
پروفسور کارلو ساکونه ـ استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بولونیا و مترجم آثاری چون دیوان حافظ، سوانح احمد غزالی، سیرالعباد سنایی، صد میدان خواجه عبدالله انصاری، منطقالطیر عطار و...
**فارسی و ایتالیایی دو زبان آهنگین دنیا**
اتحاد جنوب: پروفسور کارلو ساکونه ـ استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بولونیا و مترجم آثاری چون دیوان حافظ، سوانح احمد غزالی، سیرالعباد سنایی، صد میدان خواجه عبدالله انصاری، منطقالطیر عطار و...در مورد زبان فارسی می گوید:
هنگامی که ادبیات فارسی را میخواهم به دانشجویانم سر کلاس معرفی کنم همیشه اینگونه آغاز میکنم:
زبان هند و اروپایی به منزله خانواده بزرگی است که زبان فارسی و ایتالیایی دو زبان مهم از این خانواده بزرگ محسوب میشوند. زبان ایتالیایی در سمت غربی و زبان فارسی در سمت شرقی این خانواده جای دارد.
کلماتی که در هر دو زبان وجود داشته و دارای یک معنا هستند را برای آنها به عنوان مثال بیان میکنم مثل پادره (Padre) پدر، مادره (Madre) مادر و کلماتی که حتی دقیقا مثل هم هستند مثل کیه (چه کسی)، که و کلماتی هم هستند که نه تنها در زبان ایتالیایی بلکه در زبانهای اروپایی مثل انگلیسی دارای ریشه یکسان هستند مثل دختر (Daughter)، برادر (Brother).
زمانی که برای دانشجویانم در مورد برخی کلمات بکار رفته در اشعار فارسی مثل «بدنامی» صحبت میکنم دانشجویانم با حیرت متوجه میشوند که کلمه «بد» همان تلفظ و معنا را دارد که در انگلیسی آورده شده و «نامی» شباهت به کلمه (Nome) یا (Nomea) دارد.
اما شاید وجه تشابهی که بیشتر باعث حیرت میشود غنای آهنگین بودن و کیفیت موسیقایی بودن این دو زبان است چرا که ایتالیایی و فارسی مملو از حروف آوایی و مصوّت هستندکه قادرند حالتی آهنگین و جذاب به آنان ببخشند، درست برخلاف زبانهایی مانند عربی و آلمانی که زبانهایی سرسخت و خشن هستند. همین امر باعث میشود که از این دو زبان به عنوان زبانهای مناسب برای آواز خواندن یاد شود.
بیمورد نیست که در بین زبانهای رایج در اروپا، زبان ایتالیایی و در بین زبانهای رایج در خاورمیانه (حتی کمی دوردستتر مثل آسیای مرکزی و خاور دور) زبان فارسی، به عنوان زبانهای آهنگین شناخته شدهاند.
به خوبی میدانیم که آثار غزل ایتالیایی در همه جای دنیا از آمریکا گرفته تا ژاپن تدریس میشوند ولی این را هم به خوبی میدانیم که نوازندگان و خوانندگان ایرانی هم همه جای دنیا از استانبول گرفته تا چین، خواهان دارند. محمد اقبال، پدر پاکستان، غزلهای خود را به زبان فارسی میسرایید. همان غزلهایی که بعدا در سراسر هند که در آن زمان مستعمره انگلیس بود خوانده میشد./الف