کد خبر: 229630 ، سرويس: یادداشت
تاريخ انتشار: 28 آبان 1405 - 13:13
«لایحه‌ی دفاعیه‌ی سوگند»

اتحاد خبر - قدرت مظاهری : جناب آقای قاضی؛ سلام ... من سوگندم؛ دختری که دیگر فرصت نکرد بزرگ شود، عاشق شود، بخندد، برقصد، مادر شود و زندگی کند. اکنون از جایی با شما سخن می‌گویم که نه دیگر صدای گریه‌ام به گوش کسی می‌رسد و نه دست‌های‌کوچکم می‌توانند به دامانِ عدالت بیاویزند. تنها چیزی که از من باقی مانده، حقیقتی است که نباید زیر آوارِ سکوت و مصلحت دفن شود.جناب قاضی! من نه مرتکب جرمی شده بودم، نه به کسی آسیبی رسانده بودم و نه مستحق مجازاتی بودم که فردی به‌نامِ ،،پدر،، برایم انتخاب کرد. گناه من فقط دختر بودن بود ...

قدرت مظاهری

جناب آقای قاضی؛ سلام ...
من سوگندم؛ دختری که دیگر فرصت نکرد بزرگ شود، عاشق شود، بخندد، برقصد، مادر شود و زندگی کند. اکنون از جایی با شما سخن می‌گویم که نه دیگر صدای گریه‌ام به گوش کسی می‌رسد و نه دست‌های‌کوچکم می‌توانند به دامانِ عدالت بیاویزند. تنها چیزی که از من باقی مانده، حقیقتی است که نباید زیر آوارِ سکوت و مصلحت دفن شود.
جناب قاضی! من نه مرتکب جرمی شده بودم، نه به کسی آسیبی رسانده بودم و نه مستحق مجازاتی بودم که فردی به‌نامِ ،،پدر،، برایم انتخاب کرد. گناه من فقط دختر بودن بود؛ گناهی که هیچ‌یک از پیامبران الهی برای آن مجازاتی تعیین نکرده‌اند. آیا می‌توان پذیرفت انسانی که باید پناهگاه فرزندش باشد، به دلیل عنوان پدری، از پاسخگویی در برابر قتل او معاف شود!؟ آیا نسبتِ‌خونی می‌تواند خون بی‌گناهی را مباح کند!؟ آیا پدر بودن، حق مالکیت بر جان فرزند ایجاد می‌کند!؟
خداوند در آیه‌ی شریفه‌ی ۳۲ سوره مائده می‌فرماید: «مَنْ قَتَلَ نَفْسًا بِغَیْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِی الْأَرْضِ فَکَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعًا». این آیه، قتل یک انسانِ‌بی‌گناه را چنان بزرگ می‌شمارد که گویی تمام انسان‌ها به قتل رسیده‌اند. این تعبیر، صرفاً یک اندرز اخلاقی نیست؛ اعلام حرمت بنیادین جانِ انسان و هشدار به هر نظامِ‌حقوقیِ صالحی است که مبادا با عادی‌سازی قتل یک انسان، امنیت جان دیگران را نیز به مخاطره اندازد.
آقای قاضی؛ مگر پیامبر خدا در برابر زنده‌به‌گور کردن دختران خاموش ماند!؟ مگر قرآن در آیاتِ‌شریفه‌ی ۸ و ۹ سوره تکویر، با آن پرسش تکان‌دهنده، وجدان تاریخ را به محاکمه نکشید : «وَإِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ؛ بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ»؛ «و هنگامی‌که از دخترِ زنده‌به‌گور پرسیده‌شود؛ به‌کدامین‌گناه کشته شد!؟» من امروز همان دخترم که پس از قرن‌ها، دوباره باید در برابر همان جاهلیت پاسخ بخواهد. تفاوت فقط در این است که آن روز دختران را زیر خاک دفن می‌کردند و امروز بعضی از آنان را زیر عنوان پدرسالاری، تعصب و امتیاز قانونی، به قتل می‌رسانند!
