سید مرتضی کراماتی:

از عمر شوراهای اسلامی شهر و روستا که در  نهم اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۸ و بعد از روی کار آمدن سید محمّد خاتمی بعنوان رئیس جمهور  شکل گرفت بیش از 15 سال می گذرد و این اصل جا مانده از قانون اساسی جمهوری اسلامی که وعده ی انتخاباتی جناب ایشان بود، با شکل و شمایل امروزی بعنوان نهادی مردمی در همه ی شهرها و روستاها با مشارکت مردم و نظارت دستگاههای متولی بخصوص وزارت کشور تاسیس گردید و حرکتی نو و رو به رشد در معادلات سیاسی اجتماعی جامعه شکل پذیرفت و گامی مهم ضروری و اساسی در کم شدن فاصله ها چه در بحث انتخاب مدیران محلی و مدیریت و چه در بحث خدمت رسانی به مردم را موجب گردید و در هر شهر  و روستا به فراخور جمعیت تعدادی بعنوان اعضای اصلی و علی البدل از سوی مردم انتخاب گردیدند.

 نفس مشارکت و سهیم بودن مردم در تصمیمات، بخصوص مسایل عمرانی و فراهم آمدن خدمات رفاهی امری حیاتی است تا در بوجود آمدن فضا و امکانات و زیر ساختها خود مردم هم طرف مشورت قرار گرفته و هم مجری و ناظر امورات باشند و هم در بحث حفظ و نگهداری از اموال کوشا باشند. هر تشکل و نهادی بر اساس تقسیم کار همانند چرخ دنده ماشین نقشی دارند تا این چرخ به حرکت در آید و ماحصل این حرکت ، نتیجه ای را حاصل نماید همانند یک خانواده که بر اساس اصول اولیه پدر و مادر و فرزندان در جایگاه خود وظیفه ای را دارند و هیچ برتری مادی در میان نیست بلکه تجربه و دو پیراهن بیشتر پاره کردن ، نظارت بر امورات و فرمان دادن برای زندگی بهتر ، سلسله وار نهادی همانند خانواده را موجب می گردد و این بزرگ و کوچکی به مرور زمان و نوشدن لیل و نهار چرخه ای را تشکیل می دهد که فرزند امروز پدر و مادر فرداست و رقابت بزرگی و کوچکی تنها وسیله و فرصتی است برای کسب اندوخته ها ی تجربه برای مدیریت فردا.

در بحث شوراها هم باید چنین باشد یعنی رئیس و نائب رئیس و منشی و خزانه دار به تعبیری امانتی است که باید بنحو احسن هرکس در جایگاه خود ، بدان عمل کند و بر اساس شرح وظیفه ، گوشه ای از کار را به سرانجام برساند تا نظر و رای و عملکرد و در واقع صدای واحدی بعنوان شورای اسلامی در جامعه بروز کند و شنیده شود  و ماحصل طرح و اندیشه و تصویب از نظر قانون بعهده و وظیفه ی شورا و اجرای آن در روستاها بعهده ی دهیار و در شهرها بعهده ی شهرداری است که فرایند انتخاب این دو مسئول هم با رای و نظر همان شوراست و در یک نگاه ، تابلوی خدمتی زیبایی ترسیم  می شود که تصمیمات کارشناسانه و مدبرانه با درک موقعیت زمان و مکان و اعتبارات ، حرکت خوب و عملکرد خوبی را در بردارد و در غیر اینصورت بی اعتمادی در بین مردم و جامعه را موجب می گردد. و چه بسا طرح و برنامه های نو و جدیدی که در قانون نیامده اما شکل گیری آن هدف مبارکی را بدنبال دارد که بنحوی مشارکت و دخالت آگاهانه ی مردم در تحقق خواسته های شورا را در بر دارد که بعنوان مثال بحث شکل گیری کمیسونها ی مختلف با عضویت افراد خبره همان فن و هنر یا تشکیل شهردار محله ها در شهر بردستان که بعنوان حرکتی نو در استان بوشهر شکل گرفته و دیگر شورا ها نیز  می توانند باچنین ایده هایی به اهمیت نقش شوراها و اعتماد مردم و جامعه به شوراها گام بردارند.
 اما در بحث انتخاب هیات رئیسه و اتفاقات حاشیه ای برخی از شوراها که بیشتر به بازی کودکانه می ماند، تاملی لازم است و این تنها مختص یک شهر و یک روستا نیست چه بسا در کلان شهرها که به ظاهر احساس برتری از نظر موقعیت و فرهنگ با امکانات گسترده به بقیه شهرها و روستاها دارند و به تبع آن در شوراهای کوچکتر نیز اتفاق افتاده و  می افتد و فضای شورا که فضای قانونی و بر اساس نظم برنامه ریزی شده گاهی شاهد جریاناتی هستیم که زیبنده نیست و آدم میماند که این دعواها و نزاع ها برای چه و به خاطر چه و برای که بوجود می آید.

اگر هدف خدمت است که باید در فضایی سالم و دوستانه باشد و اگر برای قدرت و کسب مال است همان روز اول بایستی افراد در هنگام تبلیغات انتخاباتی این را با مردم در میان بگذارند نه اینکه با شعار خدمت وارد شوند و  بعد از کسب اعتماد مردم ، شورا را محل ارتقا ء مسایل مالی و حتی جناحی خود قرار دهند.

آمار و اخبار این روزهای اکثر سایتها و پایگاهها و جراید خبری در کشور ، بازتاب حرکات ناشایست و نازیبای برخی از شوراهاست که محلی برای جدل و بحث قدرت گردیده و ای کاش پسوند اسلامی نداشت تا اسلامیت زیر سوال نمی رفت.  فلسفه وجودی شوراها تلاش برای خدمت به همنوعان است و ای کاش کسانیکه قصد ورود به این  نهاد مقدس دارند همانند همان روزهای تبلیغات که با شور و حرارت از خدمت بی مزد و تلاش برای آبادانی و وقف وقت و نیروی خود برای کار داد  می زدند ، امروز با عقب گردی به آن زمان، وجدان خود را قاضی کنند که کجای راه ایستاده اند و آنگاه به یقین خواهند رسید که چه کرده اند و چه نمره ای را بخود خواهند داد و بر مسئولین امر و دستگاههای نظارتی است که برای تشویق ، شوراهای خدمتگزار  و شوراهایی که بوی صلح و صفا و صمیمیت و تلاش و مجاهدت برای کار و خدمت به مردم از آن شنیده و دیده می شود را شناسایی کرده و تفاوت شوراها در اینگونه انتخاباتها را بعنوان نمونه و الگو به جامعه معرفی کنند و ای کاش فرایندی بود که صلاحیت و رد صلاحیت برای دوره های بعد شوراها را همین نوع برخوردها و حال فعلی اعضای شوراها را ملاک قرار میداد تا مردم هم با اعتماد بیشتر ، در تحقق این نوع شوراها به صحنه می آمدند.