اصغر علی خانی

رفیق خوره یِ نوشتنِ نامه داشت. تا تَقّی به توقی می خورد،  مثلاً؛ دو بچه یِ همسایه مثل خروسِ جنگی به هم می پریدند و همدیگر را آش و لاش می کردند. برمی داشت به بالاترین مقامِ قضایی نامه می نوشت. شورای حلِ اختلاف، صلح یار، دادیار دادستان و ... در قاموسِ ایشان، ظاهراً جایگاهی نداشت. این خوره یا مرض دست بردار نبود. در تربیت معلم و دانشگاه کار کشته شده بود. چشم به راهِ وکیل یا وزیری بود که گذرش به آن مکان بیفتد. قلم برمی داشت. یمین را به یسار، شرق را به غرب می دوخت و اوضاع را آن قدر قمر در عقرب می کرد که آن بیچاره فکر می کرد شاید خبرهایی است که ایشان نمی دانند!

شاید هم فکر می کرد که این ها آن قدر بی کارند که یک شلوارکِ راه راه می پوشند، دو متّکا را می چسبانند به دیوار،  یک پلاستیک تخمه می گذارند بغل دستشان و هم چنان که پوست می کنند نامه ها را از "ب" بسم الله تا "ت" تمّت با حرص و ولع می خوانند و پارافِ "فدایت شوم" می کنند.

هر چه در گوشش می خواندیم. این ها اساساً نامه نمی خوانند. بالفرض که بخوانند، پاسخ نمی دهند. چه کار دارند که تو در پشت کوه هایِ زاگرس، در دو اتاقِ فکستنی با یک حیاطِ درندشت و مشتی بچه کور و کچل با تکنولوژی آموزشی که بارِ خروسی نمی شود؛  چه می کنید. خیلی آدم مهمی باشید، به یک جواب از نوع "طبق مقررات، مساعدت شود." که بی شباهت به پاسِ خارج از محوطه بازی نیست، تو را هدایت می کنند. به یار شفیق می گفتم: "به خدا، رابطه ی مقررات و مساعدت از نوع رابطه یِ فلسفیِ تباین است. چه طور می شود هم مقررات را اتمّّ و اکمل اجرا کرد و هم مساعدت کرد!!!"

با آن که نامه از چرخه یِ تعامل بشریت بیرون آمده بود و صفحاتِ مجازی و تلفن همراه جای گزین شده بود اما رفیق هم چنان نامه می نوشت اما ظاهراً آن ها را پُست نمی کرد و گاه مجبور می شد مثل آرایشگرها سر خود را بتراشد و به خود نامه بنویسد!!!

دستِ مفارقتِ روزگار میان ما جدایی افکند تا این که چند وقت پیش او را دیدم. مثلِ "ارشمیدس" از "یافتم، یافتم" خود در پوست نمی گنجید. گفت: دیدی که بالاخره تیرِ نامه ها اثر کرد و یک مسئول نامه های مرا درک کرد! گفتم: چه گونه؟

با بغضِ حاصل از عزلِ آن مدیر گفت: در شبکه های اجتماعی چرخ می زدم. ناگهان چشمم به متنی افتاد که در آن از یک اقدامِ معمولیِ ریاست با آب و تاب تمجید شده بود. زیر آن خبر نوشتم:  "مدیر نه مانند "خانلری"، سپاهی دانش راه انداخته، نه همچون "بهمن بیگی" تعلیم و تربیت عشایر را ساماندهی کرده است و گرنه دیگران هم پای بر زمین می کوفتند..."

رئیس با تاب آوری بی نظیر، به جای خراب کردنِ آشیانه یِ من، راهکار برای مشکلات طلب کرد.

هر چند امروز، به نام آن مسئولِ دل سوز باید پسوندِ سابق افزود لیکن می تواند در رزومه اش این را قید کند:"شادی و امیدواریِ سرمایه هایِ انسانی."