ای سُعادت نُووِتهِ ری هِلِ مجلس بُکنی

دَشتِسون وُ هَمه ی دَردِلِش حِس بُکنی

رفتی مَجلس بُخدا یادِت مَردُم نِریهِ

اونجُو ساسا نُکُنی روز و شُوتْ سَر بِرِیهِ

اِی نُمایندهِ تُنی دُولِتْی سَعی مونِ

خوو نگیرِت پِسِ میزی کِه بُهِی رَأیِ مونِ

مِثِ او ناتِرییَلْ کارِلِ بَتَر نُکُنی

پِی مُطَهری اِلِکی بِینِ هِمهِ جَرْ کنی

اِی جُوونَلْ اومدِن پِی تو وُ رَأی تْ دادِن

ای شوو ِسِه بی امُیدِ صُبِ گَهْیَتْ دادن

پِی شِناسنامه یِ دِلْ مُهْرُ و رسیدَتْ دادن

ضامن آوو هَمهِ شون چیشِ اُمیدَتْ دارن

دشتسون تشنه یِ بارونلِ اُوو باغ تُنِه

اِنتظار گِپِلُ و مَجْلِسِلِ داغِ تُنهِ

کِر نواوی پِسِ او صَندِلیَلْ موقع گَپ

حقهِ مونِ بِخِرِن هِی بِزِنی

سیشو تو شَپ

نِه بِری مَجلِسُ و بو تارِه یِ یادِت بِرِیهِ

مَردم خَسهِ وُ بیچاره یِ یادِت بِرِیهِ


باغِسونُ و رُطبُ و خُرمِویِ یادتْ بِرِیهِ

تِرِکِ دِسِ بوویِ وُ پُی دِیِ یادتْ بِرِیهِ

هَر چی بارون میزنهِ اُوو تو وِلاتَلْ نِمیا

آردْ بسیارِ اُما نون هِلِ مانَلْ نمیا

ایْ جوونَل همهِ بیکارنُ و بی خونه و زن

قول دادی میتِری ،مُوقِشِهِ سْیشو بِرِسَن

سِرِطونْ اُفتیدهِ تو مردمُ و پاکی نِخِشِنْ

دَردْ قیلونِ غم آویدهِ وُ هاسیِ میکِشِنْ

سی وِزیرَلْ بُگو مَردُم بی دُماغُ و کِسِلِن

دشتسون گَرمهِ اُما دِسُ دِلِشونْ سَردُ و سِلِنْ

بگو پاره یِ کُمِ گُشنهِ تو وِلات سَر میکُنِنْ

اِوِلِ عیدِ جومِه یِ کُهنِه هنی بَر میکُنِن

هِنی لیسانسِلِمون بی هِدُفُ و خَسهِ دِلِنْ

وا کِه داریم عِسِلو هِمِه شو بیکارُ و وِلِن

قومُ و خیشِلِتِ بپا عَکْسِتِ کَل کَل نُکُنِن

سی خیارِ شِکریْ لالهِ یِل حَل نُکُنِن

آدِمِلِ دورُ و وِرِتْ سَنگِ گُجیکَل نِزِنِن

بگو چوْ تو قِلِمِ آدِمِلِ شَلْ نِزِنِن

بُخدا حوصلهِ وُ طاقِتِ مَردُم دِ کِمِه

خَندهِ کَم گیر مییِیهِ هَر چیهِ پاکْ دَردُ و غِمهِ

هَر چی گُفتم  کِمی از دَردِل مَردم بیدهِ

دشتسون تا بیده درد و غِمِ بسیا دیدهِ

اِی سعادت سینهِ پُر دَردِ اُما می خَندیم

هِمه ما طِلِبِ بَخْتِ سُعادتمنديم ..

معصومه خدادادی
13 اسفند 94
دشتسون بزرگ (برازجون)