
اتحادخبر - محمد حیاتی :این روزها هر طرف را نگاه میکنی، همه از مردم حرف میزنند؛ مردم چنین میخواهند، مردم چنان میگویند، مردم از ما حمایت میکنند! اما من یک سؤال ساده دارم: کدام مردم؟
محمد حیاتی
بندرگناوه
این روزها هر طرف را نگاه میکنی، همه از مردم حرف میزنند؛ مردم چنین میخواهند، مردم چنان میگویند، مردم از ما حمایت میکنند! اما من یک سؤال ساده دارم: کدام مردم؟
آن نمایندهای که با چهار یا پنج درصد آرای مردم یک شهر به مجلس راه پیدا کرده، وقتی پشت تریبون میایستد و از طرف مردم حرف میزند، آیا صدای همه مردم است؟ آن کسی هم که روزگاری با هفتاد، هشتاد یا حتی هشتاد و پنج درصد آرای مردم انتخاب شده، از مردم سخن میگوید. خب، این دو را نمیتوان یکسان دید. میزان مشارکت و پشتوانه رأی مردم هم در معنای نمایندگی و ادعای سخن گفتن از طرف آنان اهمیت دارد.
اما من وقتی از مردم حرف میزنم، منظورم فقط آمار انتخابات و صندوقهای رأی نیست.
منظورم مردمی است که امروز در سطح شهر و روستاها میبینم؛ مردمی که انگار خستگی و نگرانی عمیقی روی چهرههایشان نشسته است. مردمی که دیگر کمتر میتوانی در نگاهشان شور و نشاط گذشته را ببینی. پشت چراغ قرمز میایستی، بوق میزنند، عجله دارند، عصبانیاند. شاید اینها نشانههای کوچک یک خستگی بزرگتر باشد.
من در طول ۵۵ سال زندگیام، کمتر چنین فضای سنگینی را در جامعه احساس کردهام. مردم گرفتارند، نگرانند، دلخوشیهایشان کمتر شده و زخمهای عمیقی بر دل دارند.
مگر حق این مردم نیست که آرامش داشته باشند؟ مگر حقشان نیست که از زندگی لذت ببرند، برای فردایشان امید داشته باشند، لبخند بزنند و با خیال آسوده زندگی کنند؟
ایران سرزمین شادیها، جشنها، آیینها و دورهمیها بوده است. در روایتهای تاریخی از مناسبتها و جشنهای فراوان ایرانی سخن گفتهاند. اما امروز باید از خودمان بپرسیم سهم مردم از این همه ظرفیت فرهنگی و تاریخی برای شادی و آرامش چقدر است؟
همه از مردم میگویند؛ نماینده، مسئول، مدیر و صاحبنظر. اما من میخواهم بگویم مردم فقط یک واژه در سخنرانیها و بیانیهها نیستند.
مردم، همان انسانهایی هستند که هر روز در معابر، بازار، محل کار و خانه با هزاران نگرانی دستوپنجه نرم میکنند.
من هم یکی از همین مردمم. نه ادعای سخنگویی دارم و نه خودم را نماینده کسی میدانم؛ فقط آنچه را با چشم میبینم و با دل احساس میکنم، بیان میکنم.
خدایا، خودت هوای مردم ایران را داشته باش. این مردم خستهاند؛ دلشان آرامش میخواهد، زندگی میخواهد، امید میخواهد و روزهای روشنتر.
خدایا، برای این مردم خوب، روزهای خوب بخواهیم.