جامعه مدنی زمانی وجود می آید که طبقه متوسط جامعه توان و امکان تشکل داشته باشد و بتواند در عرصه ها و حوزه های مختلف اجتماعی با حاکمیت و قسمت توده ای جمعیت کشور ارتباط داشته باشد.
پس آزادی اولین نیاز برای ایجاد وتشکیل جامعه مدنی است. آزادی در همه ی عرصه ها و نیز آزادی قبل از بیان و آزادی پس از بیان .
دومین ضرورت برای تشکیل جامعه مدنی موظف بودن همگان بویژه دولت و حاکمیت به پاسخگو یی به سوالات و ابهامات است که در جامعه مطرح می شود. زیرا بدون وظیفه مند بودن مسئولین به پاسخگویی، وجود آزادی گرچه بی ثمر نیست و به روشنگری می انجامد ولی مردم را به جان هم می اندازد و امنیت جامعه را نیز به هم می زند. دلیلش هم این است که اساس جامعه مدنی قانونمندی است و این موارد سه گانه در جامعه ما کاملا غیر قانون مند است .
پس سومین ضرورت جامعه مدنی وجود امنیت اجتماعی است تا آنهایی که با قدرتند نتوانند به آنها که منتقد قدرتند تعرض نمایند.
خلاصه اینکه چالش اصلی جامعه ما برای تبدیل شدن به جامعه مدنی نبود هماهنگی و همکاری نهادینه شده ی آزادی مردم ، پاسخگو بودن مسئولین و امنیت اجتماعی است.
یعنی اینکه هر سه به نوعی در جامعه وجود دارد ولی نه در همکاری نهادینه شده و بی طرف ، که در بعضی موارد اینها در مقابله با هم عمل می کنند و ابهامات و مشکلات را بیشتر می نمایند. زیرا در جامعه ما که سالیان درازی حضور فرهنگ مستبد و خودکامه را تجربه کرده است، پاسخگویی که بیشتر وظیفه مسئولین است. مخصوص افراد غیر دولتی و آحاد مردم شده است و آزادی و امنیت که باید برای عموم مردم باشد ، بیشتر به حاشیه های امنی برای مسئولین تبدیل شده است.
در نتیجه هر قدر که مردم و مسئولین در جامعه آمادگی لازم برای قبول قانون و پاسخگویی را بیشتر داشته باشند چالشها برای تبدیل شدن به جامعه مدنی کمتر و هر قدر این آمادگی کمتر باشد چالشها بیشتر است. به همین دلیل است که در جوامع شهری آمادگی بیشتری و در جوامع روستایی یا هر جا که فرهنگ روستایی سلطه ی بیشتری داشته باشد ، این آمادگی کمتر است .
استان بوشهر هم از این امر مستثنی نیست و به جز بندر بوشهر که روحیه حاکم برآن تجاری  سنتی و فرهنگ محله ای است ، مابقی نقاط استان روحیه حاکم و نیز فرهنگ مردم در تضاد با جامعه مدنی است، هر چند که انتخاب آنها که معمولا در تضاد با دولت های وقت است و انتخابی در جهت جامعه ی مدنی هم باشد ولی در زمان عمل و اقدام، همکاری در سطح بسیار نازل خواهد بود. یعنی اینکه فرهنگ ما ایرانیان به ویژه در مناطق روستایی ، فرهنگی خودمحوری ، خود رایی و مستبدانه است و قرابت چندانی با جامعه مدنی که قانون محوری و پاسخ گویی است ندارد. اضافه برآن به دلیل اینکه از انقلاب سفید به بعد و بویژه  پس از انقلاب اسلامی مهاجرت روستائیان به شهرها بسیار بی رویه انجام شده وتعداد شهر نشینی اولیه از تعداد مهاجرین بسیار کمتر است .
 در شهرها نیز روحیه حاکم یا روحیه اکثر ساکنین آن روحیه ای روستایی و با فرهنگ روستایی و مستبدانه که خود سری در مقابل تبدیل شدن به جامعه مدنی است.