اتحاد خبر ـ سعیده مهدی زاده:

روزی از تلوزیون گزارشی درباره وضعیت بازیافت زباله در کشوری اروپایی می دیدم .گزارشگر با هیجان٬ وضعیت مدیریت زباله شهری سیصد هزار نفری را اینگونه تشریح می کرد: «سالهای سال است که در این شهر دفن زباله انجام نمی شود.مردم این شهر زباله های تر و خشک را از هم جدا کرده و شهرداری زباله های تفکیک شده را به کارخانه ها جهت بازیافت واگذار می کند.از زباله های قابل بازیافت نظیر پلاستیک٬ کاغذ ٬شیشه٬ فلز...جهت تولید کالاهای جدید استفاده می شود.»

توجه داشته باشید پلاستیک و شیشه جز زباله هایی هستند که صدها سال فرآیند تجزیه شدنشان به طول می انجامد و باعث آلودگی شدید محیط زیست می شوند. بازیافت این زباله ها مصداق یک تیر دو نشان است هم صرفه اقتصادی دارد و هم روشی برای جلوگیری از آلودگی محیط زیست می باشد.گزارشگر در ادامه می گوید: «از پسماندهای خوراکی محصولاتی نظیر کود آلی جهت کشاورزی تهیه می شود. زباله های غیر قابل بازیافت در کارخانه های زباله سوزی مجهز به فیلترهای مخصوص ٬سوزانده می شوند طوریکه کمترین آلودگی وارد جو شود.از انرژی گرمایی حاصل از سوختن زباله ٬ جهت گرم کردن منازل این شهرطی فصول سرما استفاده می شود.حتی خاکستر به جا مانده را در این کارخانه زباله سوزی با سیمان مخلوط کرده و از آن جهت ساخت بلوک های بتنی استفاده می کنند و این بلوک ها برای ساخت سازه های صنعتی استفاده می شود.»
با تاسف نگاهی به ترکیب زباله های موجود در سطل منزل انداختم.ملغمه ای از پلاستیک ٬کاغذ ٬پوست میوه٬ بطری پپسی...و با حسرت به خود گفتم ما کجا و آنها کجا؟
اینکه آیا روزی کشور ما هم به این درجه از رشد و توسعه خواهد رسید شکی ندارم که خواهد رسید.اما اینکه آن روز را من به چشم خواهم دید یا نه تقریبا مطمئنم که نه!
دستیابی به پیشرفتی اینچنین٬ برنامه ریزی دقیق و تلاش مستمر نهادها ی مسئول را می طلبد که این خود مستلزم بستری از ثبات مدیریتی و برنامه ریزی های بلند مدت توسعه محورمی باشد.با افسوس به خود می گویم کاش کسی پیدا شود روی این معدن طلا سرمایه گذاری کند این معدن طلای کثیف./ب1

                                                                                                                 دبیر آموزش و پرورش