*سید محمد امین جعفری

سه چهار سال قبل

یک نظریه پرداز در عرصه ی مدیریت جهانی در کمال خونسردی و در میان حیرت و حسرت فرهیختگان و خردورزانی که نگران جامعه ی ایرانی بودند، گفت: 

قطعنامه های جهانی یک مشت ورق پاره بیش نیستند،  

دوستداران و سینه چاخان ببخشید سینه چاکان وطن، در برابر این جمله ی هکیمانه کوچکترین نگرانی و دلواپسی به دل راه ندادند اما امروز همگی با دلسوزی، مسوولیت و نگرانی بی حدی که از خود نشان می دهند ، متخصص زبان فوق تخصصی حقوق بین‌الملل شده اند و جمله به جمله وکلمه به کلمه ی ورق پاره ها را موشکافانه بررسی می کنند تا مبادا حرف ناخوانایی در آن باشد

عجیب تر آنکه، حتی وقتی دلواپس می شوند، با رویکرد بین المللی و به زبان تخصصی روابط بین الملل، همان زبانی که ورق پاره ها را با آن تنظیم و تقسیم بندی می کنند، دلواپس می شوند و مدام می پرسند:

فکت شیت ایرانی کجاست؟

این ها همانهایی هستند که از آن خالق نظریه ی ورق پاره ها کوچکترین سوالی نپرسیدند 

حتی نپرسیدند :

آن کاغذ پاره ها اکنون در کدام سطل زباله افتاده اند

و

 آیا آن کاغذ پاره ها قابل بازیافت هستند یا خیر؟

*حقوقدان و فعال اجتماعی