محمد حیاتی
بندرگناوه

آقای جلیلی! شما که سال‌هاست گویی سیاست‌ورزی را در سایه و از پشت پرده دنبال می‌کنید، اخیراً تفاهم‌نامه صلح اسلام‌آباد را «سوءتفاهمی بیش» دانسته‌اید.
اجازه بدهید به‌عنوان یک ایرانی، نه از موضع یک جناح سیاسی، بلکه از منظر منافع ملی، به شما بگویم: سوءتفاهم، خود شمایید؛ شما که سال‌ها فرصت‌های این کشور را به پای نگاه‌های سیاسی و ایدئولوژیک خود قربانی کرده‌اید.
شما که در انتخابات، حتی در میان همشهریان خود نیز نتوانستید اعتماد و اقبال لازم را به دست آورید؛ شما که پرونده کرسنت با تعلیق و بلاتکلیفی آن، خسارت‌های سنگینی به منافع ملی وارد کرد؛ شما که در دوران مسئولیت مذاکرات هسته‌ای، به‌جای دستیابی به توافق و گشودن گره‌های کشور، بیش از آنکه نتیجه‌ای ملموس برای مردم داشته باشید، به بیانیه‌خوانی و انشاپردازی بسنده کردید.
در سال‌هایی که می‌شد با دیپلماسی هوشمندانه از فرصت‌ها استفاده کرد، حاصل مذاکرات شما چه بود؟ فرصت‌های ازدست‌رفته، افزایش فشارهای بین‌المللی، قطعنامه‌های شورای امنیت و سنگین‌تر شدن بار تحریم‌ها بر دوش مردم ایران.
آقای جلیلی! شما که در انتخابات ۱۳۹۲ و ۱۴۰۳ نیز نتوانستید اعتماد اکثریت مردم را به دست آورید و عملاً جریان سیاسی مورد حمایت خود را با ناکامی روبه‌رو کردید، امروز با چه پشتوانه‌ای درباره تفاهم و صلحی که می‌تواند روزنه‌ای برای کاهش رنج مردم و حفظ منافع ایران باشد، چنین قضاوت می‌کنید؟
صلح، مذاکره و تفاهم، لزوماً تسلیم نیست؛ همان‌طور که مخالفت با هر توافقی نیز نشانه انقلابی‌گری و دلسوزی برای کشور نیست.
آقای جلیلی! ایران ملک شخصی هیچ جریان سیاسی نیست. مردم حق دارند زندگی کنند، اقتصاد داشته باشند، آینده فرزندانشان را بسازند و در آرامش و امنیت نفس بکشند.
شما اگر راهکار بهتری دارید، به‌جای تخریب و برچسب‌زنی، آن را به مردم ارائه کنید.
پس لطفاً این بار شما در همان سایه بنشینید و اجازه بدهید کسانی که مسئولیت اداره کشور را بر عهده دارند، برای منافع ملت ایران تصمیم بگیرند.
با احترام به همه ایرانیان، اما با صراحت تمام:
آقای جلیلی، پیش از آنکه تفاهم دیگران را سوءتفاهم بنامید، نگاهی هم به کارنامه سیاسی خودتان بیندازید.
شاید بزرگ‌ترین سوءتفاهم، همین باشد!