اسماعیل حسام مقدم:

این چند جمله را با هم بخوانیم:

"من دیروز صبح با حضور در بین سالمندان در سرای سالمندان برازجان لحظات صمیمانه‌ای را با ایشان سپری کردم و برای آنان آرزوی سلامتی و نشاط کردم. لازمه تقویت اخلاق مدنی در جامعه، توجه به کسانی چون سالمندان، کودکان، معلولان، بیماران و ... هست. امیدوارم که در هر موقعیتی بتوانم دیداری با آنها داشته باشم... در این دیدار با هم کلامی با پدران و مادران سرزمینم، مشکلات آنان را درک کردم و امیدوارم که بتوانم در ایجاد آرامش بیشتر برای آنان، باافتخار گامی بردارم."

و  همچنین:

"من امروز به همراه خانواده به دامان طبیعت رفتم و با حضور درکنار شهروندان دشتستانی، علاوه بر اینکه عیدنوروز را به آنان تبریک گفتم، توجه آنان را به حفظ محیط زیست و فضای سبز جلب نمودم. البته همچنان این دیدار در سطح شهرستان ادامه دارد و قصد دارم که در دیگر نقاط شهرستان نیز در جمع مردم حضور بیابم و مهمترین اصل زیستن در جهان امروز را که همانا حفظ محیط زیست هست را در این روز طبیعت (سیزده به در) به ایشان یادآور شوم."

این ها جملاتی گزارش گونه از دکتر ارسلان زارع؛ فرماندار دشتستان هست که در صفحه فیسبوک خود به همراه چندین تصویر از دیدارها قرار داده است.

آن چه که از درون سطور و عبارت های گفته شده برمی آید؛ توجه عمیق و استراتژیک یک مدیر دولتی به مقوله "کنشگری مدنی" هست. کنشگری مدنی با خود مسئولیت سنگین توجه به "دیگری" را به همراه می آورد؛ حال این "دیگری" می تواند سالمندان خاموش یک جامعه باشند و یا محیط زیست و اکولوژی یک منطقه. آن چه که در این "کنشگری مدنی" بسیار حائز اهمیت هست این نکته می تواند باشد که همه این فعالیت ها در راستای یک برنامه استراتژیک و بلندمدت طراحی شده باشد. آن چه که نویسنده امیدوار است این مقام مسئول، توجه خویش را به آن جلب نماید و برای تداوم و انسجام بیشتر این کنشگری مدنی که تا این جا صرفن فردی بوده است، در آینده امکانی به وجود آید تا مجموعه ای از نهادهای مدنی / تشکل های غیردولتی / نهادهای امور خیریه / ان جی او های جوانان و... نیز به همراهی و مشارکت در این کنشگری های مدنی بپردازند.

آن چه که می توان ناگفته های عبارت مذکور نامید، چه بسا این مساله بسیار مهم و حیاتی باشد که بالاترین نماینده دولت، همه ی شهروندان را به طور غیرمستقیم به سمت "کنشگری مدنی" فرامی خواند. توجه به این نکته هست که مسئولیت "شهروند" بودن با "کنشگری مدنی" همراه هست و نمی توان شهروند بود اما نسبت به "دیگری" بی تفاوت بود. به زعم نویسنده توجه به این نکته بسیار ضروری خواهد بود که هرکدام از ما؛ تک تک مسئولیت داریم که نسبت به محیط زیست، نسبت به حقوق سالمندان، کودکان، حاشیه نشینان شهری، مهاجرین، معلولین، کارگران و... حساس باشیم و میزانی از زمان روزانه امان را به آنان اختصاص دهیم. جهت حل  برخی امور اجتماعی که با خود مساله و آسیب به همراه می آورند، نمی توان همه مسئولیت را بر دوش دولت و نهادهای رسمی انداخت بلکه چه به صورت فردی و یا چه به صورت گروهی باید گام در راه رفع و التیام بلندمدت آن ها  نهاد.

آن چه که شاید بتوان در این جا به عبارات مذکور اضافه نمود، این مورد هست که در سطح مدیریت کلان شهرستان دشتستان با  نشانه هایی از "کنشگری مدنی" روبه رو هستیم و اگر خواسته باشیم این وجه مدنی را در سطح جامعه گسترده نماییم، لاجرم باید تمهیداتی قانونی اندیشیده شود تا فعالیت و کنش مدنی انجمن های غیردولتی / ان جی او های مدنی / گروه های خودجوش مردمی و ... تسهیل شود و گرفتار فرآیند زمان بر و فرسوده کننده بروکراسی اداری نشوند. آسیب های جدی و عمیقی در جامعه امروزی مان قابل مشاهده هست که آن چه که می تواند التیام و مرهمی بر آن باشد، چه بسا فعالیت های مسئولانه "کنشگران مدنی"  در سطح جامعه باشد.

آن چه که از "کنشگری مدنی" فرماندار جدید دشتستان، می شود سراغ گرفت، با خود می تواند "هوای تازه" ای به زعم احمد شاملو به ارمغان آورد که البته به شدت وابسته به تداوم گروهی این کنشگری مدنی در بلندمدت می باشد. /ح