میگن، زِمانِلِه ناها، یِه مردی، تو مزرعه اش کار میکرده و عرق می رخته، و وقتی که کارش، تموم ویمو، میره زیر یه درختی ، پتوشه پهن میکنه و میخوُسه، همو روز، پادشاه از کنار مزرعه مردک، رد ویمیده، میوینه تا یه مردی، یه پتویی انداخته، ری زمین و خیلی قشنگ، سی خوُش، خو رفته، پادشاه، از مشاورلش میپرسه که ئی مردک، کیه و چکاریه ، مشاورله پادشاه میگن، که ئی مردک، خیلی آدمه زحمت کشیه   و تو کارش، خیلی صداقت داره و هم به خونواده اش، خدمت میکنه و هم به مملکت.
 پادشاه خیلی خوشحال ویمو و دستور میده، که اطراف، پتوئی که ئی مردک خو رفته، اشرفی و طلا و الماس، بچینن. و موقع رفتن، ری یه سنگی مینویسن، که ئی پاداش، از طرف پادشاه، به پاس زحمتهای شما، به شما تقدیم وآویده. وقتی مردک، از خو رآس ویمو، میوینه تا دورتادورش، الماس و طلا و اشرفی چیدنه، خیلی خوشحال ویمو و میره، داستانه سی مردمه ولاتشون تعریف می کنه، یه نفری که تو ولات بیده، داستانه میفهمه و یه پتوئی ور میداره و میره تو مسیر پادشاه، میخوسه و تا پادشاه، از کنارش ردآوو و دستور بده تا، دورتادورشه طلا و اشرفی، بچینن. و سی محضه ئیکه طلا و اشرفی بیشتری گیرش بیا، دس و پاشه، دراز میکنه  و  از پتو میندازه صحرا.  خلاصه، پادشاه و سپاهش، وقتی به ئی مردک میرسن، میوینن تا یه مردی، ری پتو خوسیده، و دس و پاشه از پتو، انداخته صحرا، از مشاورلش میپرسه که ئی مردک، چطوریه؟، ئی مردکم مثه او مردکه؟، مشاورله پادشاه میگن، ئی مردک، نه به خونواده اش کمک می کنه نه به مملکت.
 پادشاه، دستور میده، خیلی با احترام، دس و پای مردکه، جمه جور کنن و بندازن ری پتو، و به راه خودشون ادامه بِدِن و بِرِن، ولی ئی مردک که ری پتو خوسیده بیده، فکر میکنه که سپاه پادشاه، میخوان، یه کاری کنن که طلا و اشرفی کمتری، گیره مردک بیا، و  خوشه به خو میزنه ، و  اجازه نمیده که مامورله پادشاه، دس و پاشه، جم و جور کنن و بندازن ری پتو، پادشاه هم که مقاومت ئی مردک میوینه، میفهمه که ئی مردک خوشه زده به خو و تکون نمی خواره، دستور میده تا ری دس و پاش، سنگ خیلی گتی بیلن، تا نتره تکون بخواره و درس عبرتی وآوو، سی بقیه و تا یاد بگیرن، که حد و حدود خوُشونه، بفهمن و پاشونه از گلیمه خوُشون، درازتر نکنن و هیچوقت،خوُشونه به خو نزنن.
از قدیم گفتن، ادمی که خو رفته، ویمو بیدارش کنی، ولی کسی که خوُشه، به خو زده، نویمو بیدارش کنی و پیشنهاد می کنم تا سنگ گوتو، ریمون پَل نخوارده، از خو رآس وآویم و یاد بگیریم که  سی رسیدنه به اهدافمون، باید تلاش کنیم البته تلاشه هدفمند، و خومون، مشکلاته، خومونه، حل کنیم ومنتظر، و یا بهتر بگم معطله کسی نمونیم تا بیا، مشکلاتمون حل کنه. و به همین خاطر توصیه می کنم:
-    یاد بگیریم پامونه از گلیمه خومون، درازتر نکنیم
-    یاد بگیریم برای زندگیمون، تلاش هدفمند داشته بوییم
-    یاد بگیریم برای بیداریمون، تلاش کنیم
-    یاد بگیریم خودمونه به خو نزنیم
-    یاد بگیریم که اگه، خومونه به خو زدیم و کسی خواست، مانه از خو بیدار کنه، وش اجازه بدیم، مانه از خو، بیدار کنه ( در هر سطحی که بوییم، از بالا تا دومن)!!.
-    یاد گرفتنه ، یاد بگیریم.
-    بیدار شدنه، یاد بگیریم
-    یاد بگیریم، خیلی خوبه!!!!!!!!
-    البته پادشاه با درک بالا هم، یه نعمتیه بخدا ( خوش به حال اونایی که از ئی نعمت، بهره مند هِسِن- ایشااله، یکیشم، گیر ما بیا، البته اگه طلا و الماس نداشت، اشکالی نداره، ولی همی که درک خوبی داشته باشه، یه دنیایی می ارزه)!!/ج