دی زاغو برازجونی:
اُمروز بَدِظُر پس میز چاس خاری نشسه بیدُم و هاسِی کتاو تاریخ دشتسونه سی خُم می خُندم تا که رسیدُم وُ کاخ کورُش، سِیلی وُ رمضون کردم تا موروک زن توو دِسشه و اُفتاده دینده ی موروکل، گفتم: رمضون، گف: جون، گفتم: میگما مِی برازجون کاخ هم داره؟ رمضون سیلم کرد و گف: ها کاخ میش رمضون معروفه خو، گفتم: مخسره نکنا، چه کار کاخ چندلی تو دارما، پُی کاخ کورُشم، رمضون گف: ها یه زمین وِلی اول برازجونه وَش میگن کاخ چرخاو بلکم هُمو بو و دوارته دُوِس دینده ی موروکل، گفتم: رمضون می یی همیسُو بریم؟ رمضون گف: ایسُو؟ گفتم: ها همی ایسُو، رمضون مکثی کرد و گف: عامو ایسُو اَفتو میزنه توو گلال سرم، مغزمه اُو پلقو میکنا، کمی ناز کردم و گفتم: سی محض مُو تا بریم! رمضون گف: خُو سِر و چادر کُ تا بریم، او لحظیکو حس کردم موروکِلِکو دُعاگوماویدِنه و جلدی سر و چادر کردم و پس سر رمضون سوار موتور قِلَتش واویدم و لنگ لنگ رهیه گرُفتیم دَس و رفتیم هل میدون غضنفر، رمضون عادت داره که هِمی طهر ری موتوری سی خُش شعر میخونه، اُمکشه هاسِی میخُند:

کاشکنم ویمی که آدم دل نداشت

اِی نِبی دل آدمی مشکل نداشت

اوسُ فرقی زشت پُی خوشگل نداشت ...

که یدفه یه دون تابلو گـُت صد اینچینیه دیدم که نادِیدِن دم رَه کاخ کورُش و بلند گفتم: رمضون ردش نکنی، رمضون گف: عامو اُوراترکم کردیا، کوش؟ هرچی چیش چیش میکردم نمی واجفتمش، گفتم: اوناشا، دی رمضون انداخت داخل جادش و رُندِش تا رسیدیم و بیابونی که دورش فنس بی و درش بَسِید، مانم دینده ی رهیی می گشتیم که بریم داخل، هُموقسات زاغو که صَرای خونه بی زنگ زه گف: کجیین؟ رمضون وَش گف: کاخ کورُشیم، زاغو گف: کاخ کورُش کجیه دیه؟ رمضون گف: بیُو تل مُر، مُتـُرمه می وینی، زاغو گف: خُو نزیکتونم، چه کار دارین؛ تا ما یه نفریه واجفتیم که در سیمون واز کرد، زاغو هم رسی و رفتیم داخل، قشنگ پله زدیم و رفتیم دومن تا وُ ته سُتینل رسیدیم، الوته نه که آسانسور نداشتا، نه، برق نبی که آسانسور کارکنه، هاااا، خلاصه زاغو که کفششه کُوشکی کِردِی پاش، رَف پاشه ناد ری ته سُتینی و کفششه دُرُس کرد و گفتم: زاغو جون مرگاویده، از ته کُت چیش سِیلش کردم و ادامه دادم، میفهمی پاته ری چه نادیه؟ زاغو پاشه ورداشت و گف: نه، سیل اووَل کردم تا رمضون هم پوز کفشش رفته ری سنگ در ورودی کاخ، گفتم: رمضون پاته وردار، رمضون گف: آخِی حواسم نبی، ایسُو ئی سنگ قور کیه؟ الان سیش فاتح میدم، گفتم: اَی هِی میترسم بَدَن بخین ری ته سُتینلکو یادگاریَم بینویسین! زاغو گف: خو مانی مُو چه میفمم اینجُو کجیه که مُن اُوردینه، بُخالم میخِین زمینکو بوسونین و خونه توش بزنین، گفتم: خو بی یین ورُم وُیسکین تا سیتون هرچی خُندِمه توضی بدم، ئی کاخکو نِهی تخت جمشید ساخته واویده، اولین قیل و اولین سیمان و اولین آجر جهان اینجُو ساخته واویده، اوناشا اونجُو شی گلل یه ذره ایش هسه، خلاصه یه رب ساعتی سیشون توضی دادم و زاغو گف: خو مانی سیچه شهرداری، شوریی، میراثی چی نومده اینجُونه آواد کنه؟ رمضون گف: وژدانن اصن اِی اینا بفمن همچین جیی هم هسه، گفتم: اتفاقا میفمن، بنظرم تا ایسو نخشه هم سی آوادکردنش کشیده بوون، زاغو گف: چه نخشه ای؟ گفتم: مثلا بدنش وُ یه پاساج سازی، وُ جاش پاساج کوروش بسازه، یا هتل کوروش، اُما جا داره که سی مسولین یه گردش علمینی بیلیم تا بیان قدمگی کورشه بیوینن.

زاغو گف: بوا بیو پام شریکاوو تا بریم پیشنهاد بدیم وُ مسولین تا قسمت دوم و سُوم کاخکو که نواجفتنشه ی ما خُمون پیمانی وَرداریمش و بُروفیمش، وژدانن دو تا کارگر اَغوانی بندازیم توو جون زمینکو اُما هرچی در اومد بُید هفتاد درصدش سی مُو بو، پنجا درصدش سی تو، سی محضی که پیشنهادشه مُو دادمه، بَدِشم یه تنگی، پاله ای چینی بدیم مسولین تا صداشه در نیارن، مِی او دو ته ستینکو که تر و گماویدا، رمضون گف: هانه منم حاضرم ولی مُو بَدِ انجام ئی پروژیکو دی سلام هیشکیه جواو نمیدم و کوتِ گتی میکنم برُم و کراوات دو مترینی هم میندازم نهی خرُم و پُی تکبر و غورور رُو میکنم، زاغو گف: بوا ئی کارکو نِکُ که خدا قضـّا بلا نازل میکنه، رمضون گف: هااا راس میگیا، حواسم نبی، خُو اصن ولش کُ مُو شریک نویمم، او قِسات مُنم وُیسکیدِیدُم و گوش گپلشون میدادم وُ میراث بگرده موروکلی که جونشونه نجات دادِیدُم هاسِی آشپلام میکردن، و موروک میزدُم و خوو کوک زاغو و رمضون واویدِیدُم که بینم پُی اولین آجر جهان بزنم توو ملاجشون یا نه ؟ هادیی ها.

شعر "کاشکنم" کتاب دشتسونی؛ استاد کمالی
                                                       فایل صوتی این قسمت دی زاغو کلیک کنید