تو اینترنت می خوندم که یه کَلموکی، به اسم پینوکیو، سی اولین بار، تو سال 1332 تو کشور اکوادر، پیدا وآوی، ولی سال 1340، ناپدید وآوی و تا 40 - 50 سال، همه فکر میکردن، که کَلموکِ پینوکیو، تُرمَهگ وآویده، یا به عبارتی نسلش منقرض وآویده، ولی، سالها بعد - در یه سال عجیب و غریب!!!! خبر اُوردن که، کَلموک ِپینوکیو، پیدا وآویده و همه خوشحال، که بعد ئی همه مدت، نسل کَلموک پینوکیو منقرض نوآویده!!!!!!.
وقتی ئی خبرکو خوندم یه خنده تَهلی کردم، و گفتم، عامو، شما، تو ئی40 -50 سال دیندی چه  می گشتینه!؟، پینوکیو تو شهر ما خیلی فراوونه. خو عامو میگفتین تا چندتا، سیتون صادر کنیم، هم، سی شما خوب ویمی و هم، سی ما، سی محضه ایکه، شما، نیازی نبی، که 50 سال نگران باشین، که پینوکیو، دیه، وا نمی گرده و نسلش منقرض وآویده و هم سی ما، که وابستگیمون، به صادرات نفتی، کمتر ویمی و می رفتیم به سمت اقتصاد چند محصولی  و صادرات غیر نفتی ما بیشتر ویمی و ... و دیه، استکبار جهانی!!!!! هم ، نمی تِرِس، نفت و صادرات نفتی مانه، تحریم کنه!!!!!!
ایسو، حتمن از خوتون می پرسین، پینوکیو!؟  ما که پینوکیو نداریم، که بخیم صادرشون کنیم!!!!!
ایسو مو، از شما می پرسم،پینوکیو نداریم!؟
حتمن یادتونه، یه برنامه کودکی بی،  به اسمه پینوکیو و پدر ژپتو.
 پدر ژپتو، یه روز، یه عروسکی میسازه!! و اسمشه مِیله، پینوکیو، که ئی پینو کیو، هم، عروسِکِه ساده ئی،بی و هم، هر  وقت که دروغ میدا، دماغش، دراز ویمی.
یه بار، گربه نره و روباه  مکار، سی پینوکیو گفتن، که بیو، تا هر چی پیل داری، تو زمین، بکاریم تا بعد یه مدتی، درخته، پیل تو زمین ، بیا بالا و هَمِه مون، پیلدار وآویم، پینوکیو هم، هر چی پیل داشت، دا سی گربه نره و روباه مکار، به ئی آرزو، که بعد یه مدتی، پیلدار وآوو، ولی هر چی گذشت، درخت پیل، از تو دل زمین ، رشد نکرد، و فهمی، که، کله گتی سرش رفته و خلاصه بدوخت وآویده.
ایسو، ماجرای پدر ژپتو و عروسک پینوکیو، هم، حال و رزوگار مانه.
تو زمان یه عامویی، به اسم عامو محمود، البته بگم که ئی عامو محمود، اَصلَن، عامو مو یکی نبی و عامو یه بیله خاصی بی، ولی ما، تو شهرمون، وقتی که، یه نفری،  برامون خیلی عزیز باشه و یا خیلی وش، تنفر داشته باشیم، وش میگیم عامو!!!!!! و فقط لحن گفتن واژه عامو، فرق می کنه!!
ولی عامو محمود سی محضه ئیکه بِتِره، پیل تارانه!! ، پرداخت کنه، سر مردم، کله گتی نها و مردم هم هر چی پیل داشتن، رفتن سکه، خریدن و چال کردن تو خونه شون، به ئی آرزو که یه روز پیلدار وآون، ولی ئی مردم شهر ما، پیلدار که نوآویدن، هیچ!!، بلکه، ئی تارانه هم، زندیشونه تیره و تار کرد. ولی سی محضه ئیکه، مردم شهرمون، دماغشون، هم سُوخته !! و  هم  دراز وآویده، و همه مردم مثه هم هسن، و سی محضه ئیکه همه، مِثِه هم هِسِن، همه،فکر می کنن، که اتفاق خاصی رخ نداده و همه چی عادیه و همه چی آرومه!!....
نپه کی خوشبخته؟!!....
به قول معروف، ملتی که کتاب نمی خونه، باید تاریخه، تجربه کنه و کسی که تاریخ ، فراموش می کنه، تاریخ، براش تکرار ویمو  و عامو، بخدا، ای کتاب تاریخی نمی خونیم، حداقل کتاب داستان، دوره دبستان بخونیم، شاید، به صورت ناخودآگاه، دچار یه، همزادپنداریه شانسکی و اتفاقی، وآویدیم و دیه تصمیم بگیرم وجودمونه، از ظاهر و باطن، یه ویرایش کلی کنیم. و دیه نه، کله سر کسی بِیلیم و هم، اجازه ندیم، کسی کله یا گنی!! سرمون بیله.
البته پینوکیو، خیلی تلاش کرد و زحمت کشید و دیه تصمیم گرفت، دروغ نده و رفتار و کردار خوشه، اصلاح کنه و بعد ئی تصمیم مهم و تحمل سختیهای زیاد، پینوکیو، تبدیل به یه آدمی وآوی و خوشبخت در کنار بقیه آدمل، سی خوش زندی کرد./ج