پس از انتخابات اخیر و با پیروزی قاطع اصلاح طلبان،بستری ایجاد شده است تا ضمن تجزیه و تحلیل روان تر عوامل این موفقیت ،اندکی به عقب برگردیم و عوامل حضور کم رنگ اصلاح طلبان را در سه دوره ی گذشته ی مجلس شورای اسلامی، بررسی کنیم：
 تحقیقا حضور کمرنگ اصلاح طلبان در سه مجلس گذشته(هفتم و هشتم و نهم)، هم دلایل برون گروهی دارد و هم دلایل درون گروهی.
دلایل برون گروهی حضور کمرنگ اصلاح طلبان،بی شک،نتیجه ی تمامت خواهی یک جریان خاص است که موجودیت خود را در حذف قهری دیگران می پندارند؛نه در یک رقابت سالم.راجع به این دلایل، دیگران فراوان بحث کرده اند و بنده نیز شخصا در مطالب متعدد،مواردی را در نوشته های پیشین،یادآور شده ام.اما در این گفتار، تلاشم آن است که به عوامل درون گروهی دورشدن اصلاح طلبان از مجالس گذشته بپردازم：
بی تردید، عموم مردم ما خواهان پیشرفت کشور در زمینه های مختلف اقتصادی،سیاسی،اجتماعی و فرهنگی هستند.یعنی بواقع علاقه مندند تا همچون  مردم کشورهای پیشرفته،در رفاه و آرامش زندگی کنند. بنده بدون ذره ای تعصب، نسبت به حزب یا جریان خاصی،تصورم بر این است که بر اساس تجربه و برنامه های ارایه شده توسط هر دو جریان فکری، این آرمان مردم، صرفابا اندیشه ی اصلاح طلبی،قرین دستیابی است. چرا که در شرایط خاص و در مواقعی که کشور، شرایط بسیار اضطراری، نامطلوب و وخیمی از بعد داخلی و خارجی، پیدا می کند؛ برای ترمیم شرایط نابسامان پیش آمده، مردم به اصلاح طلبان، اقبال نشان می دهند و با اعتماد به آنان،اداره ی امور کشور را به آنان واگذار می کنند (مگر آنکه خود اصلاح طلبان،با بی توجهی و بی برنامگی، این فرصت را از خود و مردم،گرفته باشند.)

با این وصف، لازم است اقرار شود که آنچه سبب کمرنگ شدن حضور اصلاح طلبان در مجلس شود؛علاوه برنگاه حذفی اقتدارگرایان،نوع عملکرد خود اصلاح طلبان و کوتاهی آنان در همنوا شدن با آرمان مردم نیز بوده است . این تقصیر ،در بسیاری از موارد،غیرقابل بخشش است. چرا که این کوتاهی، عملنا و علنا باعث شد تا مردم،سه دوره ی پیاپی ،از اندیشه ای مترقی اصلاح طلبی، محروم گردند و این محرومیت ، آسیب جدی برشاکله ی جامعه،وارد ساخت .این قضیه را با تأکید مطرح میکنم تا اصلاح طلبان فکر نکنند که با دور ماندنشان از مجلس یا حتی دولت،فقط در حق خودشان؛ اجحاف کرده اند بلکه کاملا ایمان پیدا کنند که این اتفاق  ،علاوه بر آن که خود آنان را مشمول  حذف کرد؛باعث گردید تا جامعه نیز از سیر طبیعی و واقعی خود،باز ماند(نگاهی به  فلاکت های این کشور در دو دولت احمدی نژاد و مجلس های هفتم و هشتم و نهم ،ادعای ما را اثبات می کند). در سه دوره  گذشته ی مجلس، عوامل مختلفی ،مجموعاباعث می شد تا علیرغم ظرفیت های رهبری و نیروهای بسیار فراوان این جریان،اصلاحات نتواند مثل هفتم اسفند ماه ،خود را به کرسی های سبز بهارستان نزدیک کنند.مهم ترین این عوامل،عدم انسجام تشکیلاتی و قهر با صندوق ها و تحریم انتخابات بود که به شکل های گوناگون،در میان اصلاح طلبان معمول و متداول شده بود.این رویه که حاصل سردرگمی و بی برنامگی تعداد زیادی از نیروهای این جریان فکری بود؛تأثیر خود را در مجلس های هفتم و هشتم و نهم گذاشت و در تمام این ادوار، اصلاح طلبان را در اقلیت کامل ،نگه داشت و بی برنامگی و رقابت درونی در سال۸۴(کروبی،معین و مهرعلیزاده) یک فرصت تاریخی را ازمردم و  آنان در قوه ی مجریه گرفت.

خوشبختانه پس از چندین دوره فترت، رهبری داهیانه (خاتمی و عارف) و یک برنامه ی نسبتا منسجم، باعث شد تا ضمن استفاده از تمام ظرفیت های موجود و دعوت از مردم برای مشارکت، آسیب های جدی واردآمده به بدنه ی اصلاحات، ترمیم شود و علیرغم ردصلاحیت گسترده، شرایط به صورت غیر قابل باوری، به نفع آنان، تغییر کند. این پیروزی علاوه بر این که باعث مسرت علاقه مندان به سربلندی ایران گردید؛ مسامحه ی نیروهای تأثیرگذار اصلاحات را نیز آشکار کرد. مسامحه ای که اگر نبود، بی تردید در دوره های گذشته نیز،اصلاح طلبان در اقلیت نبودند و مردم از برکات و ظرفیت های این اندیشه ی مترقی و ارزشمند،محروم نمی شدند.
ادامه دارد...