بخش اول: نمکو
سی مراسم عزاداری، رفته بیدم مسجد محله مون، تا پی زاغو، تو مراسم سینه زِنی شرکت کنیم، مراسم که تموم وآوی، سی زاغو گفتم، بیو تا بریم خونه عبدو اینا، مثه ایکه حلیم دارن. زاغو گفت، بریم، همیطر که از در مسجد، صحرا ویمیدیم، دیدم تا خیابونه دِمِه در مسجد، وآویده مثه تلنگون، زاغو گفت، نمکو، گفتم بله، گفت نمکو، چه وآویده؟! سیچه ایقه خیابون، چپل وآویده، و پر لیوانه یه بار مصرفه، گفتم حتمن، شروت نذری دادنه و مردمه شهرمون هم، بعد ایکه، شروتشون خاردنه، به جای ایکه لیوانل شونه بندازن تو سطل آشغال، انداختنه وسط خیابون  و رفتنه خونه شون.
یه پلاستیک گتی ورداشتیم، خوم و زاغو، هرچی لیوان و آشغال دمه در مسجد بی، جمع کردیم و دِرِشه بسیم وُ نهادیمش، تو سطل آشغالی. خلاصه رونه وآویدم تا بریم خونه عبدو اینا، تو مسیر که میرفتیم، دیدم، تا خیلی از همساده یلمون، حلیم دارن و می خوان، نذرشونه، ادا کنن. زاغو گفت، نمکو، گفتم بله، گفت، امشو تو شهرمون، خیلیا، نذر کردنه که حلیم درس کنن، کی میتره، ئی همه حلمیله بخواره، و صوا صب خیلیشون، خراو ویمو و کسی نمی خوارشون. گفتم زاغو، همه میخوان تو ده شو اوله محرم، نذرشونه ادا کنن و کاشکی، یه مرکزی ، ری نذری مردمه شهرمون، نظارت میکرد تا نذری مردم، با کیفیت خیلی بهتری انجام وآوو و ایطری، مثه لیوانه شروتی دمه در مسجد، ایقه محیط زیستمون کثیف نوآوو و سلامتیه مردمه شهرمون، به خطر نیفته.
همیطر که می رفیتم، زاغو گفت، نمکو، گفتم بله، گفت که مو، از بچگی، دلم می خواسه که تو خونه مون، غذای نذری دُرُس کنیم، ولی هیچوقت شرایطش، سی مو و خونواده مون جور نویمی، سی محضه ایکه، وضعه مالی مو و خونواده مون، خیلی خوب نیسه تا بتریم، مراسم غذای نذری، تو خونه مون برپا کنیم، وش گفتم، زاغو ، گفت بله نمکو، گفتم خیلی دلت میخوا، که مراسم نذری داشته باشی؟ زاغو گفت، ها، خیلی دلم می خوا، وش گفتم سی مراسم نذری، حتمن لازم نیسه که وضعه مالیت خوب باشه، فقط لازمه که، وضعه فکریت خوب باشه!!!!!!، زاغو گفت، ئی وضعه فکریت، خوب باشه، یعنی چه!!؟
گفتم، سیت، چندتا پیشنهاد دارم و هرکموشونه، که میتری، انجام بده تا بطری به آرزوت برسی و ایسو، پیشنهادله مو، اینه که:
1-نذر کنی، یه روز که سی گردش، رفتی صحرای شهرمون، یه کیسه ای هم، پی خوت بیری، و هرچی آشغال دیدی جمع کنی و پی خوت بیاری تو شهر و یه جای درسی، تحویلشون بدی.
2- نذر کنی، امسال تو مصرف آب، برق و گاز، صرفه جویی کنی.
3- نذر کنی، ورزش کنی.
4- نذر کنی، غذای سالم بخواری( مثلن، نوشابه و غذای چَروِچیل، نخواری)
5- نذر کنی، تو شهر یا صحرای شهر، آشغال نریزی.
6- نذر کنی، به آدمل و محیط زیستمون، احترام بذاری.
7- نذر کنی، کتاب بخونی و هر وقت، رفیقلته دیدی، یه مطلب قشنگ و اخلاقی، یادشون بدی
...
وش گفتم، بازم بگم، زاغو گفتم نه، دیه فهمیدم باید چه بکنم و ئی کارلی که گفتی، نیازی به پیل نداره و ای فکرمونه دُرُس کنیم، هم، خیر ئی دنیا نصیبمون ویمو و هم خیر آخرت.

بخش دوم: پارسا(نمکو به زبان دیگری!!)
تفکر پرچالش ترین، موضوع تاریخ بشری بوده و همچنان خواهد بود و وقتی یک موضوع، آنقدر مهم  و پرچالش است ضروریست که ما نیز به منظور جلوگیری از افتادن به دام عادت های کشنده!!!!!، گهگاهی، تفکر و اندیشه خود را به چالش بکشیم و به عبارتی آشنازدایی نماییم. و همان طور که در داستان نمکو بیان شد خیلی از ما، هنوز فکر می کنیم که صدقه دادن فقط باید به صورت پولی و عزاداری باید به صورت غذاداری!! باشد و فراموش می کنیم که حتی یک لبخند ساده و به جا، می تواند به انسانها زندگی، ببخشد و آنها را خوشبخت نماید ولی در هر شرایطی، نباید از حوزه اخلاق، پا را فراتر بگذاریم و نگذاریم، بی اخلاقی در جامعه گسترش پیدا نماید.
((حضرت محمد (ص) می فرمایند: یک ساعت تفکر، بهتراز 70 سال عبادت است))
ولی طبق برداشت من ،خیلی از انسان ها، تفاوت بین یک ساعت و 70 سال راتشخیص نمی دهند و فکر می کنند که، یک ساعت، خیلی بیشتر از 70 سال است، و به همین خاطر، برای اینکه، ذاتن، آدم های ، تنبلی هستند، و تشخیص نمی دهند که یک ساعت، خیلی خیلی خیلی ... کمتر از 70 سال است، و حدس میزنند که، 70 سال، از یک ساعت، کمتراست!!!!!!، به همین خاطر، تصمیم میگیرند، کاری که آسانتر می باشد را انجام بِدهند و از یک ساعت تفکر، غافل می مانند و نتیجه اش،این می شود، که. ما می مانیم، با گمشدۀ، فراموش شده ای، به نام تفکر!!!!!!!....

اندیشه را، اندیشه کن
پرده بردار وُ بیا،چهره نما
ظلم، نکن، هم به خود وُ
هم تو به ما، توبه نما
که در این درگه عشق
زهد و ریا
وصله ناجور زمان است
تو بجو، مهر و وفا، صدق و صفا
...
اندیشه را، اندیشه کن!!
فکری برای ریش، نَه
اندیشه ای، در ریشه کن!!
اندیشه ها مرداب شد
جاری بشو، نهری برای بیشه کن
بازم برای نو شدن، با خود شدن
خرمهره ها را واگذار
گوهر درون کیسه کن
دستی گذار بر این دلم
کاغذ، قلم را چشمه کن
چشم و دلت، آیینه کن
مرهم برای سینه کن
اندیشه ای، جانانه کن
اندیشه را، اندیشه کن!!