بنام خدا
بلبل و سـوار ناشناس

رفته بودم با محبّان  کربلا

پای بوسی خامس آل عبا

خَاکِ قَبرشْ را نمودم تُـوتیـا

تا شـود برچشم دردِ من دوا
هم حبیب و هم علِـّیِ اصغرش

هم ظُهَیْر و هم علِـّیِ اکبرش

قاسم و هفتـاد تن از شاهدان

جمله زائر، درمیان عاشقان

حضرتِ عبّاس و آن مهر و وفا

پایْ بوسی کرده بودیم از صفا

روزی بـا زوّار رفتـم علقمـه

تا کنم یادی ز شُور و همهمـه

نَخلِ سبزی دیـدم آنجا استوار

بلبلی بر شاخه اش میخواند زار

ازصدای ناله اش گریان شدم

ناخودآگه همچو اونالان شدم

گفتم ای بلبل: چرا در ناله ای

 بهرچه غمگینی و هم واله ای

گفت: نالان بهر سقّائی جوان

کشته شد نزدیکِ این آب روان

گفتم ای بلبل: بیا محض خدا

داستانش را بگو با صد نوا

گفـت آن بلبل: ز قولِ عاشقان

کـه شنیـدم من زخیل بلبلان

بلبلـی تشنه بُـرون از آشیـان

بـود خود دنبـال آبی پر زنان

رفـت بر نخلـی کنـار آب، او

تا شود از آبِ شط سیراب، او

آب دیدی مثـلِ دریـا موج موج

خیلِ مرغابی به رویش فوج فوج

هم چرنـده هم پرنده روزو شب

تر نمود از آب دریـا کـام و لب

آبِ بس شیرین و هم صاف و زلال

بر همه یْ مردم مباح و هم حلال

گفته می شد نامِ آن شَـّطِ فرات

کاندر این  دنیـا بـه از آبِ حیات

گفت آن بلبل: که در آن گیرو دار

جنگ و دَعوایی بدیدم آن دیـار

ظهرعاشورا ولی بعداز نماز

راد مردی کم نظیـرو یکّـه تاز

مثل شیری بود و تنهائی به باغ

خیلِ روبَه در پیَش اندر سراغ

بود پر هیبت وَ بر اسبـی سـوار

مَشْک بردوشش ولی امیـدوار

تُند می رفت سویِ شّطِ پُر ز آب

تا که مَشکَش پر کند از نهـرِ آب

یک عَلَم بردوش و شمشیری به کف

مرکبش شَیهـه زنان سویِ هـدف

صورتشْ پُـر نـور ماننـد قمـر

یک ملَک بودیّ و بهتر از بشر

قَـّدِ سروش با شکوه و با صفا

درجَبینـش معنیِ اهـلُ اْلوَفا

نورحق درصورتش بُد آشکار

هیبتش چون حیدر دلدل سوار

نخلها بهرش نمودی سر فرود

آبها بهرش نمودی هی سجود

جای سجده برجبینش آشکار

ذکر اللّـَه برلبانش ماندگار

چون نشستی روی زین و دوش اسب

هردو زانو بود نزد گوش اسب

هردو تا لب خشک مثل روزه دار

جان به کف اندر رهِ پروردگار

گـر درآوردی دو پارا از رکاب

می رسیدی پای بر روی تراب

همچو اُو هرگز ندیدم قهرمان

مثل او کُـو پهلوانی در جهـان

خوب دیـدم رانْد درشَـّطِ فرات

مَشْک را پُر کـرد از آب حیـات

هردو کف پُر کرد از آب روان

تا خنک سازد لب خشکش ازآن

بُـرد بـالا  تـا کنـار هـر دو لب

لیک لب تشنـه بُرون شد خشک لب

زیرِ لب میگفت مولا تشنه است

من نخـواهـم آب تـا روزِ الست

من علمـدارم وَ سقّا، یاحسین(ع)

من وفا دارم به هرجا، یا حسین(ع)

