اتحادجنوب - سعید قاسمی:

یکی از خطراتی که هر انقلاب و نهضتی را تهدید می کند، خطر افراطی گری و تحجر است.
قطعا انقلاب شکوهمند اسلامی ایران نیز از این خطر مستثنی نبوده و نخواهد بود. تفکر و روحیه ای که متاسفانه برخی آگاهانه با سوء استفاده از احساسات جوانان پرشور در هر دوره ای سعی بر سواری گرفتن از آنها به نفع تمایلات سیاسی خود می کنند.
اگر به اوایل انقلاب رجوعی داشته باشیم میبینیم که این تندروی ها در آن ایام به شدت رواج داشته است. تندروی هایی که با سوءاستفاده از شور انقلابی برخی جوانان آن زمان آنها را آرام آرام به ورطه نابودی کشاند.
شاید مثال بارز افراطی گری اوایل انقلاب را بتوان در سازمان مجاهدین معنا کرد. سازمانی که اکثرا از جوانان پرشور مذهبی تشکیل شده بود و هر روز علیه روحانیت مورد تایید امام تهمت جدیدی می زدند.
تهمت هایی که شاید در راس آن شهید مظلوم دکتر بهشتی بودند. شهید بزرگواری که انواع و اقسام اتهام از غرب گرا بودن تا جاسوسی برای غرب علیه ایشان مطرح می شد. شخصیتی که بهای تبرئه شدنش خون پاکش بود.
شاید دشمنان و قاتلان شهید مطهری هم مثال مناسب دیگری در این باب باشد، کسی که قربانی افراطی گری و کج فهمی بود. اکبر گودرزی رهبر گروه فرقان یک طلبه متحجر متعصب بود که جلسات تفسیر قرآنش در تهران آن روزها زبان زد خاص و عام شده بود.
اگر بخواهیم به وضعیت این روزهای کشورمان نگاهی داشته باشیم میبینیم که متاسفانه برخی جریانات افراطی تریبون هایشان از گذشته بزرگتر و صدایشان رساتر شده است.
جریانی که به جز توهین و تهمت، تهدید هم می کند. جریانی که اغلب از جوانان مذهبی و پرشور تشکیل شده که گمان می کنند با سخنانی که میزنند و یا رفتارشان به اسلام و نظام اسلامی خدمت می کنند.
توهین هایی که چندسالی است به جلسات سخنرانی ها نیز کشیده شده است، حد و مرز نمیشناسد و تقریبا دامن هر دو طیف اصلاح طلب و اصول گرا را گرفته است.
رفتار زشتی که رهبر معظم انقلاب نیز بارها نسبت به آن اعتراض داشته و صراحتا موضع گیری کرده اند.
از سخنرانی ها و جلساتی که تحت تاثیر بی نظمی های جریانات افراطی در چندسال اخیر قرار گرفته می توان به سخنرانی حجت الاسلام سید حسن خمینی در سال 89 در حرم حضرت امام (ره) و توهین هایی که منجر به قطع سخنرانی ایشان شد، بر هم زدن سخنرانی حجت الاسلام ناطق نوری در حرم امام رضا (ع) و علی لاریجانی در قم و تقريبا آخرين مورد در جلسه حجت الاسلام يونسي دستيار رييس جمهور در در فارس را بتوان نام برد.
شاید شاه بیت این برخوردها اسفندماه سال گذشته در سفر علی مطهری به شیراز رخ داد، زمانی که ایشان به دعوت یک نهاد دانشجویی وارد شیراز شده و با سنگ، آجر و گوجه از او پذیرایی می شود و به او اعلام می کنند که اجازه سخنرانی به او نخواهند داد. سپس برخی که باید در صف برخورد با این ناهنجاری ها باشند اعلام می کنند که "این افرادی که با مطهری برخورد کردند اراذل اوباش نبودند بلکه همین مردم ارزش مدار بودند که وظیفه خود دیدند با یک منحرف برخورد کنند"، دیگر آدمی می ماند که از پیاده نظام های این جریان افراطی چه انتظاری می توان داشت؟
این ایام نیز بعد از تهدید نوه امام جهت ورود به استان گلستان وحاشیه های حضور آیت الله هاشمی رفسنجانی در دانشگاه امیرکبیر، دوباره یک نهاد دانشجویی در مخالفت با ورود علی مطهری به دانشگاه فردوسی مشهد بیانیه تندی صادر و اعلام کرد که "ساکت نخواهد نشست" و به مطهری پیشنهاد کردند که سفرش به مشهد را لغو کند.
برخی ظاهرا نمی دانند که دوره چنین ادبیاتی سالهاست که به تاریخ پیوسته، امروز با زبان منطق باید به جنگ با مخالفان فکری رفت نه با زبان تهدید.
این بخشی از تاکید صریح مقام معظم رهبری در سال 91 در دیدار با مردم آذربایجان در این زمینه است: "اینکه شما یک نفر را به عنوان ضد ولایت فقیه، ضد بصیرت، مشخص کنید، بعد یک عده ای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها مخالفم، این را من صریح بگویم. آن کسانی که این کارها را می کنند، اگر واقعا حزب اللهی و مومنند خب نکنند".
قطعا رهبری نیک می دانند که خطر تک صدایی چه مشکلاتی را برای داشتن یک جامعه مدنی پویا مي تواند داشته باشد و به همین دلیل است که بر اجرای کرسی های آزاد اندیشی در دانشگاه ها تاکید دارند.
به هر حال خدمت این دوستان تندرو باید گفت شما که یک طیف فکری را نمایندگی می کنید بهتر نیست اجازه دهید بعد از شنیدن سخن طرف مقابل به نقد او بپردازید؟ یقینا این تندروی ها وجهه شما را در بین مردم خدشه دار می کند و باعث محبوبیت چهره هایی می شود که شما قصد تخریب آنها را دارید.
ای کاش این طیف محترم فکری که انشالله به جهل مرکب دچار نیستند به تاریخ سیاسی دوره معاصر دقت بیشتری داشته باشند تا به سرنوشت افراطی های اول انقلاب که امروز در خارج از کشور در فلاکت زندگی می کنند دچار نشوند. /ح