دکتر اصغر علی خانی

پیش از آغاز هر سالِ تحصیلی، خبر حذفِ کنکور با توجه به افزایشِ کمّی پذیرش و توسعه یِ دانشگاه ها در شهرهایِ کوچک،  بر سر زبان ها می افتد اما آن گونه که از قرائن برمی آید؛ کنکور مانندِ سروی آزاد! آن چنان در این سرزمینِ مادری ریشه دوانده که  قرار نیست فردا، پس فردا و پسون فردا، دست از  سرِ کچلِ نوادگانِ کورشِ کبیر بردارد. زیرا نان هایِ چرب و چیلی بسیاری آجر می شود!

 این سروِ جوان افکن! که مانند فوتبال دارد به یک مادرصنعت دگردیسی می یابد و علاوه بر تاب آوریِ خانواده ها زیر بارِ مالیِ کمرشکن، هم چنان در افزایشِ نرخِ افسردگی، روان پریشی، یأس، اضطراب، نابرابریِ آموزشی، فرار مغزها و ... قربانی می گیرد و البته که ککِ کسی هم گزیده نمی شود.

هم چنان که فوتبال مان در زیرساخت ها( استادیوم، چمن، VAR،  تبلیغات، پخش تلویزیونی و ...) با مشکلات عدیده دست و پنجه نرم می کند، در مبحثِ کنکور نیز نظام آموزشی به یک سازه یِ فشل می ماند که در نیازها و امکانات اولیه مانده است. فارغ از فناوری های پیشرفته که بیش تر به یک رویا می ماند، مدارس در امکانات اولیه مانند صندلی، میز، تابلو، کاغذ، ماژیک، دستگاه چاپ، وسایل سرمایشی و گرمایشی دست و پا می زنند.

هم چنان که در صنعت فوتبال،  پول های بادآورده رد و بدل می شود و خروجی آن حذف تیم ها در رده های باشگاهی و ملی در سطوح  آسیایی، جام جهانی و المپیک است  در کنکورمان نیز پول های بی حساب در کلاس های کنکور، کتب و سی. دی های کمک آموزشی، مشاوره، پانسیون کنکور و ... هزینه می شود و خروجی آن؛ جوانانی  سرخورده، مأیوس، فاقد مهارت و در اندیشه ی فرار از کشور است.

بدیهی است وقتی پای پول در هر جا باز شود، ناخودآگاه حواشی و شائبه هایِ متنوع از اطراف سرباز می کنند.  هم چنان که فوتبال با رمّال، کف بین، تبانی، غشِ داور، دلال و ... کثیف می شود. کنکور نیز با تقلب، سوال فروشی، تست زنی، جزوه ها و کتاب ها، کلاس ها و مشاوره های فاقد کیفیت، بی ارزش می شود.

 کنکور  می خواست از حیّز انتفاع ساقط شود  و شرطِ معدل  دانش آموزان جای گزین بشود اما توجه جامعه  به برخی رشته های دارای آینده شغلی از لحاظِ درآمد مثل پزشکی و زیرگروه،  سبب شده است که ترافیک در گروه علوم تجربی قابل توجه و تابلوهای با پیشوند و پسوند کنکور هم چنان بر تارک شهر بدرخشند و بازارِ کنکور تیز و پررونق تر شود.  علاوه، این فرهنگ باید در جامعه نهادینه شود  که یک رشته را باید به خاطر خود آن رشته دوست داشت لیکن  تا زمانی که وضعیت اشتغال بر همین پاشنه یِ بغرنج بچرخد و  معیارِ ارزشِ افراد، جیبِ پُر باشد ، توقع چنین فرهنگی از مردم، عبث خواهد بود.

البته برای اندکی، بی توجه به استعداد و انواع هوش، کنکور هم چندان مهم نیست چون مقصود آن  ها کسب یک کاغذ مستطیل مربع به نام مدرک  است و قاعدتاً این مدرک  با شغل آینده ممکن است هیچ کونه سنخیتی نداشته باشد. هم چنان که  برخی با ورود به دانشگاه، احساس می کنند آن مکان آموزشی، مدینه یِ فاضله یِ ورود به شغل پردرآمد آینده نیست و باید شرایط غیر صواب دیگر را هم داشت...