هادی برمکی

لیگ برتر فوتبال ایران به دلیل جنگ، نیمه‌تمام ماند. بعد از ماه‌ها جلسه، هماهنگی، کشمکش و حتی جنگ‌های رسانه‌ای، فدراسیون فوتبال تصمیم گرفت برای تعیین یکی از سهمیه‌های آسیایی، یک تورنمنت سه‌جانبه برگزار کند؛ تصمیمی که از همان ابتدا هم پر از ابهام بود.
چادرملو اردکان در این تورنمنت با دو پیروزی مقابل پرسپولیس تهران و گل‌گهر سیرجان، در زمین مسابقه سهمیه آسیایی را به دست آورد؛ اما ظاهراً در فدراسیون کسی به این فکر نکرده بود که پیش از برگزاری این مسابقات، نام چه تیمی به کنفدراسیون فوتبال آسیا اعلام شده است!
هدایت‌الله ممبینی، دبیرکل فدراسیون فوتبال، پیش از آغاز مسابقات نام گل‌گهر سیرجان را به عنوان نماینده ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا ارسال کرده بود. نتیجه هم قابل پیش‌بینی بود؛ کنفدراسیون فوتبال آسیا زیر بار تغییر نماینده و جایگزینی چادرملو اردکان به جای گل‌گهر نرفت.
حالا باید از فدراسیون فوتبال پرسید: اگر قرار نبود نتیجه مسابقات ملاک باشد، اصلاً چرا این تورنمنت را برگزار کردید؟
سه مسابقه برگزار شد، هزینه‌های سنگینی روی دست فوتبال ایران گذاشته شد، بازیکنان و تیم‌ها درگیر شدند، هواداران سه تیم روزها با استرس و دعواهای مجازی فضای فوتبال را ملتهب کردند و در نهایت مشخص شد همه این هیاهو از ابتدا هیچ خروجی نداشته است.
این دیگر فقط یک اشتباه ساده یا یک سهل‌انگاری اداری نیست؛ این نمونه‌ای روشن از بی‌برنامگی و سوءمدیریتی است که فوتبال ایران سال‌هاست هزینه آن را می‌پردازد.
از همه عجیب‌تر، رفتار دبیرکل فدراسیون در مواجهه با خبرنگاران است. هدایت‌الله ممبینی چند روز پیش، وقتی با پرسش‌های اهالی رسانه درباره همین ابهامات روبه‌رو شد، به جای پاسخ‌گویی، در حالی که تلاش می‌کرد وانمود کند پشت خط تلفن همراهش مشغول گفت‌وگوست، بدون پاسخ دادن به سؤالات از میان خبرنگاران عبور کرد.

ظاهراً در فدراسیون فوتبال ایران، پاسخ‌گویی دیگر جایی ندارد؛ تصمیم می‌گیرند، هزینه می‌کنند، اشتباه می‌کنند و در نهایت هم کسی مسئولیت اشتباهاتش را نمی‌پذیرد.

فدراسیون تاج بار دیگر یک شاهکار مدیریتی دیگر به ثبت رساند؛ تورنمنتی برگزار شد که نتیجه‌اش هیچ بود، سهمیه‌ای که تکلیفش از قبل به شکل دیگری اعلام شده بود و هوادارانی که فقط هزینه یک تصمیم اشتباه و یک مدیریت آشفته را پرداختند.

این فوتبال، بیشتر از آنکه قربانی کمبود استعداد و امکانات باشد، قربانی مدیریتی است که ظاهراً هر بار می‌تواند رکورد تازه‌ای از بی‌برنامگی و بی‌پاسخ‌گویی به جا بگذارد.