کد خبر: 27313 ، سرويس: مقاله
تاريخ انتشار: 27 اسفند 1392 - 07:45
همپای خیال

بوی علفزارهای تازه خیال مرا به کودکی های غریبم پیوند می زند، به دشت های پر از «شبدر» به «قصیل» های رقصان، به ضیافت شاپرک های سرمست. من اینجا، ایستاده ام ـ بر این ستیغ کوه ـ و گندمزارها همچون مخملی سبز، چشمهایم را نوازش می دهند و «گلزردها» این نوعروسان چمن ـ نگاه...

علی بحرینی:

بوی علفزارهای تازه خیال مرا به کودکی های غریبم پیوند می زند، به دشت های پر از «شبدر» به «قصیل» های رقصان، به ضیافت شاپرک های سرمست.
من اینجا، ایستاده ام ـ بر این ستیغ کوه ـ و گندمزارها همچون مخملی سبز، چشمهایم را نوازش می دهند و «گلزردها» این نوعروسان چمن ـ نگاه مرا می دزدند. برای لحظه ای خیال سرکشم مرا تا حوالی زادگاه سبزم سوق می دهد. دیگر در دشت های دیارم خبری از کسالت و کرختی نیست، دیری است مردمان شهرم سخت کوشیده اند تا دشت و دره را به هم دوزند و اکنون مزارع وسیع و پرطراوت چشم عابران را نوازش می دهد و این سوی تر، رود شکوهمند «مند» هنوز هم پذیرای شالوهای بال سپیدی است که فصل بهار به این سامان کوچ می کنند تا در ساحل رویایی این رود، خستگی را از بال هاشان برگیرند. من اینجا ایستاده ام و خیالم، کوه و کتل های آبادی را در می نوردد. اکنون لبریز کودکی دیر سالم. لبریز از خاطرات غبار گرفته ای که سال ها از من گریخته بود. لبریز جوزاران زیبای دشت های شمالی. لبریز نخل های بلندی که روزی خرماچینشان بودم. من اکنون سرشارم از بوی دریا و تصویر زلال ماهیگیران مهربان «بردخون».
من اینجا ایستاده ام و دشت های دشتستان پر از شکوفه های زرد و سپیدی است که مرا به ضیافت خود می خوانند . اینجا پر از طراوت باران های باروری است که صحراها را بسیار مرور کرده اند. دامنه های سبز ذهن مرا همچون قاصدکی محبوب تا جوار سبز نخل های پیر آبپخش می برند تا گندمزارهای کره بند، تا حوالی سرقنات و دستفروشان چهار فصل دالکی.
امروز، در این صبح زیبا که نور زرین آفتاب، مه صبحگاهیِ کوهپایه ها را آرام آرام برمی چیند و نسیم، خنکای مرموزی بر تنم می پیچد، یادها مرا به کرانه های بندر باستانی «سیراف» می برند، به سامان مردمان خوش لهجه «جم» به شهر شهرک های آهنین «کنگان» به ازدحام لنج های باری دیّر.
امروز مهار خیالم گسیخته است. بگذار از جوار مزارع سبز «کاکی» تا حوالی «خورموج» بتازد. بگذار از «خاییز» افسانه ای تا سرزمین «اهرم» از دیار دلیران تنگستان، از دلوار گذر کند.
اینجا پر از تنفس بهار است، لبریز آوای مرغان عاشق و خیالم مستانه از من می گریزد. لحظه ای در بازارهای داغ «گناوه» و «دیلم»، زمانی در کرانه سد عظیم رئیسعلی دلواری و شبانکاره. لَختی در انبوه نخل های «وحدتیه» و «سعدآباد» و گاهی در ساحل زیبای بوشهر.
چه بهار شکوهمندی! من عطشناکی مفرطم را در این بهار زدوده ام و اکنون بر ستیغ این کوه، خیال بازیگوشم مسافر نارنجستان های رود فاریاب و بوشکان است. مسافر ذرّت زارهای دهرود و کشتزارهای طلحه.
اکنون در سایه آفتاب، خیال خسته ام باز آمده است. دست دلم را می گیرم و بر دروازه کاروانسرای مشیرالملک در انتظار آمدن مسافری چشم به راه خواهم دوخت. مسافران بهار در راهند. /ح


لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/27313