کد خبر: 59982 ، سرويس: یادداشت
تاريخ انتشار: 21 فروردين 1395 - 08:01
بهار ـ خواب، بهارـ بيداري!

اتحادخبر ـ قدرت مظاهري: خبرهاي نوروزي شهرستان دشتستان واقع در استان بوشهر را اگر مروري كرده باشيد، خبر تجليل از نويسندگان دشتستان از دو قرن پيش تاكنون  يكي از پربازديدترين خبرها در ميان آنها بوده است. اتفاقي كه به همت شهرداري و شوراي شهر برازجان و...

قدرت مظاهري:

خبرهاي نوروزي شهرستان دشتستان واقع در استان بوشهر را اگر مروري كرده باشيد، خبر تجليل از نويسندگان دشتستان از دو قرن پيش تاكنون  يكي از پربازديدترين خبرها در ميان آنها بوده است. اتفاقي كه به همت شهرداري و شوراي شهر برازجان و همچنين اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان مذكور در پنجمين روز از آغازين روزهاي بهاري رقم خورد و دشتستاني هاي فرهنگي را از سراسر كشور به ميهماني دژ معروف برازجان فراخواند. مراسم اختتاميه در فضايي صميمي و دوستانه برگزار شد و مدعوين مورد استقبال ميزبانان قرار گرفتند. مدعويني كه در پايان مراسم هركدام با تنديسي در دست  فضاي فرهنگي بي نظيري را براي آن شب ِ دژ رقم زدند.
صرفنظر از قدمت و پيشينه  تاريخي اين دژ مستحكم كه در سال 1250 خورشيدي بعنوان كاروانسرا توسط ميرزا ابوالحسن خان مشيرالملك ساخته شده است،  سابقه ي زندان بودن آن بيشتر در ذهن متبادر مي شود . زنداني كه از سال 1333 خورشيدي ، يكي از بدترين ، نامناسب ترين و مخوف ترين زندان هاي كشور به شمار آمده و افراد مشهور و معروفي چون  شمس الدین امیر علایی، احمد انهاری، دکتر یدالله سحابی، مهندس مهدی بازرگان، مهندس عزت الله سحابي، دكتر عباس شيباني، مهدي عراقي ، محمد عبد خدايي، علی محمد عموئی، دکتر سید محمد مهدی جعفری و  ديگراني از اين سنخ را در خود جاي داده است.
قريب به پنجاه و دو سال پيش يعني در سال 1343 گروهي از اعضاي نهضت آزادي  به دژ برازجان اعزام شدند كه  در ميان آنها  دکتر سید محمد مهدی جعفری نيز به چشم مي خورد. سياستمدار و چهره فاخر فرهنگ دشتستان كه توانسته بود همگام و همپاي بزرگاني نظير مهندس بازرگان و آيت الله طالقاني، نام خود را به عنوان يكي از تاريخ سازان و مفاخر آن روزگار مطرح نمايد.
در جشن تقدير از نويسندگان دشتستان اما، يكي از رخدادهاي ويژه و تاثيرگذاري كه ديده مي شد، حضور دکتر سید محمد مهدی جعفری به عنوان يكي از استوانه هاي فرهنگي دشتستان در ميان مدعوين بود. فارغ از اين كه دكتر جعفري چه وزانت و جايگاهي در سطح منطقه، كشور و حتي جهان دارد ، اتفاق ميمون و مباركي كه در نخستين روزهاي بهار ، وي را دوباره به دژ برازجان كشاند، مي تواند در نوع خود جالب و تاثيرگذار باشد.
دژي كه ترسناك ترين  و مخوف ترين زندان پهلوي در دو دهه  و يكي از رعب آورترين زندان هاي پس از انقلاب نيز به شمار مي رود، تنها پس از گذر زماني نسبتا كوتاه به موزه اي ملي تبديل شده و چنان تغيير ماهيتي يافته است كه به جاي حبس و شكنجه  دگرانديشان در آن ، از ايشان در همان مكان تقدير به عمل مي آيد . از اين گذشته ، اين تغيير ماهيت فيزيكي در برابر تغييري كه در روابط فكري آدم ها ديده مي شود ، بسيار كوچك و ناچيز مي نمايد.
كسي كه پنجاه سال پيش مورد اتهام دستگاه حاكميت قرار گرفته و سال هاي جواني عمرش را پشت ديوارهاي سخت و عبوس زندان سپري كرده است، اينك در همان زندان در قالب چهره اي فرهنگي ظاهر شده و به تقدير از فرهنگ مي پردازد .
پس بخسبم باشم از اصحاب کهف  -  به ز دقیانوس آن محبوس لهف  ... یقظه‌شان مصروف دقیانوس بود  -  خوابشان سرمایهٔ ناموس بود

شايد بتوان زمان را يكي از معجزات زندگي بشري دانست . راه ِ درماني كه حتي خداوند قادر متعال به ياران خود توصيه كرده و آنها را به غاري رهنمون مي شود تا پس از گذشت سيصد سال ، حتي سكه دقيانوس را نيز برايشان از رونق بيندازد . چنين اتفاقي در ابعاد كوچكتر در پنجمين شب بهار امسال در دژ برازجان افتاد. چنين شب زيبايي و چنين شب هاي فرخنده اي  بر همه مان مبارك و ميمون باد./ج

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/59982