هردو چشمش بود آن دم پر ز آب

یـاد می کـرد از وصیّـتهـایِ باب،

که حسینم را درآن گرما وَ سوز

یاریَش کن درتمام  شب وَ روز

گفت آن بلبل چه رمزی هست این

که ننوشد آب سـرد این نـازنین

ای خدا بیدار هستم یا که خواب

آفـرین بـر ایـن دلیـرِ بوتراب

هیچ کس نادیده این را در جهان

سـاقـیِ لب تشنـه بـر آبِ روان

بـاز دیـدم آن رشیـدِ سرفراز

تاخت سوی دشمنان با رویِ باز

یکّه و تنهـا و دشمن بس زیاد

جمله بر باطل، ولی او سویِ داد

آن سـوارِ بـی بدیـل و بی نظیر

حمله می کردی به دشمن مثلِ شیر

بسکه صولت داشت اندر کارزار

دشمـنان از هیبَـتش اندر فــرار

اسب می تازاند بین نخل و باغ

خیمه هائی را گرفتی خود سراغ

دشمنان هم از سرِ کین و عنـاد

بر سرِ راهش کمین کردی زیـاد

مردمی شمشیـر زَن درآن زمان

جملگی پنهان شده در آن مکان

ناگهـان دیدم یکی شمشیر زن

پُشتِ نخلی شد بُرون با مکرو فن

دستی از دستانِ آن مـردِ  رشید

قطع کردو ناگهـان گوشم شنید،

که بگفتی آن دلیـرِ پیل تن

قطع گردد گـر دو دستانم زتن،

تـا نفَس باشد وَ جانی در بدن

حـامیِ دینم وَ امام زمَن

بـاز دیـدم دشمنـی را از یسـار

قطع کردی دست آن مرد سوار

تـا جدا گردید دستانش زکین

مَشْک  بادندان گرفت آن نازنین

گفت: اَی اسبِ نجیبِ  تُند رَو

سویِ خیمه هم بتـازو هم بُدو

این گـره با دست نا گردید باز

بلکـه با دنـدان نمـایم بازِ باز

نـاگهـان تیـری بیـامـد ازکمین

زَد به مَشک و ریخت آبش بر زمین

مَشک را چون پاره دیدی آن زمان

گشت نـا امّیـد نـاگــه آن جوان

ماند سرگردان و حیران آن سوار

بی دو دست و مشکِ پاره، آن دیار

رویِ مرکب بی قرار آن پهلوان

تیر آمد زَد به چشمش ناگهان

خواست با دستش درآرد تیـرِ کین

سر نهادی ناگه بر قُرپوسِ1 زین

هـردو  زانو را رساندی نزدِ سر

تیـر را بیرون کشیدی از بصر

دشمنانی کـه بُدند انـدر فرار،

آمدنـد اطـرافِ آن گُرد سوار

خنجرو شمشیرو گرزو سنگ و تیر

می زدند از هر طرف بر این امیر

ظالمـی زد یک عمـودی آهنین

بر سرو فرقش، که افتادی زمین

چون نبودی دستِ آن مردِ دلیر

رویِ سر افتاد از اسبش به زیر

اندرآن دم  اینچنین دادی ندا

که بیـا اَدْرِکْ  اَخا ، اَدْرِکْ  اَخا

ناگهـان دیدم امامی  پر ز نور

آمد و  دشمن ازآنجا کرد دور

روی اسبش جست پائین باشتاب

هرکه اورا دید قلبش شد کباب

رأسِ پرنورش نهـاد ی رویِ پا

گفت اَی قربـانِ این قـّدِ رسا

ازدو چهره رفته بُد بالا نقاب

 آفتـاب آمـد کنــار مـاهتـاب

هردو دَستش از زمین برداشتی

 مثلِ قـرآن رویِ سـر بگذاشتی

بوسـه می زد آن دو دستان را زیاد

دستِ بابا را هـم آوردی  بـه یـاد

دست خود بگذاشت بر روی کمَرْ

قامتش خَم گشت و گفتی اِنْکَسَرْ2

داد می زد پشت من اکنون شکست

چـاره یِ کار از برَم  اکنون برفـت

پـاک میکـرد آن ولـّیِ کردگار

خون سرخ هردو چشمانِ  برار

خواست تا آن شیرِ زخمی را امام،

سـویِ طفلانش برد انـدر خیـام 

گفت: آن جانبازِ بی دست و علَم

قـامت من را نبر سویِ حـرم

وعده دادم من به خرد و هم کبیر

قـولِ آبـی،  بهـر طفلان صغیـر

آبِ مشکم ریخت در این کار زار

آبرویـم حفـظ کُن اَی شهـریار

هم نداننـد دشمنـان و ناکسـان

کـه برادرکُشته گشتی این زمان

گر عـدو فهمد علمـدار تو نیست

بهـرتو روزو شبان باید گریست

چونکـه بلبل این فداکـاری بدید

سویِ خیـلِ بلبـلانش پر کشیـد

هرکه بلبل دید، می نالیـد زار

اشک می بارید چون ابر بهار

1- کوهه یِ زین اسب
2- امام حسین(ع): الآن اِنْکَسَر ظَهْریٍ وَ قلّت حیٍلتی

اوّل محّـرم الحـرام 1433 ه ق برابر با ششـم آذرماه1390 ه ش 

  بنـدر بوشهـر: سیّـد حسن شجاع