماندن بودند و اعمال شنیع آنها راهی جز ماندن در همین قفس عنکبوتی برای آنها باقی نگذاشته بود.
در سال های اخیر بسیار پدر و مادران پیری را دیده ایم که در اطراف اردوگاه این سازمان از فرزندان خود خواهش می کنند که از این گروه برگردند و به پدرو مادرشان رحم کنند و رجوی به این اعضای مسخ شده گفته تا آنان را رجم و سنگ باران کنند.
سرنوشت مسعود رجوی و فرقه جنایت کار او مایه عبرت آدمیان است. این روزگار روزگار فرقه سازی و جنگولک بازی نیست. فضای جامعه و سیاست شفاف است و نمی توان یک جریان ایدئولوژیک منحرف را در اردوگاهی محصور نگه داشت و به امید تعمیم آن و بسط ایدئولوژی ورشکسته اش در جامعه نشست.
پیغمبری دروغین امثال مسعود رجوی محکوم به فنا و گداختن و تحلیل رفتن و خشکیدن در همان اردوگاههای لعنتی است.
به عنوان کسی که در تمام سال های بعد از انقلاب در احوال این سازمان و سپس فرقه پیگیری و تامل کرده ام همواره منتظر خبر قطعی مرگ مسعود رجوی بودم و ظاهرا آخرین خبر در مورد مرگ او قطعی است. /ح