جناب قاضی! ماده ۳۰۱ قانون مجازات اسلامی، پدر و اجداد پدری را از قصاص در قتلِ فرزند، مستثنا کرده است. من از شما می‌پرسم؛ آیا این استثنا نباید در پرتو اصولِ‌عدالت، کرامتِ‌انسانی، فلسفه‌ی‌قصاص و ضرورت حمایت از کودکان مورد بازنگری و تفسیر انتقادی قرار گیرد؟ هیچ رابطه‌ی خانوادگی نباید به مصونیتِ عملی در برابر جنایت تبدیل شود. حتی اگر قانون موجود، به موجب این ماده، مانع صدور حکم قصاص باشد، این مانع قانونی نباید به معنای پایان مسئولیت کیفری، اخلاقی و اجتماعی قاتل تلقی شود. ماده ۶۱۲ قانون مجازات اسلامی، در شرایط مقرر، برای قتل عمدی که به هر علت قصاص نمی‌شود، مجازات تعزیری پیش‌بینی کرده است. پس دست عدالت نباید به بهانه یک استثنا بسته بماند.
من از شما نمی‌خواهم معنای آیه را برخلاف موازین حقوقی توسعه دهید یا برای قتل من، به تعداد انسان‌های زنده، از قاتل، قصاص مطالبه کنید؛ بلکه می‌خواهم اجازه ندهید مفهوم عظیم این آیه به یک عبارت تشریفاتی تقلیل یابد. وقتی خداوند قتل یک انسان را در مقیاس حرمتِ تمام انسان‌ها قرار داده است، نظام قضایی نیز باید پیامدهای اجتماعی، خطر تکرار و اثر بازدارندگی برخورد با چنین جنایاتی را جدی بگیرد. قتل من فقط پایان زندگی یک دختر نیست؛ اگر قاتل به دلیل امتیازی قانونی از قصاص معاف شود و مجازات متناسب و بازدارنده‌ای نبیند، امنیت دختران دیگر نیز در معرض تهدید قرار می‌گیرد. خون من نباید به مجوزی نانوشته برای ریختن خون دختران دیگر تبدیل شود.
جناب قاضی؛ مصرانه و دردمندانه بعنوانِ نفسی از نفوسِ جامعه از شما می‌خواهم در رسیدگی به پرونده‌ی من، علاوه بر احراز قتل عمد و بررسی مسئولیتِ کیفری قاتل، موضوع حمایت از سایر کودکان، پیشگیری از تکرار این جنایت و ضرورت اصلاح ماده ۳۰۱ را نیز به‌عنوان مسئله‌ای فراتر از یک اختلاف خانوادگی مورد توجه قرار دهید. همچنین خواهان آنم که در چارچوب اختیارات قانونی، بالاترین مجازات قابل اعمال برای قاتل، تعیین شده و مطالبه‌ی اصلاح قانونی که میان جان فرزند و دیگر انسان‌ها چنین تمایزی ایجاد می‌کند، به مطالبه‌ای جدی در نظام عدالت کیفری تبدیل شود.
آقای قاضی؛ من سوگندم؛ اما یقین دارم آخرین دختری نخواهم بود که به دست پدرش کشته می‌شود، مگر آنکه جامعه و قانون تصمیم بگیرند این چرخه را متوقف کنند. اگر امروز عدالت نتواند مدافعِ خون من باشد، فردا چه کسی می‌تواند از خونِ سوگندهای دیگر دفاع کند!؟
جناب قاضی! من دیگر به زندگی بازنمی‌گردم؛ اما هنوز می‌توان کاری کرد که دختران دیگری به جای من زنده بمانند. من از شما فقط رسیدگی به یک پرونده را نمی‌خواهم؛ من محاکمه‌ی یک تفکر را می‌خواهم؛ تفکری که گمان می‌کند پدر، مالکِ جانِ دختر خویش است.
و آخرین پرسشم را پیش از فرا رسیدنِ رستاخیز، از شما و از همه‌ی نفوسِ آگاه و بیدارِ جامعه‌ام می‌پرسم؛ «بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ؟» «به کدامین گناه کشته شدم؟»

آقای قاضی؛ آقای قاضی؛ آقای قاضی .......

لينک خبر:
https://www.ettehadkhabar.ir/fa/posts/229630